دو استعداد در دو مسیر متفاوت
دنياي اقتصاد : این مطلب، یک مقایسه ساده است بین مهدی قائدی و اللهیار صیادمنش؛ دو ستاره جوان که در استقلال به سطح اول فوتبال ایران معرفی شدند و در ادامه، هر دو سر از لیگ‌های خارجی در آوردند. مهدی قائدی ۲۴ ساله، در ابتدای لیگ هفدهم از تیم دسته اولی ایرانجوان بوشهر به جمع آبی‌پوشان پایتخت پیوست و در پایان لیگ بیستم با ترک این تیم سر از الاهلی امارات در آورد. اللهیار صیادمنش ۲۰ ساله اما در آغاز لیگ هجدهم به عضویت استقلال در آمد و در پایان همان فصل راهی فنرباغچه شد. هر دو بازیکن، استعداد و توانایی‌های زیادی دارند، اما به نظر می‌رسد دو فلسفه متفاوت را دنبال می‌کنند.
سختکوشی صیادمنش
از همان ابتدای حضور صیادمنش در استقلال مشخص بود که او نیامده تا بماند. استعداد این بازیکن جوان، از زمان عضویتش در تیم‌های ملی پایه توجه رسانه‌های بین‌المللی را جلب کرده بود. به این ترتیب چندان عجیب نبود که اللهیار بعد از تنها یک فصل بازی در استقلال به عضویت فنرباغچه در بیاید. باشگاه ترکیه‌ای با او قرارداد بلندمدت بست و گویا استقلال هم در همین قرارداد، منافع مالی ناشی از ترانسفرهای بعدی را در نظر گرفت. اللهیار در فنرباغچه جدی گرفته نشد و حتی انتقال قرضی او به استانبول‌اسپور در دسته پایین‌تر هم کمکش نکرد، با این حال این بازیکن امیدش را از دست نداد و در انتقال قرضی بعدی به زوریا لوهانسک اوکراین، عملکردی اعجاب‌آور ارائه داد. اجازه بدهید به عنوان نمادی از دوران موفق حضور صیادمنش در زوریا، ویدئویی را به یاد بیاوریم که در آن یکی از هواداران این تیم با احساسات شدید به زبان محلی شعری را در ستایش اللهیار زمزمه می‌کرد. او حالا در یک انتقال قرضی دیگر سر از هال‌سیتی در دسته اول فوتبال انگلستان در آورده است. همه می‌دانند که فوتبال باشگاهی جزیره، بی‌نهایت دشوار است و معمولا هم بازیکنان ایرانی سرانجام خوبی در این کشور نداشته‌اند، اما ۲۰ سالگی بهترین زمان ممکن برای محک خوردن صیادمنش در بریتانیا است. او اگر در هال‌سیتی موفق شود کولاک کرده و اگر هم نشود، تجربه‌ای خوب برای ادامه راه فوتبالش اندوخته است. صیادمنش در این سال‌ها حاشیه چندانی هم نداشته و فقط روی فوتبالش متمرکز بوده؛ رویه‌ای که اگر دنبال شود، او را به جاهای بهتری خواهد رساند.
قائدی در زرق و برق شیخ‌نشین
شاید تنها ذکر یک آمار، برای توصیف شرایط فعلی مهدی قائدی در الاهلی امارات کافی باشد؛ اینکه او در این فصل ۴ بار، یعنی تنها یک بار بیش از احمد نوراللهی موفق به گلزنی شده است. طبیعتا باشگاه الاهلی انتظارات بسیار بیشتری از مهاجم ایرانی‌اش داشته و او را جذب نکرده تا به اندازه هافبک دفاعی تیم گل بزند. در نتیجه عجیب نیست که گاه و بیگاه انتقاداتی از عملکرد قائدی مطرح می‌شود و او برخی مسابقات را از روی نیمکت ذخیره‌ها شروع می‌کند. در این مدت بیشترین تصاویری که از ستاره بوشهری آبی‌ها به تهران مخابره شده، تفریح و تفرج او در دوبی بوده است؛ از گشت و گذار در خیابان‌های این شهر تا برگزاری جشن تولدهای لاکچری و طولانی‌مدت. اینها شاید به خودی خود ایرادی نداشته باشد، اما مهم است که بازیکن در زمین فوتبال هم انتظارات را برآورده کند. قائدی قبلا استعداد بالای خودش را نشان داده و روشن است که اگر روی فوتبالش متمرکز شود، می‌تواند دستاورد بسیار بیشتری داشته باشد. شاید انتظار می‌رفت او در ۲۴ سالگی در یک تیم اروپایی بختش را برای پیشرفت و ارتقای فنی بیازماید، اما قائدی گزینه دیگری را انتخاب کرد؛ اینکه در لیگ امارات پول فراوان را در ازای کار اندک به دست بیاورد. این مساله می‌تواند در کوتاه‌مدت شیرین باشد، اما در بلندمدت باعث افسوس قائدی بابت روزهای طلایی از دست رفته خواهد شد. البته که از امارات هم می‌شود به اروپا رفت، مشروط به اینکه مثل علی کریمی یکی از بهترین ستاره‌های تاریخ لیگ این کشور باشی، اما قائدی با این عملکرد، فاصله زیادی از آن سطح دارد. او که در آخرین بازی لیگی الاهلی روی نیمکت نشسته بود، سه‌شنبه‌شب هم در مسابقه حذفی این تیم در دقیقه ۶۰ تعویض شد تا جانشین‌اش به زمین بیاید و گل صعود را برابر الوحده به ثمر برساند.
