اما و اگرهای سرخ

با این وجود، بعضی انتقادات مخصوصا نسبت به عملکرد نیمه اول قرمزها وجود دارد. به عنوان مثال خبرگزاری تسنیم در بخشی از گزارش خود می‌نویسد: سرخپوشان تهران بردند، اما در بخش قابل‌توجهی از مسابقه نتوانستند ریتم بازی را به شکل پایدار در اختیار بگیرند و مهم‌تر از آن، در فاز تهاجمی برای شکستن ساختار دفاعی حریف راهکارهای متنوع و مستمری ارائه نکردند. پرسپولیس در بخش‌هایی از مسابقه مالک توپ بود، اما مالکیت به معنای کنترل بازی نیست. کنترل زمانی اتفاق می‌افتد که تیم بتواند با توپ، حریف را جابه‌جا کند، ریتم مسابقه را تعیین کند، موقعیت بسازد و پس از از دست دادن توپ نیز بلافاصله برای بازپس‌گیری آن اقدام کند. پرسپولیس در برابر ذوب‌آهن در همه این موارد عملکرد یک‌دستی نداشت. وقتی سرخپوشان توپ را از دست می‌دادند، فشار بلافاصله و هماهنگ روی حامل توپ و خطوط پاس حریف همیشه شکل نمی‌گرفت. به همین دلیل، امکان بازپس‌گیری سریع توپ کاهش پیدا می‌کرد و حمله‌ای که می‌توانست در چند ثانیه دوباره شکل بگیرد، از بین می‌رفت.

در چنین شرایطی نمی‌توان همیشه منتظر اشتباه حریف ماند. پرسپولیس باید بتواند خودش موقعیت ایجاد کند، خودش ساختار دفاعی حریف را جابه‌جا کند و با تغییر ریتم، فضا بسازد. هشدار اینکه در لیگ، همیشه قرار نیست حریف اشتباه کند.گاهی حریف فشرده دفاع می‌کند، فضای انتقال نمی‌دهد، مهاجمان را مهار می‌کند و توپ دوم را هم جمع می‌کند. در آن لحظه، تیمی موفق خواهد بود که بتواند خودش بازی را بسازد، خودش ریتم را تعیین کند و خودش راه رسیدن به موقعیت را پیدا کند. پرسپولیس برای قهرمانی فقط به بردن بازی‌ها نیاز ندارد؛ به این نیاز دارد که وقتی بازی طبق سناریوی دلخواهش پیش نمی‌رود، سناریوی جدیدی برای بردن داشته باشد.

نکته قابل‌توجه مسابقه زمانی نمایان شد که بیفوما و شهرآبادی وارد زمین شدند. ورود این دو بازیکن فقط یک تعویض نفر به نفر نبود؛ ریتم حملات پرسپولیس تغییر کرد. سرعت حمل توپ بالاتر رفت، حرکت بدون توپ بیشتر شد و حریف مجبور شد تصمیم‌های بیشتری بگیرد. شهرآبادی توانست با حرکت‌های خود خط دفاعی ذوب‌آهن را وادار به عقب‌نشینی و جابه‌جایی کند و بیفوما نیز با حمل توپ و توانایی ایجاد تغییر ریتم، گزینه‌ای متفاوت در فاز هجومی به پرسپولیس داد. مهم‌تر اینکه بعد از ورود آنها، حملات پرسپولیس از حالت نسبتا ایستا خارج شد. این تغییر یک پیام روشن برای کادر فنی دارد؛ پرسپولیس برای شکستن دفاع فشرده، به بازیکنانی نیاز دارد که بتوانند با حرکت، سرعت و تغییر جهت، ساختار حریف را به هم بزنند، نه اینکه صرفا تعداد بازیکنان حاضر در یک‌سوم هجومی افزایش پیدا کند.