داستان آشنای سلب میزبانی؛
جای خالی ایران
سریال سلب میزبانی از باشگاههای وطنی قسمتهای متعددی دارد و بعید است به همین زودی نمایندگان فوتبال ایران در رقابتهای قارهای روی خوش ببینند. چند سال قبل عربستانیها از سفر به اینجا سر باز میزدند و سپس کار به جایی رسید که در یک برهه، کلا امکان پذیرایی از هیچ تیم خارجی وجود نداشت. امسال اما بدون مشکل، باشگاههای مملکت در سطح دوم لیگ قهرمانان و لیگ نخبگان میزبان رقبای آسیایی خود بودند تا الان که باز هم قرار است به روال سابق برگردیم.
با توجه به شرایط فعلی این احتمال هم وجود دارد تا انتهای فصل، خبری از برگشت این امتیاز مهم نباشد. بدون تعارف، تیمهای ایرانی سالهاست از سطح نخست فاصله گرفته و تمام پزی که از مدعی بودن میدهند، مربوط به قهرمانیهای چند دهه قبل و موفقیتهای نصفهنیمه چند سال پیش است. در شرایطی که آنها برخلاف رقبای عربی امکان استخدام ستارههای بزرگ جهان فوتبال را هم ندارند، بازی نکردن در ورزشگاه خودی و عدم بهرهمندی از تشویق تماشاگران آخرین ضربهای بود که میشد به پیکر نیمهجان فوتبال ایران وارد کرد.
البته که از جهاتی این اتفاق سبب خیر هم شده. واضح و مبرهن است که فعلا قرار نیست مسابقه فوتبالی در کشورمان با حضور تماشاچیها برگزار شود و دیگر لازم نیست مدیران باشگاههای حاضر در رقابتهای قارهای، سر این موضوع با AFC و به موازات آن برخی نهادها وارد چالش شوند و خیالشان راحت شده! از آن مهمتر دغدغه فکری کادر فنی این تیمهاست که حالا میتوانند از چمنهای باکیفیت بهره ببرند؛ همان چیزی که آرزوی اکثر تیمهای حاضر در لیگ برتر است. آنطور که شنیده میشود، تراکتور، استقلال و سپاهان میزبانیشان در لیگ نخبگان و قهرمانان را به کشور امارات منتقل میکنند. امکانات سختافزاری مناسب این همسایه کوچک ما، قطعا به نفع هر سه تیم خواهد شد تا از کابوسهای امسالشان دور شوند. چرا راه دور برویم؟
همین چند وقت قبل شایعه شد که قرار است دربی پایتخت به خاطر نداشتن حتی یک چمن استاندارد، در دوحه قطر برگزار شود و اخیرا ریکاردو ساپینتو سرمربی آبیها هم ابراز امیدواری کرد همه بازیهای تیمش در یزد انجام بگیرد چون زمین خوبی دارد! خلاصه انگار گرفتن حق بزرگی چون میزبانی از رقبا، خیلی هم برای تیمهای وطنی گران تمام نشده. خب همینگونه میشود که فوتبال ایران به سقوط آزادش ادامه میدهد و حتی نامش هم در سایت AFC دیده نمیشود.
