در ادبیات توسعه، کمتر کشوری را میتوان یافت که بدون سرمایهگذاری مستمر در زیرساختها، مسیر رشد پایدار را طی کرده باشد. زیرساخت، صرفا مجموعهای از راهها، خطوط ریلی، بنادر، نیروگاهها یا شبکههای آب و انرژی نیست. زیرساخت بستری است که روی آن تمام فعالیتهای اقتصادی شکل میگیرد. هر کیلومتر آزادراه، هر خط راهآهن، هر بندر و هر شبکه انتقال انرژی، هزینه تولید را کاهش میدهد، بازارها را به یکدیگر متصل میکند، بهرهوری را افزایش میدهد و در نهایت، مزیت رقابتی اقتصاد ملی را ارتقا میبخشد.