پیش‌شرط فراموش‌شده
فرض کنید در دوره‌ای یک کارآفرین منابع مالی، نیروی انسانی متخصص و فرصت مناسبی برای توسعه فعالیت اقتصادی خود در اختیار داشته باشد؛ اما اطمینان ندارد که در آینده بتواند مالکیت دارایی‌ها و منافع حاصل از سرمایه‌گذاری خود را حفظ کند. آیا در چنین شرایطی حاضر است سرمایه خود را صرف احداث کارخانه یا توسعه کسب‌وکار کند؟ پاسخ به این پرسش، اهمیت یکی از بنیادی‌ترین نهادهای اقتصادی، یعنی حقوق مالکیت را آشکار می‌کند. سرمایه‌گذاری تنها به وجود منابع مالی وابسته نیست، بلکه مستلزم اطمینان نسبی از امکان بهره‌مندی از بازده آن در آینده است. از این رو، بدون حمایت موثر از حقوق مالکیت، حتی سیاست‌های گسترده تامین مالی نیز ممکن است نتوانند انگیزه کافی برای فعالیت مولد ایجاد کنند. حقوق مالکیت در معنای اقتصادی، مجموعه‌ای از حقوق مربوط به استفاده، بهره‌برداری، انتقال و کسب درآمد از دارایی‌هاست. با این حال، اهمیت آن صرفا در شناسایی قانونی مالکیت خلاصه نمی‌شود، بلکه به میزان قابلیت اجرای این حقوق و مصونیت دارایی‌ها از تعرض خودسرانه نیز بستگی دارد. عجم‌اوغلو، جانسون و رابینسون در سال ۲۰۰۵ و در پژوهش خود درباره ریشه‌های نهادی رشد اقتصادی توضیح می‌دهند که نهادهای اقتصادی با شکل‌دادن به انگیزه‌های افراد، بر سرمایه‌گذاری، نوآوری و تخصیص منابع اثر می‌گذارند. در این چارچوب، حقوق مالکیت نه صرفا یک موضوع حقوقی، بلکه یکی از عوامل بنیادین تعیین‌کننده عملکرد اقتصادی کشورهاست.