چه کسانی در بین ما انسانها زندگی میکنند؟
پروندهای جدید برای «بیگانگان»
به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد-حسین موسوی: در ۱۱ آگوست ۱۹۴۸، در حیاط خلوت جروم و بنو لور در هامل، مینهسوتا، اتفاق خاصی نمیافتاد. ظهر تابستان بود و پسرها، ۱۰ و ۸ ساله، بیهدف بازی میکردند که، همانطور که بعداً توصیف کردند، چیزی بالای سرشان توجهشان را جلب کرد. آنها به بالا نگاه کردند و دهان¬شان از تعجب باز ماند. تقریباً در ارتفاع ۳.۵ متری، یک جسم خاکستری کدر و دایرهای شکل، با ضخامت حدود ۱ فوت و قطر ۲ فوت، به آرامی از میان آنها پایین میآمد. آنها در حالی که شیء روی زمین قرار میگرفت و صدای تقتقی مانند برخورد فلز با فلز ایجاد میکرد، مبهوت ایستاده بودند. جسم لحظهای آنجا ماند و سپس شروع به تولید سوت بلندی کرد که برای پسرها، صدایی شبیه به صدای کتری داشت. یک بار در جای خود چرخید، سپس ۲۰ فوت به هوا پرتاب شد، لحظهای در هوا معلق ماند و تا ۳۰ فوت بالا رفت و در مسیر خود از میان شاخههای درختان و سیمهای تلفن عبور کرد. سرانجام، از دید ناپدید شد.
جروم و بنو به داخل دویدند و آنچه را که دیده بودند برای والدینشان تعریف کردند. پدرشان تنها مرجعی را که به ذهنش میرسید، یعنی آر. آر. شریدان، رئیس پست محلی را مطلع کرد. شریدان نیز به نوبه خود با دفتر میدانی افبیآی در سنت پال تماس گرفت.
در کمال تعجب خانواده، اداره یک مأمور فرستاد. او با پسرها مصاحبه کرد و حیاط را بازرسی کرد. در بیانیه گزارش رسمی آمده است: «محلی که «بشقاب پرنده» ادعایی در آن فرود آمده بود، تقریباً ۲ فوت قطر داشت و به نظر میرسید که انگار یک جسم سنگین در آنجا فرود آمده یا به زمین برخورد کرده است. زمین فرورفته بود و سنگهای بیرونزده صاف شده بودند.»
آن ماجرا گذاشت و پسرها بزرگ شدند و به زندگی خود ادامه دادند.
از مشاهده مرموز آنها چیزی به دست نیامد، اما دولت گزارش را حفظ کرد و آن را در مجموعهای از اسناد که از قبل شروع به نگهداری آنها کرده بود، بایگانی کرد. این اسناد شامل گزارشهای غیرنظامی و نظامی از اشیاء پرنده، معلق و چشمکزن بود که در آسمان ظاهر میشدند، میلرزیدند، گاهی اوقات فرود میآمدند و سپس به همان شکلی که آمده بودند ناپدید میشدند، درست همانطور که شیء جروم و بنو ناپدید شده بودند. به مدت ۷۸ سال، داستان این پسرها - و صدها داستان مشابه دیگر - در انبار خاک میخورد. تا ۸ مه ۲۰۲۶، زمانی که رئیس جمهور دونالد ترامپ انتشار سریالی چهار بخش شامل بیش از ۴۵۰ گزارش رسمی را که به اواسط قرن گذشته برمیگشت، آغاز کرد و دستور داد که آنها در وبسایت وزارت دفاع منتشر شده و برای مطالعه عموم در دسترس قرار گیرند.
پس از دههها پنهانکاری، انگ اجتماعی و گاهی اوقات حماقت - مانند داستانهای توطئهآمیز درباره فضاپیماهای بازیابی شده و بقایای موجودات فضایی در مکانی به نام منطقه ۵۱ در رازوِلِ نیومکزیکو - دولت بالاخره شروع به جدی گرفتن مسائل کرده است. آنچه که قبلاً یوفو نامیده میشد و اکنون با نام مودبانهتر UAPs - یا پدیدههای غیرعادی ناشناخته - شناخته میشود، مورد بررسی کامل قرار گرفته است.
جلسات استماع کنگره در مورد ریشههای این مشاهدات در سالهای ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ برگزار شد. در سال ۲۰۲۲، دفتر حل و فصل ناهنجاریهای همهجانبه (AARO) تأسیس شد «تا اشیاء مورد نظر را شناسایی، کشف و نسبت دهد». در دسامبر ۲۰۲۳، جو بایدن، رئیس¬جمهوری وقت، قانون افشای پدیدههای غیرعادی ناشناس را امضا کرد که مستلزم جمعآوری، بررسی و افشای عمومی همه مشاهدات و برخوردها بود.
