پایان غمانگیز مسی؛
جام، روی دست شایستهها
بضاعت آرژانتین قطعا از اسپانیا کمتر بود. به علاوه آنها تیم پیرتری هم داشتند و میانگین سنیشان نزدیک به ۳۰ سال را نشان میداد، درحالیکه ماتادورها با میانگین سنی کمتر از ۲۷ سال بازی را شروع کردند. به علاوه آرژانتین یک روز هم کمتر استراحت کرده بود. با همه اینها اما، لیونل اسکالونی بیش از حد از تیم دلافونته ترسید و در این بازی مرتکب همان اشتباهی شد که توخل، سرمربی انگلستان مقابل خود آرژانتین انجامش داده بود. این ترس و عقبنشینی باعث شد حریف لحظه به لحظه پیش بیاید و بیمحاباتر حمله کند. چنین سبکی، اعتماد به نفس تیم خودی را هم پایین میآورد. در نتیجه هرچه از زمان بازی گذشت، وضعیت آلبیسلسته دشوارتر شد. آنها نیمه اول را به سختی پشت سر گذاشتند، در نیمه دوم عذاب خیلی بیشتری کشیدند و البته یک بار دروازهشان باز شد، اما داور در تصمیمی بحثبرانگیز خطا گرفت و گل را مردود کرد. اتفاق کلیدی این نیمه در وقتهای تلفشده رخ داد؛ جایی که انزو فرناندز به دلیل ارتکاب خطا در میانه میدان کارت زرد دوم را گرفت و اخراج شد.
دیگر معلوم بود که آرژانتین جز دفاع کردن کاری نمیتواند انجام بدهد. در نتیجه تمام تعویضهای تیم برای حراست از نتیجه سوخت و حتی نوبت به حضور لائوتارو مارتینز در زمین نرسید. نیمه اول وقتهای اضافی هم به هر مشقتی گذشت، اما سرانجام در اولین دقیقه نیمه دوم بود که فران تورس روی پاس نیکو ویلیامز با ضربه سر، فرصت شوتزنی پیدا کرد و توپ را به دروازه آرژانتین دوخت.
نمایشی که آرژانتین در پنج دقیقه پایانی این بازی ارائه داد و یکی، دو موقعیت بسیار جدی گلزنی ساخت، شاید نشان داد آنها بیش از اندازه از اسپانیا ترسیده بودند و چه بسا اگر به فوتبال خودشان وفادار میماندند، نتیجه بهتری حاصل میشد یا دستکم شکستی آبرومندانهتر برای آبی و سفیدها رقم میخورد. هر چه هست، اسپانیا که به نوعی شایستهترین تیم جام بود، برای دومین بار قهرمان جهان شد و توپ طلای بهترین بازیکن تورنمنت را هم رودری، کاپیتان آنها برد. امباپه با ۱۰ گل کفش طلا را ربود و دستکش طلایی هم به اونای سیمون از اسپانیا رسید که در هشت بازی، فقط یک گل دریافت کرد. لیونل مسی هم با یک قهرمانی و دو نایبقهرمانی جهان به دوران ملیاش پایان داد.
