بازیگران امنیت‌ساز

به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد؛ تنگه هرمز علاوه بر گلوگاه انرژی، بخشی از گلوگاه داده‌های دیجیتال و ارتباطات مالی منطقه است و ایده حکمرانی بر این گلوگاه داده‌ای ممکن است به‌جای تقویت بازدارندگی، به ضد خود تبدیل شود و کشور را وارد دور تازه‌ای از تنش و تعلیق کند. 

 «معمای امنیت» نشان می‌دهد افزایش ظرفیت‌های تهدیدآمیز هم می‌تواند بازدارنده باشد و هم با ایجاد ترس در طرف مقابل به واکنش شدید و تشدید تقابل و جنگ بینجامد؛ نمونه آن جنگ جهانی اول و تجربه غنی‌سازی هسته‌ای ایران است که از منظر طرف مقابل تهدید تلقی شد و به تحریم، خرابکاری یا حمله محدود/پیشگیرانه انجامید. 

 هم‌اکنون در زمینه گلوگاه داده‌ای یا تنگه داده نیز کنترل یا وضع عوارض بر کابل‌ها شاید پیام سیاسیِ مفیدی در میانه مذاکرات باشد، اما تأکید زیاد می‌تواند نتایج معکوس داشته باشد، چون کابل زیردریایی زیرساختی جهانی برای بانک‌ها، حمل‌ونقل، مراکز داده، بورس‌ها، بیمارستان‌ها، خطوط هوایی، دانشگاه‌ها، تجارت الکترونیک و ارتباطات روزمره است و تهدید آن می‌تواند اجماع علیه ایران بسازد. 

 تهدید مؤثر باید معتبر، محدود، قابل کنترل و از نظر سیاسی قابل دفاع باشد؛ تهدید زیرساخت عمومی جهانی هزینه حیثیتی و سیاسی بالایی دارد. تفاوت «کنترل باید با ما باشد» با «تضمین امنیت و درخواست رژیم منطقه‌ای حفاظت» در تبدیل ایران از تهدید به بازیگر امنیت‌ساز است.

حجم فایل صوتی:4.82M | مدت زمان فایل صوتی :00:07:01