در ۱۲ ژوئن، استیون اسپیلبرگ، کارگردان - که مدتهاست نوعی حس لرزهشناسی از حال و هوای عمومی دارد - با به تصویر کشیدن عطش جهانی برای یافتن پاسخ معمای UAP، آخرین فیلم خود، «روز افشا» را منتشر کرد که در آن لاپوشانی دولت در مورد بازدیدهای فرازمینیها افشا میشود. این فیلم تنها در آخر هفته افتتاحیه خود ۹۳ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت. تقریباً در همان زمان، کاخ سفید شورای مشورتی علمی UAP را تأسیس کرد، نهادی به رهبری آوی لوب (Avi Loeb)، اخترفیزیکدان و کیهانشناس هاروارد، برای مطالعه خطرات امنیت ملی ناشی از UAPها.
لوب میگوید: «به من وظیفه داده شد تا هیئتی برای کاخ سفید، AARO، مدیر اطلاعات ملی، افبیآی و سازمانهای مرتبط ایجاد کنم تا همه این سازمانها [درباره UAPها] (با هم) در تماس باشند. بر اساس حسگرهای بسیار بهتری که داریم، واضح است که مواردی وجود دارد که سازمانهای اطلاعاتی و پنتاگون نمیتوانند آنها را تشخیص دهند.» این فقط وظیفه دولت، دانشگاه و هالیوود نیست که این محاسبات را انجام دهند. سال گذشته، کریستوفر ملون، معاون سابق دستیار وزیر دفاع در امور اطلاعات، بنیاد غیرانتفاعی افشاگری را با هدف تشویق انتشار گزارشهای UAP، ترویج تحقیقات علمی در مورد مشاهدات، حمایت از افشاگران و تدوین سیاستهای مربوط به UAPها تأسیس کرد.
در ۲۵ ژوئن امسال، این گروه یک گردهمایی در کنگره در اتاق انجمن کندی در ساختمان اداری سنای راسل برگزار کرد. در این رویداد یک روزه، چهرههای سیاسی از جمله نمایندگان اریک برلیسون (جمهوریخواه، میسوری)، آنا پائولینا لونا (جمهوریخواه، فلوریدا)، آندره کارسون (دموکرات، ایندیانا) و سوهاس سوبرامانیام (دموکرات، ویرجینیا) و سناتور مایک راوندز (جمهوریخواه، داکوتای جنوبی) حضور داشتند.
لوب و دیگر متخصصان فرهیخته در مورد پیامدهای فناوری، امنیت ملی، اقتصادی، روانشناختی و حتی مذهبیِ UAPها بحث کردند. سخنرانان اذعان کردند که از برخی جهات، حضورشان در آنجا به خطر افتاده است، زیرا بحث عمومی در مورد بشقابهای پرنده هنوز هم خطر آبروریزی را به همراه دارد. کارسون درباره خودش گفت: «تو سیاهپوستی، مسلمانی، نماینده یک منطقه در ایندیانا هستی، و حالا میخواهی درباره UAPها صحبت کنی؟» اما این نشانهای از افزایش علاقه عمومی به این پدیدهها و شواهد فزایندهای است که چیزی در آنجا وجود دارد که باعث میشود افراد جدیتر و بیشتری حاضر به پذیرش این ریسک باشند. حتی باراک اوباما، رئیس¬جمهوری سابق، نیز در این مورد اظهار نظر کرد. در مصاحبهای در ماه فوریه، از اوباما پرسیده شد که آیا حیات فرازمینی وجود دارد یا خیر، و او در پاسخ گفت: «آنها واقعی هستند.» و سپس اضافه کرد: «اما من آنها را ندیدهام. آنها در منطقه ۵۱ نگهداری نمیشوند. هیچ تأسیسات زیرزمینی وجود ندارد - مگر اینکه این توطئه عظیم وجود داشته باشد و آنها آن را از رئیس¬جمهوری ایالات متحده پنهان کرده باشند.» اوباما افزود که باور خود به احتمال وجود موجودات فرازمینی را تا حدی بر این واقعیت بنا نهاده است که «از نظر آماری، جهان آنقدر وسیع است که احتمال وجود حیات در آن بالاست.» این نکتهای است که بسیاری از معتقدان به آن اشاره میکنند، به ویژه از زمانی که تلسکوپ فضایی کپلر ناسا و دیگر رصدخانههای فضایی و زمینی هزاران سیاره فراخورشیدی - یا سیاراتی - را که به دور ستارگان دیگر میچرخند، کشف کردهاند و ستارهشناسان را به این نتیجه رساندهاند که تقریباً هر یک از تریلیونها ستاره در آسمان حداقل یک سیاره در حال چرخش به دور خود دارد.
