دنیای اقتصاد گزارش میدهد؛
سرمایه گذاری هفت میلیارد دلاری شورون روی ویرانه های نفتی کاراکاس
گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد- کسری غفوری: شرکت شورون در نظر دارد طی پنج سال آینده با سرمایهگذاری هفت میلیارد دلاری از طریق شراکتهای انتفاعی خود، تولید نفت خام در ونزوئلا را به بیش از دو برابر افزایش دهد که این اقدام بزرگترین تعهد مالی در چارچوب تلاشهای هماهنگ واشنگتن برای احیای صنعت نفت در این کشور بحرانزده آمریکای لاتین محسوب میشود.
این غول نفتی مستقر در هیوستون اعلام کرد که امتیاز توسعه دو میدان بزرگ در منطقه کارابوبو واقع در کمربند پربازده اورینوکو را به دست آورده است.
این دو میدان در مجاورت پروژه مشترک «پتروایندپندنسیا» قرار دارند که شورون در آن سهمی ۴۹ درصدی دارد. پیش از این نیز گمانهزنیهایی درباره خیز شورون برای تصاحب این دو میدان مطرح شده بود.
مایک ویرث مدیرعامل شورون در این باره تاکید کرده که شرکتش در حال تثبیت جایگاهی بسیار قدرتمند در یکی از بهترین مناطق زمینشناسی ونزوئلا است که میلیاردها بشکه منابع دستنخورده را در دل خود جای داده است.
به نوشته بلومبرگ، این توافق مهمترین سرمایهگذاری سرمایهای یک شرکت بزرگ نفتی در ونزوئلا از زمان دستگیری نیکولاس مادورو توسط نیروهای ویژه آمریکایی در ماه ژانویه به شمار میرود. ونزوئلا صاحب بزرگترین ذخایر نفتی جهان است اما صنعت سوختهای فسیلی آن زیر سایه سنگین سالها سوءمدیریت، فساد و تحریمهای همهجانبه فرسوده شده است.
در تحولی موازی، دولت آمریکا اوایل این هفته برای تصاحب سهم ۳۵ درصدی در شرکت «نورث امریکن بلو انرژی پارتنرز» وارد مذاکره شد. این شرکت خصوصی به تازگی امتیاز ۱۰۰ ساله ۱۷میدان نفتی ونزوئلا را به دست آورده است.
مدیرعامل شورون ضمن امتناع از اظهارنظر درباره سرمایهگذاری مستقیم دولت آمریکا، از رویکرد دولت ترامپ در قبال راهکارهای تجاری دوجانبه قدردانی کرد. به گفته او واشنگتن به خوبی دریافته است که منابع انرژی ونزوئلا میتواند همزمان موتور محرک امنیت انرژی آمریکا و احیای اقتصادی ونزوئلا باشد.
او با اشاره به وجود ضمانتهای اجرایی قوی در این قرارداد برای حفظ سرمایههای شورون، از بیان جزئیات بیشتر خودداری کرد. این شرکت همچنین امیدوار است پس از زیانهای حسابداری سالهای گذشته، بتواند بخشی از ذخایر ونزوئلا را دوباره به ترازنامه مالی خود بازگرداند.
در همین حال کریس رایت وزیر انرژی آمریکا از امضای قریبالوقوع مجموعهای از قراردادها خبر داد که ونزوئلا را در مسیر توسعه سریع تولید نفت خام قرار میدهد.
او پس از ورود به کاراکاس و پیش از دیدار با دلسی رودریگز رئیسجمهور موقت ونزوئلا، اعلام کرد که به زودی از بیش از دوازده توافقنامه با شرکتهای بزرگ انرژی پردهبرداری خواهد شد. هرچند قرارداد شورون بزرگترین مورد در این میان است، اما به گفته رایت توافقاتی نیز با شرکتهای «جیئی ورنووا» و «انی» به امضا رسیده است.
منابع آگاه میگویند شرکت ایتالیایی انی قصد دارد تولید خود در ونزوئلا را به تدریج به بیش از یک میلیون بشکه در روز برساند که این رقم شامل سهم تولیدی شرکت ملی نفت ونزوئلا نیز میشود. از سوی دیگر، جیئی ورنووا متعهد شده است که بخشهای بزرگی از شبکه فرسوده برق ونزوئلا را بازسازی و نوسازی کند.
