رئیس به خاطر بانوان میآید
دنیای اقتصاد: حضور بانوان در ورزشگاهها، به یک کلاف سردرگم در فوتبال ایران تبدیل شده است؛ گره عجیبی که با مقاومتهایی در داخل کشور و فشارهایی از بیرون همراه است و میرود تا کار را حسابی سخت کند. مساله ساده است؛ فدراسیون جهانی فوتبال اصرار دارد در ایران هم مثل سایر نقاط جهان بانوان اجازه حضور در ورزشگاهها را داشته باشند. پافشاریهای فیفا مخصوصا بعد از حضور جیانی اینفانتینو تشدید شده است. اینفانتینو بهشدت اصرار دارد هر چه سریعتر این اتفاق رخ بدهد و شاید اگر وقفه کرونایی نبود، تا الان این ماجرا یکسره میشد. اینفانتینو قبلا با حضور خودش شاهد ورود زنان به ورزشگاه برای تماشای بازی فینال لیگ قهرمانان آسیا بین پرسپولیس و کاشیما آنتلرز بود. بعدتر هم با پیگیری فیفا، بانوان ایرانی توانستند بازی تیمهای ملی ایران و کامبوج را از نزدیک تماشا کنند. با این حال بعدا داستان کرونا پیش آمد و بازیها در سراسر جهان کلا بدون تماشاگر شد.
طی ماههای اخیر و با کاهش محدودیتهای کرونایی، فیفا دوباره پیگیر این داستان شده است. گفته میشود علت اصلی بدون تماشاگر برگزار شدن بازی ایران و کرهجنوبی در انتخابی جامجهانی ۲۰۲۲ هم این بود که زنان باید همگام با مردها به استادیوم میآمدند، اما فدراسیون فوتبال که نتوانست این شرایط را فراهم کند، در نهایت به کلی قید حضور تماشاگران را زد. زمان اما به سرعت برق و باد در گذر است و بازی بعدی تیم ملی برابر عراق در روز هفتم بهمن در پیش است. این مسابقه به میزبانی ورزشگاه آزادی برگزار میشود و میتواند حکم صعود رسمی تیم ملی کشورمان به جامجهانی قطر را داشته باشد. از این رو رئیس فیفا در راه تهران است تا ضمن تماشای این مسابقه از نزدیک، روند تایید اساسنامه فدراسیون را هم زیرنظر بگیرد و از همه مهمتر اینکه شاهد حضور بانوان در استادیوم باشد.
صد البته اینبار دیگر حضور بانوان در ورزشگاه برای تکبازی چارهساز نخواهد بود. فدراسیون تا کنون چندین بار با این حربه از فیفا زمان خریده و حالا نوبت ورود هفتگی و مستمر زنان به ورزشگاهها برای تماشای مسابقات باشگاهی است؛ آنچه از دیرباز با مقاومتهایی داخل کشور همراه بوده و شاید همهچیز در این مورد در اختیار فدراسیون فوتبال یا حتی وزارت ورزش نباشد. حمید سجادی، وزیر ورزش گفته پیگیر داستان است، اما باید دید نهایتا کار به کجا میکشد. آنچه مشخص است اینکه پرونده مبهم و کهنه حضور زنان در ورزشگاههای ایران بالاخره باید بسته شود؛ یا بسترش داخل کشور فراهم میشود، یا باید مجازاتهای احتمالی بینالمللی را تحمل کنیم.