همانند همه چیزهای دیگر در یک دموکراسی پرسروصدا، آشفته و کثرتگرا، افکار عمومی در اینجا نیز نقش دارد و آمریکاییها آشکارا آماده اقدام هستند. طبق نظرسنجی انجام شده توسط بنیاد افشاگری، تنها چند هفته قبل از مجمع کاپیتول هیل، ۸۴ درصد از پاسخدهندگان خواهان اطلاعات بیشتری از دولت در مورد UAPها هستند، ۶۹ درصد معتقدند که UAPها واقعی هستند، ۵۹ درصد از جلسات استماع و قوانین شفافیت حمایت میکنند و تنها ۲۱ درصد به دولت فدرال اعتماد دارند که حقیقت کامل را میگوید.
پاسخها دو حزبی هستند. یک اختلاف آماری بیمعنی ۱ درصدی، ۸۹ درصد جمهوریخواهان و ۸۸ درصد دموکراتهایی را که میگویند اطلاعات بیشتری در مورد UAPها میخواهند، از هم جدا میکند. جردن فلاورز، مدیر اجرایی بنیاد افشا، میگوید: «شما میتوانید یک نامزد تکموضوعی در ایالات متحده باشید. آن موضوع واحد میتواند شفافیت [حزب متحد مردمی] باشد و شما میتوانید فقط بر اساس آن انتخاب شوید.»
برخلاف سایر مسائل منفرد مانند مالیات، مهاجرت یا آب و هوا که به¬طور نامحدود در طول دههها آشکار میشوند، شفافیت UAP یک نقطه پایان ثابت دارد. دولت هر آنچه را که میداند خواهد گفت، مشاهدات بررسی میشوند و منشأ آنها زمینی - نظامی بسیار پیشرفته یا سایر داراییها - یا در برههای، فرازمینی تعیین خواهد شد. لوب میگوید: «فرضیه صفر من این است که اینها اشیاء ساخته دست بشر هستند که توسط کشورهای متخاصم، نزدیک به داراییهای استراتژیک ایالات متحده، اداره میشوند.» و اگر اینطور نیست؟ اگر از... جای دیگری آمدهاند؟ «این بزرگترین کشفی خواهد بود که تاکنون توسط بشریت انجام شده است.»
اتاق انجمن کندی
سنای ایالات متحده «اتاق انجمن کندی» را به هر کسی اجاره نمیدهد. این اتاق که در سال ۱۹۰۹ افتتاح شد، مکانی جذاب با دیوارهای مرمری تراشیده به طول ۷۴ فوت، عرض ۵۴ فوت و ارتفاع ۳۵ فوت است که به سقفی مزین به گلهای رز طلاکاری شده و برگهای کنگر فرنگی منتهی میشود. درهای این اتاق به ساختمان گنبدی شکل مرمرین ساختمان راسل باز میشود که سه طبقه ارتفاع دارد.
اتاق انجمن تاریخ زیادی را به خود دیده است: این مکان محل جلسات استماع در مورد غرق شدن کشتی تایتانیک، رسوایی تیپات دام، پرل هاربر، جنگ ویتنام، واترگیت، ایران-کنترا و موارد دیگر بود. جان و رابرت کندی هر دو نامزدی ریاست¬جمهوری خود را در آنجا اعلام کردند. بنابراین چیز کوچکی نبود که به بنیاد افشا اجازه داده شد تا از این فضا برای برگزاری اجلاس ۲۵ ژوئن خود استفاده کند. بیش از ۳۰۰ نفر حاضر در این رویداد، آن را بسیار جدی گرفتند.
با وجود موضوع مورد بحث که زمانی مبهم، حاشیهای و فانتزی بود، حال و هوای آن به وضوح شبیه Burning Man، Comic Con یا South by Southwest نبود. یکی از شرکتکنندگان تیشرتی با طرح یک موجود فضایی چشمغرهدار که گیتار الکتریک مینواخت، پوشیده بود، اما برای بقیه افراد حاضر در اتاق، لباس رسمی مرسوم بود. ملون در سخنان آغازین خود گفت: «امروزه، متخصصانی که به ندرت در یک اتاق حضور دارند - فیزیکدانان، مورخان، اقتصاددانان، متخصصان اطلاعات، مربیان، روزنامهنگاران و سیاستگذاران - اینجا در این اتاق گرد هم آمدهاند تا درباره موضوعی بحث کنند که تا همین اواخر، دستنیافتنی بود.»
