پلی اتیلن چرا به ایران آمد؟

پس از سال‌ها به‌کارگیری لوله‌های فولادی در زمینه توزیع گاز و شبکه‌های آب و فاضلاب و آبیاری کشاورزی که مشکلات فراوانی به لحاظ اقتصادی و فنی به همراه داشته است، هم‌اکنون استفاده از لوله‌های پلی‌اتیلن راه‌حل اقتصادی و نوینی برای بهبود ساختار سیستم‌های توزیع گاز محسوب می‌شود. این تکنیک بر مبنای حداکثر استفاده از کیفیت‌های ویژه پلی‌اتیلن بنا نهاده شده است. در مقام مقایسه می‌توان گفت که این نوع لوله از مزایا و برتری‌های بی‌شماری نسبت به لوله‌های فولادی برخوردار است، به طوری‌که به‌کارگیری تکنولوژی پلی‌اتیلن برای انتقال و توزیع گاز، شبکه‌های آبیاری و شبکه‌های فاضلاب علاوه بر سرعت کار و سهولت اجرا، از لحاظ اقتصادی و طول عمر نیز مقرون به صرفه است. از بدو ورود گاز به دنیای مصرف، بسیاری از کشورها به دنبال تکنیک‌های جدید توزیع آن از راه شبکه‌های گازرسانی بوده‌اند.

در گذشته لوله‌های فولادی و سپس لوله‌های پوشش‌دار در شبکه‌های توزیع گاز استفاده می‌شد، اگرچه کاربرد لوله‌های فولادی پوشش دار رضایت بخش و از خواص مکانیکی خوبی برخوردار بود، اما استفاده از آن، مشکلات متعددی به ویژه مساله حفاظت از خوردگی و زنگ زدگی را دربرداشت.

استفاده از لوله‌های پلی اتیلن در جهان از حدود ۳۰ سال پیش به شدت گسترش یافت و چندسالی است که در خدمات مهندسی شبکه‌های گاز رسانی و آبیاری بحث جایگزینی پلی‌اتیلن به جای فولاد در سیستم توزیع گاز مورد توجه قرار گرفته و طراحی و اجرای شبکه‌های توزیع گاز شهری توسط لوله و اتصالات پلی‌اتیلن انجام می‌گیرد.

به هرحال مزایای بسیاری برای فناوری پلی اتیلن قابل طرح است که از جمله آن می‌توان به سبکی لوله‌های پلی‌اتیلن، حمل و نقل آسان و در نتیجه سرعت در لوله‌گذاری در کانال‌ها اشاره کرد.

لوله‌های پلی اتیلن این مزیت را دارد که احتیاج به نصب سیستم حفاظت از زنگ‌زدگی ندارد.

به علاوه اینکه تعمیرات ساده و سریع، کارایی شبکه، طول عمر لوله و اتصالات، ایمنی بیشتر نسبت به لوله‌های فولادی، سازگاری بهتر با محیط و نفوذناپذیری پلی اتیلن در مقابل بسیاری از گازها و سیالات از جمله دیگر مزایای محصول به شمار می‌آید.

و اما «ژئوممبران»

ژئوممبران غشاء نفوذ‌ناپذیر در مقابل سیالات (عایق در مقابل رطوبت و گاز) است که طی فرآیند تزریق مواد پلیمری مذاب از فک دستگاه تزریق (Extrusion) به محل نصب حمل می‌شود.

از جمله کاربردهای ژئوممبران می‌توان به جداره کانال آبیاری، جداره زهکش‌هایی که خاک مناسب برای هدایت آب ندارند، حوضچه‌های تصفیه آب و پرورش ماهی، شیب مجاور رودخانه‌ها جهت جلوگیری از نفوذ آب، زیر خطوط راه‌آهن که سطح آب زیرزمینی بالا می‌آید، روی سازه‌های اجرا شده، درون جوی‌های هدایت مواد شیمیایی و فاضلاب، کف استخرهای کوچک و بزرگ ورزشی، سقف تونل‌هایی که رگه‌های آب در بالای آن وجود دارد، کف و دیواره آسمانخراش‌هایی که تاسیسات و فونداسیون‌های آن در درون آب زیرزمینی قرار دارند، اشاره کرد.