الکساندر برای کاستن از هزینه‌های اقتصادی خانواده مدرسه را ترک کرد اما پدرش بر ادامه تحصیل او اصرار داشت. بدین ترتیب او پس از دبیرستان، توانست بورس تحصیلی دانشگاه پنسیلوانیا را به دست آورد و در دوران تحصیل به‌عنوان پیشخدمت، شاگردمغازه و... کار می‌کرد. او از اعضای انجمن خواهری سیاه‌پوستان دلتا زیگما تتا نیز بود. وی تحصیلات پزشکی خود را در دانشکده پزشکی زنان پنسیلوانیا پی گرفت و با کمک یک موسسه خصوصی خیریه توانست تحصیلات خود را به پایان ببرد اما در زمینه «دستیاری پزشکی». بسیاری از بیمارستان‌های فیلادلفیا به‌دلایل نژادی درخواست وی را رد می‌کردند حتی بیمارستانی که زیرمجموعه دانشکده پزشکی زنان نیز بود او را نپذیرفت تا اینکه دوران دستیاری خود را در بیمارستان رنگین پوستان کانزاس در ۱۹۲۵ آغاز کرد. الکساندر در کانزاس ماند تا دوره تخصصی خود در حوزه اطفال و جراحی را در بیمارستان ویتلی-پراویدنت طی کند. الکساندر با شوقی فراوان به حوزه بهداشت عمومی در ۱۹۲۷ به فیلادلفیا بازگشت و با بازسازی خانه خود در ۱۹۳۰، «مرکز بهداشت اسپیرانتو» را در آنجا تاسیس کرد. این مرکز به جامعه آمریکاییان آفریقایی تبار در شمال فیلادلفیا خدمات بهداشتی ارائه می‌کرد. خدمات این مرکز که غالبا رایگان ارائه می‌شد، مشتمل بر مراقبت‌های بهداشت عمومی، معاینات پزشکی و خدمات اورژانس بود. هم‌کلاسی الکساندر، هلن اوکتاویا دیکنز نیز در این مرکز فعالیت می‌کرد.  الکساندر در بسیاری از سازمان‌های اجتماعی، حرفه‌ای و آکادمیک نیز فعالیت داشت و در بیمارستان و مدرسه آموزش پرستاری فردریک داگلاس، بیمارستان دانشکده پزشکی زنان، بیمارستان پنسیلوانیا و... فعالیت می‌کرد.  الکساندر در ۱۹۳۶ در دانشگاه ییل پذیرفته شد تا در زمینه بهداشت عمومی مطالعه کند اما در ۱۹۳۷ و در پی ابتلا به سل پوستی ناگزیر آنجا را ترک کرد. اندک زمانی پس از آن به‌عنوان استادیار وارد دانشگاه هووارد شد. در ۱۹۳۹ یک پروژه بهداشت عمومی در دانشگاه هووارد با سرپرستی وی صورت گرفت که در نهایت به اعطای درجه استادتمامی از سوی دانشگاه ییل به وی انجامید. الکساندر از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ با سرویس بهداشت عمومی آمریکا در برمینگهام آلاباما همکاری می‌کرد. الکساندر در ۲۴ جولای ۱۹۴۹ پس از سال‌ها مبارزه با بیماری پوستی در فیلادلفیا درگذشت.

این مطلب برایم مفید است
4 نفر این پست را پسندیده اند