از بین تمام پنلهایی که در طول روز برگزار شد، جلسه صبحگاهی در مورد پیامدهای امنیتی و دفاعی UAPها بیشترین اهمیت را داشت. اعضای میزگرد در مورد مشاهده مکرر اشیاء پرنده بدون سرنشین (UAP) توسط خلبانان نیروی دریایی و پرسنل پایگاههای نظامی بحث کردند و نگرانیهایی را در مورد نفوذپذیری حریم هوایی مسلح آمریکا مطرح کردند. اگر منشأ این اشیاء واقعاً فرازمینی باشد، فناوری این گونههای بیگانه، هر ماشین پرندهای را که بشر تاکنون توسعه داده است، تحت الشعاع قرار میدهد. اگر آنها زمینی باشند - توسط کشورهای رقیب ساخته و به پرواز درآیند - نشان دهنده یک مسابقه تسلیحاتی هستند که ما در حال حاضر در حال باختن آن هستیم.
ستوان بازنشسته نیروی دریایی، رایان گریوز، اولین برخورد خود را با زیردریاییهای بدون سرنشین در سواحل شرقی ایالات متحده، ۱۴ سال پیش و در دو سال پس از آن، تجربه کرده است. او به تایم گفت: «ما در سال ۲۰۱۲ از یک مأموریت برگشتیم و شروع به ارتقاء سیستمهای راداری خود کردیم و بلافاصله اشیایی را در منطقه کاری خود دیدیم که انتظارشان را نداشتیم.» معمولاً بین سه تا شش شیء در حریم هوایی ساحل «ویرجینیا بیچ» وجود داشت. گاهی اوقات [آنها] در بادهای بسیار شدید کاملاً ثابت بودند و گاهی اوقات با سرعت ۲۵۰ تا ۳۵۰ گره [۴۶۳ تا ۶۴۷ کیلومتر در ساعت] پرواز میکردند.
گریوز گفت، این اشیاء قطری بین ۱/۵ تا ۴/۵ کتر داشتند و به نظر میرسیدند که یک مکعب خاکستری یا سیاه درون یک کره شفاف باشند. آنها هیچ دودی تولید نمیکردند و به گونهای پرواز میکردند - شیرجه میرفتند و اوج میگرفتند و - ناگهان تغییر جهت میدادند - که هر مسافر انسانی در این شرایط در معرض نیروهای گرانشی بالقوه کشنده قرار میگیرد. گاهی اوقات آنها آنقدر به جتهای نیروی دریایی نزدیک پرواز میشدند که خلبانان موظف بودند گزارشهای خطر را ثبت کنند تا به سایر هواپیماهای در حال پرواز در مجاورت آنها هشدار داده شود.
گریوز میگوید: «آنها تمام روز بیرون بودند و این رفتارها را انجام میدادند. ممکن است به نظر برسد که این اشیاء از فیزیک جادویی استفاده میکنند که ما آن را درک نمیکنیم.» به¬عنوان بخشی از چرخش معمول خلبانان، آنها بعداً عملیات خود را به آبهای جکسونویلِ فلوریدا منتقل کردند. آنها آنجا هم آرامش نداشتند. گریوز میگوید، این اشیاء ناشناس «یا از قبل آنجا بودند یا ما را تعقیب کرده بودند، زیرا ما بیش از دوازده حادثه داشتیم.»
رویاروییهای ملوانان نیروی دریایی در ویرجینیا و فلوریدا به هیچ وجه تنها تجربهای نیست که ارتش با هواپیماهای بدون سرنشین داشته است. یکی از قانعکنندهترین موارد، حادثه موسوم به تیک¬تاک است که در سال ۲۰۰۴ در سواحل کالیفرنیا رخ داد. در طول یک عملیات معمول در آن سال، پرسنل رادار بارها متوجه انعکاس یک شیء پرنده در حال حرکت شدند که نمیتوانستند توضیحی برای آن پیدا کنند که در حال چرخش و شیرجه، صعود و سپس سقوط از ارتفاع ۸۰،۰۰۰ فوت به ۲۰،۰۰۰ فوت بود. برای رمزگشایی از این راز، تیمی از خلبانان به آسمان فرستاده شدند. پس از پرواز، آنها چیزی را کشف کردند که به نظرشان یک ماشین پرندهی ۱۴ متری بود که شباهت زیادی به قرص نعناعِ تیک¬تاک داشت.
