بدین ترتیب، با انجام این مهم و نخستین دستورهای وزارتی عصر رضاشاه درخصوص گسترش مقطع ابتدایی به‌ویژه افزایش تعداد کلاس‌های آن، اساسی‌ترین خواسته روشنگران، به اجرا درآمد. گستره آموزش به حدی بود که سطوح پایین جامعه، حتی روستاییان را نیز شامل می‌شد؛ سفرنامه‌نویسان از تمایل روستاییان به ادامه تحصیل، حتی با آمدن به شهرهای بزرگ صحه گذارده‌اند. روند رو به رشد مراکز آموزشی در دو مقطع دبستان و دبیرستان، نشان از توجه حاکمیت پهلوی به امر آموزش داشت. تعداد دبستان‌ها در اواخر حکومت رضاشاه، شش برابر دبیرستان‌ها و تعداد دانش‌آموزان دبستانی، ده برابر دبیرستان‌ها بود. این رویکرد نیز به تصمیم‌های اولیه وزارت معارف در ترویج تعلیمات ابتدایی در تمامی نقاط باز می‌گشت و در یک مقایسه کمی بین تعداد دانش‌آموزان و تعداد مدارس در سال ۱۳۰۴ و ۱۳۲۰ می‌توان به رشد روزافزون در این حوزه پی برد.

منبع: زهرا حامدی، « آسیب‌شناسی تدوین کتب و مسائل آموزشی درس تاریخ در دوره رضاشاه»، مطالعات تاریخ فرهنگی، ۱۳۹۲.