همه چشمها به کیا
دنیای اقتصاد : مهدی مهدویکیا کارش را به عنوان سرمربی تیم ملی امید کشورمان آغاز کرده و این روزها نخستین دور از تمرینات شاگردانش را در کمپ تیمهای ملی زیر نظر دارد. حضور او در راس کادر فنی تیم المپیک، از جمله نویدبخشترین اتفاقات در فدراسیون جدید بود؛ هم از این جهت که کیا چهرهای خوشنام در فوتبال کشور به شمار میرود که گرایش و تخصص ویژه او کار در تیمهای پایه است و هم از این حیث که مهدی در رقابتهای انتخابی، در جناح مقابل مدیران فعلی فدراسیون قرار داشت. استفاده گروه پیروز در انتخابات از تجارب رقیب سابق، اتفاق بسیار خوبی است که حتی در عرصه سیاسی هم به ندرت شاهد تکرار آن هستیم. حالا اما این اتفاق در فوتبال رخ داده و امیدواریم بهترین نتیجه ممکن را در پی داشته باشد.
بیگمان در کنار نسلسازی و تربیت بازیکنان جدید به عنوان پشتوانه تیم ملی بزرگسالان، از مهدویکیا انتظار میرود به دوران حسرتبار دوری تیم ملی امید از مسابقات فوتبال المپیک هم پایان بدهد. آخرین بار که امیدهای ایرانی توانستند در المپیک تابستانی حاضر شوند، به بازیهای سال ۱۹۷۶ مونترال کانادا برمیگردد. از آن زمان تا کنون نزدیک به نیمقرن است که تیم ملی امید ایران نمیتواند بلیت حضور در المپیک را رزرو کند. در این مدت مربیان ایرانی و خارجی زیادی هدایت این مجموعه را به دست گرفتند، اما هر یک به دلایلی در به مقصد رساندن بار تیم امید ناکام ماندند. در این بین اما حضور مهدی مهدویکیا باعث افزایش توجهات به تیم المپیک شده است. تا جایی که دیروز نشریه معتبر بیلد آلمان هم در گزارشی به این موضوع پرداخت.
در بخشی از گزارش بیلد آمده است: «مهدی مهدویکیا مرد سال ۲۰۰۳ فوتبال آسیا حالا در کشورش مسوولیت بسیار مهمی دارد و آن هم رساندن تیم امید فوتبال ایران به بازیهای المپیک پاریس است. او مدتی است که هدایت این تیم را بر عهده گرفته و قصد آوردن دو دستیار آلمانی نیز به تیم امید را دارد تا بتواند با تمام قوا این تیم را آماده حضور در رقابتها کند و ایران بتواند بعد از سالها، حضور در المپیک را در فوتبال تجربه کند. مهدویکیا که در تیمهای پایه هامبورگ تجربه مربیگری دارد و با آکادمی کیا توانسته تجربه زیادی در زمینه استعدادیابی در فوتبال ایران کسب کند، امیدوار است بتواند در رساندن تیم امید ایران به المپیک موثر باشد.»
در صورتی که ستاره پیشین فوتبال ایران بتواند تیم ملی امید را به المپیک ۲۰۲۴ پاریس برساند، این حسرت تاریخی بعد از ۴۸ سال به پایان خواهد رسید.