ستاره در برزخ

در اینتر، طارمی کمتر در ترکیب اصلی قرار می‌گرفت و حتی درخشش‌های گاه و بیگاهش هم باعث تغییر سیاست کادر فنی نمی‌شد. خب البته شاید یکی از مهم‌ترین دلایل این ماجرا، سطح بسیار بالای رقابت در نراتزوری بوده باشد. به هر حال وقتی در مورد فینالیست لیگ قهرمانان اروپا حرف می‌زنیم، باید بپذیریم که فیکس شدن در چنین تیمی با حضور رقبای گردن کلفت کار سختی است. طارمی هم احتمالا با همین استدلال به دوران حضورش در ایتالیا پایان داد و با حضور در یونان، تنها سهمیه فوتبال ایران در پنج لیگ معتبر اروپا را سوزاند. در المپیاکوس، کار برای او خیلی خوب شروع شد؛ با گل‌ها و پاس گل‌های پیاپی. با این حال هر چه زمان گذشت، شرایط تغییر کرد و طارمی از روزهای خوبش فاصله گرفت.

امروز که فصل باشگاهی در اروپا در حال پایان است، می‌توان به این جمع‌بندی رسید که حضور در المپیاکوس جزو تجارب خوشایند مهاجم ایرانی نبوده است. اصرار کادرفنی و البته رسانه‌ها به اینکه المپیاکوس باید با یک مهاجم بازی کند، عملا شانس طارمی برای فیکس شدن را کاهش داده؛ به ویژه که او از فرصت‌هایش هم به خوبی استفاده نکرده و هم‌اکنون حدود سه ماه از آخرین گل این بازیکن گذشته است.

طارمی در بازی این یکشنبه المپیاکوس برابر پائوک هم نیمکت‌نشین بود و تنها از دقیقه ۶۷، زمانی که تیمش با یک گل جلو افتاده بود به زمین رفت. با این حال ورود مهدی به المپیا کمک نکرد و این مسابقه با تساوی یک بر یک به پایان رسید. مهاجم ایرانی طی دقایق حضورش در زمین تنها دو ضربه سر بیرون از چارچوب داشت که عملکرد ضعیفی محسوب می‌شود. با این نتیجه، قهرمانی سوپرلیگ یونان به تیم آاک آتن رسید تا ناکامی فردی طارمی با اندوه جمعی همبازیانش مقارن شود.

این، نمایی کلی از شرایط مهم‌ترین ستاره فوتبال ایران در آستانه آغاز مسابقات جام‌جهانی است. در شرایطی که سردار آزمون به دلایل غیرفوتبالی از تیم ملی کنار مانده، طبیعتا بیشتر نگاه‌ها معطوف به طارمی خواهد بود و این که او هم از نظر فردی در چنین فرمی قرار دارد، خبر خوبی برای کادرفنی نیست. طارمی در آستانه ۳۴ سالگی، حالا شرایط سختی برای حفظ موقعیت خود در فوتبال اروپا را دارد و شاید انتخاب‌هایش برای فصل آینده، چندان متنوع نباشد.