یقین به ضرورت تغییر در نگرش و رفتار

دکتر مهرداد فرهادیان* تفاوت توسعه پایدار با توسعه در آن است که تنها منافع اقتصادی و اجتماعی حال را در نظر نمی‌گیرد، بلکه به حفظ منابع برای نسل‌های آتی نیز توجه دارد. اگر‌چه رعایت پایداری در نگاه اول هزینه بیشتری را در بر‌دارد، اما در دراز‌مدت با کاهش خسارت‌ها از نظر اقتصادی به صرفه است.درحالی که در قوانین جمهوری اسلامی ایران به توسعه پایدار تاکید شده متاسفانه در عمل توجه کافی به آن صورت نگرفته است. در ایران بسیاری منابع آب سطحی (رودخانه‌ها و تالاب‌ها) با آلودگی بالای زیست محیطی مواجهند و از نظر سرانه آب تجدید‌شونده بنابر شاخص سازمان ملل، ایران در وضعیت بحران شدید آبی قرار دارد به این معنی که پایداری منابع آب در معرض تهدید جدی است، اما نه مردم و نه حتی مسوولان‌ به وجود مشکلات موجود یقین پیدا نکرده‌اند. در این شرایط با وجود اینکه آموزش‌ها باعث افزایش آگاهی شده؛ اما ما هنوز شاهد تغییر رفتار در مصرف آب و حفظ محیط زیست نیستیم و در برخی موارد نظیر تاثیر رفتار ما بر محیط زیست و توان خودپالایی آن در قبال رفتار تخریب‌گرانه، آگاهی لازم در جامعه وجود ندارد. از سوی دیگر عدم باور به وجود بحران سبب شده که مسوولان‌ گرایشی به استفاده از راهکارهای بروز برای بهبود وضعیت موجود نشان ندهند. در واقع آنها به‌رغم صرف هزینه بیشتر برای حل معضل، پیشگیری را هنوز دراولویت قرار نداده‌اند. افزایش کیفیت آب حاصل از تصفیه فاضلاب و فرهنگ‌سازی برای گسترش استفاده از این منبع آبی به خوبی ترویج نشده است. این در حالی است که حجم فاضلاب تولیدی در کشور ۲۰ الی ۳۵ میلیارد متر مکعب است و تنها کمتر از پنج درصد آن تصفیه می‌شود. * عضوهیات علمی مجتمع عالی صنعت آب و برق اصفهان