نماد تلاش

-سال ۱۹۳۶ در چنین روزی، اندی گروو(Andy Grove)، تاجر مجارستانی متولد شد.

اندرو استفن گروو( متولد ۲ سپتامبر ۱۹۳۶)، تاجر مجارستانی -آمریکایی و یک دانشمند است. او یکی از کارمندان اولیه شرکت اینتل بود و در نهایت نقش کلیدی در موفقیت آن بازی کرد.

گروو در یک خانواده متوسط یهودی در بوداپست، مجارستان به دنیا آمد. دوستانش او را «اندریس» صدا می‌زدند. در ۴ سالگی، اندریس دچار ناخوشی مخملک یا همان تب سرخ شد. این بیماری تقریبا کشنده بود و وقتی زنده ماند، بر اثر آن بیماری بخش اعظم شنوایی خود را از دست داد. در جریان انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان، خانه و خانواده‌اش را در پوشش تاریکی شب ‌ترک و به آمریکا مهاجرت کرد و در سال ۱۹۵۶ به نیویورک‌سیتی رسید. گروو و همسرش اوا در سال ۱۹۵۸ ازدواج و ثمره آن، دو دختر، را بزرگ کردند.

گروو کارشناسی خود در مهندسی شیمی را از سیتی کالج نیویورک در سال ۱۹۶۰ دریافت کرد، «و پی اچ دی» خود را در همان رشته از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی در سال ۱۹۶۳ به دست آورد. او پیش از آنکه سومین کارمند شرکت در حال شکوفایی اینتل شود، در فیرچایلد سمی کانداکتر کار می‌کرد. در سال ۱۹۷۹ رییس اینتل، در سال ۱۹۸۷ مدیرعامل آن و در سال ۱۹۹۷ رییس کمیته و مدیرعامل آن شد. گروو با واگذاری اینتل از سازنده‌تراشه‌های حافظه به یکی از تولیدکنندگان برجسته پردازشگران میکرو در جهان اعتبار پیدا کره است. در طول تصدی سمت مدیر عامل، ناظر افزایش ۵/۴درصد در سرمایه‌گذاری شرکت اینتل از ۱۸‌میلیارد به ۱۹۷‌میلیارد دلار بود که در آن زمان از این شرکت یکی از ارزشمندترین شرکت‌های جهان را ساخت. او عنوان مدیرعاملی خود را در ماه مه ۱۹۹۸ واگذار کرد و تا نوامبر ۲۰۰۴ رییس کمیته باقی ماند. او کار خود را در اینتل به عنوان یک مشاور ارشد ادامه می‌دهد. زمانی که در واقع سومین کارمند اینتل بود، به اشتباه لقب کارمند شماره چهار را دریافت کرد؛ اشتباه دفتری بود. لزلی ال واداسز که به دست اندی گروو استخدام شده بود با همان اشتباه دفتری، لقب کارمند سوم را دریافت کرد.

رابرت نویس و گوردون ای مور همراه شش تن دیگر فیرچایلد سمی کانداکتر را ‌ترک کردند، از همان موسسان شرکت اینتل بودند. نویس ادعا می‌کند حلال مشکلات گروه بوده است و برخی به محیط راحت اینتل اشاره می‌کنند که انتقال سبک نویس در فیرچایلد بوده است. گروو در واقع به شدت رقابتی بود به طوری که او و شرکتش با شعار راهبردی: «تنها کج خیالی زنده می‌ماند»، شناخته شدند. نویس در اصل ضد رقابتی بود تا حدی که تام وولف در این زمینه اشاره می‌کند که تمام فضای منطقه پارکینگ بازی جوانمردانه بود، اولین نفر اولین جا را می‌گرفت. این تفاوت سبک درجه‌ای از خیال‌پردازی را بین نویس و گروو به وجود آورد.

برخی از دستاوردهای او:

مرد سال ۱۹۹۷ مجله تایمز

مدیر عامل سال ۱۹۹۷ مجله CEO

رهبر تکنولوژی سال هفته صنعت۱۹۹۷

دریافت جایزه لایف تایم اچیومنت جامعه مدیریت استراتژیک در سال ۲۰۰۱

اهدای ۲۶ میلیون دلار به سیتی کالج نیویورک در سال ۲۰۰۶ که بزرگ‌ترین مبلغ اهدایی به این کالج بوده است.

هنگامی ‌که اندی گروو در دهه ۹۰ میلادی مدیرعامل اینتل بود، در مورد «مارپیچ نرم‌افزاری» صحبت می‌کرد، یعنی تعامل میان‌تراشه‌های ریزپردازنده با سرعت فزاینده و نرم‌افزاری که نیازمند توان محاسباتی هرچه بیشتر است. سرعت‌ تراشه‌ها همچنان رو به افزایش است، اما اکنون نرم‌افزاری که بتواند به این سرعت عمل کند، پیدا نمی‌شود. ‌تراشه‌های جدیدتر با پردازنده‌های چندهسته‌ای، نیازمند نرم‌افزارهای پیچیده‌ای هستند که وظایف محاسباتی را به بخش‌هایی تبدیل کنند که هر یک از آنها به طور همزمان پرداخته از ریشه پردازش شود.