پایان انزوای نفتی و چشمانداز بازار
بازسازی ساختار بدهیهای تاریخی ونزوئلا از دیگر برنامههای در دست اقدام است. وزیر انرژی آمریکا تاکید دارد که توسعه این میادین نفتی در نهایت به نفع مردم ونزوئلا، شهروندان آمریکایی و ثبات بازارهای جهانی انرژی تمام خواهد شد. با این حال مدیرعامل شورون تصریح کرد که افزایش عرضه نفت ونزوئلا روندی تدریجی خواهد داشت و نمیتوان آن را راهکاری فوری برای جبران اختلالات کشتیرانی در تنگه هرمز دانست. به گفته او سرمایهگذاری در صنعت نفت ونزوئلا پروژهای زمانبر است و بازدهی آن سالها طول خواهد کشید.
تا پیش از این شرکتهای خصوصی کوچکتر پیشگام مذاکرات نفتی با ونزوئلا بودند اما روند پیشرفت آنها کند بود و توان مالی شورون را برای تامین تجهیزات سنگین حفاری و تولید در مقیاس وسیع نداشتند.
شورون انتظار دارد تا سال ۲۰۳۱ روزانه حدود ۶۰۰ هزار بشکه نفت از ونزوئلا استخراج کند که بیش از دو برابر سطح فعلی است. این شرکت پیشبینی میکند پتانسیل عظیم منابع این کشور تا دههها پایدار بماند و هزینه تمامشده استخراج هر بشکه نفت به کمتر از ۲۰ دلار برسد. با توجه به قیمت حدود ۹۵ دلاری نفت برنت، حاشیه سود قابلتوجهی در انتظار این شرکت خواهد بود.
نفت خام استخراجی شورون معمولا به پالایشگاههای ساحل خلیج مکزیک در آمریکا صادر میشود تا به محصولاتی نظیر بنزین، گازوئیل و سوخت جت تبدیل شود.
افزایش ۳۰۰ هزار بشکهای تولید روزانه شورون در پنج سال آینده، رشد تقریبا ۳۰ درصدی را در کل تولید ۱.۱ میلیون بشکهای ونزوئلا رقم میزند. با این وجود، بدون سرمایهگذاری بیشتر، تولید این کشور همچنان بسیار پایینتر از رکورد نزدیک به ۳.۵ میلیون بشکهای در اواخر دهه ۱۹۹۰ و پیش از ملی شدن صنعت نفت توسط هوگو چاوز باقی خواهد ماند.
در اواسط دهه ۲۰۰۰ میلادی رقبایی چون اکسونموبیل و کونوکوفیلیپس پس از ملی شدن داراییهایشان ونزوئلا را ترک کردند اما شورون ماندن را ترجیح داد و با انعقاد قراردادهایی به پمپاژ نفت ادامه داد.
این تصمیم غیرمعمول انتقادات زیادی را در هر دو کشور برانگیخت. منتقدان آمریکایی این شرکت را به تامین مالی حکومت ونزوئلا متهم میکردند و در مقابل، گروهی در ونزوئلا آن را نماد ماندگار امپریالیسم آمریکا میدانستند. فعالیتهای شورون در بیشتر سالهای دهه گذشته به دلیل تحریمهای متناوب آمریکا به شدت محدود شده بود و این شرکت صرفا به نگهداری تجهیزات و وصول مطالبات خود از شرکت ملی نفت ونزوئلا بسنده میکرد.
مقامات شورون معتقدند حضور مستمر آنها به ثبات اقتصاد ونزوئلا در دوران تورم نجومی و آشفتگی اقتصادی کمک کرده و همزمان نیازهای بازار جهانی نفت را نیز پوشش داده است. همین استراتژی مقاومت باعث شد تا با تحولات سیاسی اخیر، شورون در بهترین موقعیت رقابتی ممکن قرار بگیرد. مدیرعامل این شرکت وضعیت مطلوب زیرساختهای موجود را نتیجه تلاش بیوقفه کارکنانی میداند که سالها در شرایط پرالتهاب و نامطمئن به کار خود ادامه دادند.
