تیم ملی copy

کار آسان را نکردند و حالا چاره‌ای جز انجام کار دشوار ندارند؛ این خلاصه همه آن چیزی است که باید در مورد تیم ملی گفت. صعود از مرحله گروهی جام‌جهانی 48 تیمی، کمترین توقع از تیم ملی بود که با تعیین قرعه و قرار گرفتن شاگردان امیر قلعه‌نویی در یک گروه متعادل، بیش از قبل در دسترس قرار گرفت. ساده‌ترین لازمه این کار هم می‌توانست برتری برابر نیوزیلند در گام نخست باشد، اما تیم ایران این فرصت را از دست داد و به نتیجه‌ای بهتر از مساوی دست نیافت. حالا نوبت به دو بازی سخت‌تر برابر بلژیک و نیوزیلند رسیده که ملی‌پوشان برای صعود، دست‌کم باید یکی از این دو مسابقه را ببرند. از ساعت 22:30 امشب به وقت تهران، بازی ایران و بلژیک آغاز خواهد شد.

ایران در چه حالی است؟

تیم ملی ایران نمایش بحث‌برانگیزی برابر نیوزیلند داشت. اگرچه رسانه‌های رسمی‎‌تر و به ویژه صداوسیما کوشیدند با ماموریت حفظ روحیه تیم ملی چندان به نقد آن عملکرد نپردازند، اما فضای محافل فوتبالی کاملا متفاوت بود؛ تا جایی که به عنوان مثال پیروز قربانی، سرمربی فجرسپاسی در یک مصاحبه تصویری گفت: «من با فجر می‌توانستم نیوزیلند را ببرم. اصلا در مورد این ادعا شک نکنید.»  در مجموع شاید بعضی از این انتقادها هم اغراق‌آمیز باشند، اما به هر حال بازتاب‌دهنده برداشتی است که بخش بزرگی از جامعه فوتبال ایران از مساوی روز اول داشت. در مورد نقاط ضعف آن مسابقه، به وضوح باید به عملکرد پریشان و ضعیف ساختار دفاعی اشاره کرد. ترسناک‌تر این که قوای تهاجمی بلژیک از نیوزیلند خیلی بیشتر است و این می‌تواند دردسر بزرگ‌تری برای مدافعان تیم ملی باشد. به علاوه امیر در آن بازی، پیرترین ترکیب اصلی تاریخ تیم ملی را به زمین فرستاد که از این هم خیلی انتقاد شد. باید دید در مسابقه امشب، این دو ضعف با تغییر نفرات ترمیم خواهند شد یا نه.

در مورد نقاط قوت هم باید به دو بار بازگشت تیم ملی به مسابقه در روز نخست اشاره کرد. به هر حال این که در آغاز هر دو نیمه عقب بیفتی و خودت را نبازی، اتفاق مهمی است. از نظر فردی نیز رامین رضاییان یک عملکرد استثنایی داشت. او علاوه بر ثبت یک گل و یک پاس گل، به اولین بازیکن تاریخ فوتبال ایران تبدیل شد که در دو دوره مختلف جام‌جهانی گل می‌زند. رامین همچنین از سوی سایت فیفا به عنوان خلاق‌ترین بازیکن دور اول انتخاب و معرفی شد که همه اینها کمک می‌کند با حداکثر روحیه به بازی دوم برسد.

بلژیک در چه حالی است؟

تیم ملی بلژیک با لقب شیاطین سرخ اروپا، روی کاغذ قوی‌ترین تیم این گروه است. آنها در رده نهم رنکینگ فیفا قرار دارند. بلژیک برای پانزدهمین‌بار در این رقابت‌ها حضور پیدا می‌کند و بهترین عنوانی که به دست آورده، کسب رتبه سوم در جام‌جهانی ۲۰۱۸ و نیز کسب عنوان چهارم در جام‌جهانی ۱۹۸۶ بوده است. بلژیک پس از پشت‌سر گذاشتن دوران پرافتخار «نسل طلایی» با بازیکنانی چون ادن‌هازارد، ورتونگن و ویتسل، حالا با ترکیبی از ستاره‌های باتجربه و نسل تازه، وارد جام‌جهانی ۲۰۲۶ شده. این تیم با ستاره‌هایی مثل کوین دی‌بروینه، روملو لوکاکو و جرمی دوکو، ماموریت دارد تا بار دیگر برند شیاطین سرخ را احیا کند. یکی از بدترین خاطرات بلژیک به جام‌جهانی 2022 مربوط می‌شود؛ جایی که آنها ناباورانه از مرحله گروهی اوت شدند.

مراکش و کرواسی، دو تیمی بودند که در دوره قبلی بالاتر از بلژیک به دور حذفی رسیدند. روملو لوکاکو و مارک ویلموتس با پنج گل زده، بهترین گلزنان بلژیک در ادوار جام‌جهانی هستند و مایه خوشبختی است که بدانیم ویلموتس غیر از کلاهبرداری، کارهای دیگری هم بلد بوده! پس از بالا گرفتن انتقادها از عملکرد دومنیکو تدسکو، فدراسیون فوتبال بلژیک در زمستان ۲۰۲۵ دست به یک تغییر بزرگ زد و رودی گارسیا را به‌عنوان سرمربی جدید این تیم معرفی کرد. او سابقه قهرمانی با لیل، نایب‌قهرمانی با رم و رسیدن به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان با لیون را در کارنامه خود دارد و حالا بختش را در جام‌جهانی امتحان می‌کند. بلژیک در مسابقه نخست مرحله گروهی اگرچه نیمه اول را با یک گل به مصر واگذار کرد، اما در نیمه دوم به بازی برگشت و کار را به تساوی کشاند. آمار دو تیم در آن بازی نسبتا متعادل بود و نیمکت‌نشینی لوکاکو، یکی از اتفاقات عجیب آن مسابقه به شمار می‌آمد.