فائزه قاسمی

در عصر تک‌قطبی، قدرت‌های کوچک معمولا به دنباله‌روی از ابرقدرت مستقر روی می‌آورند؛ چون هزینه‌ موازنه‌سازی با یک هژمون بی‌رقیب بسیار بالاست و منافع امنیتی کوتاه‌مدت، چسبیدن به چتر حمایتی همان قطب غالب را عقلانی می‌کند. اما به‌محض اینکه نظم تک‌قطبی دچار فرسایش می‌شود و رفتار ابرقدرت مستقر نامطمئن یا گزینشی به نظر می‌رسد، قدرت‌های کوچک از دنباله‌روی محض فاصله می‌گیرند و به موازنه‌سازی نرم، اتحادهای محدود و خودیاری منطقه‌ای روی می‌آورند؛ یعنی نه موازنه سخت کلاسیک علیه هژمون، بلکه موازنه پراکنده از طریق شراکت‌های امنیتی میانی با همسایگان و قدرت‌های همرده.

حمله به دوحه تنها یک تعرض نظامی به کشوری مستقل نبود؛ این حمله، ضربه‌ای نمادین به کل معماری امنیتی بود که آمریکا پس از جنگ جهانی دوم، به‌ویژه پس از جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱، در منطقه خاورمیانه پایه‌ریزی کرده بود.

در دهه ۸۰ خورشیدی پرونده هسته‌‌‌ای ایران با ارجاع آن توسط آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به شورای امنیت، وارد مرحله جدیدی شد. در این دوره، چند قطعنامه علیه ایران صادر شد که همگی ذیل ماده ۴۱ فصل هفتم منشور سازمان ملل متحد بودند.

بازگشت دونالد ترامپ به کاخ‌سفید در سال ۲۰۲۵، با سبک جسورانه و جنجالی‌‌‌اش، آمریکا و جهان را تکان داده است. در داخل، او با اصلاحات مهاجرتی سختگیرانه، کوچک‌‌‌سازی دولت، تعرفه‌‌‌های سنگین و اخراج گسترده مهاجران، قدرت‌‌‌نمایی کرده است؛ سیاستی که تورم را کاست، اما قیمت مواد غذایی را بالا برد، اقتصاد را آشوبناک کرد و متحدان را خشمگین ساخت.