«هر چهار نفرمان به پایین نگاه کردیم و یک شیء شبیه تیک¬تاک را دیدیم که با حرکاتی بسیار ناگهانی روی سطح آب جابهجا میشد.» خلبان دیوید فریور در سال ۲۰۲۳، در جلسهای در برابر یک کمیته کنگره، اینگونه ماجرا را شرح داد. «هیچ روتوری (پرّه¬ای) وجود نداشت؛ هیچ جریان هوای ناشی از چرخش روتورها هم دیده نمیشد و هیچ نشانهای از سطوح کنترلی قابل مشاهده، مانند بال، وجود نداشت. وقتی دماغه هواپیما را به سمت آن شیء گرفتیم و به فاصله حدود نیم مایلی آن رسیدیم، شیء با سرعت زیادی شتاب گرفت و ناپدید شد.» ویدئوی ضبطشده از داخل کابین خلبان نیز این رویارویی را ثبت کرده بود.
داراییهای نظامی روی زمین نیز مورد آزار و اذیت قرار گرفتهاند. به مدت ۱۷ شب متوالی در دسامبر ۲۰۲۴، پایگاه نیروی هوایی لانگلی در همپتونِ ویرجینیا، مورد هجوم اشیایی قرار گرفت که ۴۵ دقیقه پس از غروب آفتاب در بالای سر ظاهر شدند و بارها بر فراز پایگاه پرواز کردند. به گفته یکی از شاهدان عینی - اسکات کلی، فضانورد سابق که در سال ۲۰۲۲ برای خدمت در تیم مطالعاتی UAP ناسا انتخاب شد - این اشیاء به نظر میرسید ۶ کتر طول داشته و در ارتفاع ۳۰۰۰ تا ۴۰۰۰ فوت (۹۱۵ تا ۱۲۲۰ متری) و با سرعت ۱۶۰ کیلومتر در ساعت پرواز میکردند. این تجاوزات به اندازهای جدی شد که لانگلی پروازهای آموزشی شبانه خود را لغو کرد و جتهای اف-۲۲ خود را به پایگاه هوایی دیگری منتقل کرد.
چشمگیرتر از این داستان، مشاهده گزارششده توسط شش مأمور اجرای قانون فدرال در اکتبر ۲۰۲۳، در نزدیکی چیزی بود که در یادداشت رسمی به عنوان «یک مکان حساس امنیت ملی در غرب ایالات متحده» توصیف شده بود. شاهدان گزارش دادند که به مدت دو روز متوالی، درست هنگام غروب، «یک گوی مادرِ» نورانی را مشاهده کردند که به نظر میرسید گویهای قرمز کوچکتری را یکی پس از دیگری، چندین بار در طول چند ساعت تولید میکند. طبق گزارشها، «گویهای قرمز» برای چند ثانیه قبل از ناپدید شدن، دوام داشتند.» فلاورز میگوید: «واضح است که ما کنترل حریم هوایی خود را از دست دادهایم. کاملاً متوقف شده است.» او می¬افزاید: «اینکه آیا این نوعی هوش انسانی است یا چیز دیگری، من به اندازه کافی خلاق نیستم که بگویم.».
لوئیس الیزوندو، افسر اطلاعاتی سابق برنامه شناسایی تهدیدات هوافضای پیشرفته دولت (AATIP)، میگوید: «بسیاری از این چیزها قطعاً پهپاد نیستند. آنها فناوری پیشرفتهای از جایی هستند. اگر جتها را از لانگلی به پرواز درمیآورید، با مشکل مواجه خواهید شد.» همه با این گزارشها متقاعد نمیشوند. جان کاسلوسکی، مدیر AARO، میگوید: «ادعاهای بزرگ نیازمند شواهد بزرگ هستند، و شواهد هنوز وجود ندارند.» کلی خطر امنیتی ناشی از اشیاء سرگردان را کماهمیت نمیداند، اما فکر نمیکند که آنها باید منشأ عجیب و غریبی داشته باشند. او میگوید: «در علم، شهادت شاهدان عینی نوعی نظر است؛ داده نیست. من هرگز چیزی ندیدهام که نتوان آن را توضیح داد.» اگر منشأ فرازمینی UAPها تأیید شود، نشاندهندهی چیزی خواهد بود که کارلوس ایر، استاد تاریخ و مطالعات دینی در دانشگاه ییل و سخنران انجمن افشاگری، آن را «گسست» در تمدن بشری مینامد. او میگوید: «گسست چیزی است که پس از آن هیچ چیز مثل قبل نیست. این شبیه گسستی است که برای بومیان آمریکای شمالی و جنوبی هنگام ورود اروپاییها رخ داد.»
