سرمایه‌گذاری هوشمند یا هزینه‌ای پرریسک؟
مهدی حاجی‌وند *
حسن یزدانی، قهرمان المپیک و جهان، به تازگی با باشگاه استقلال جویبار قراردادی امضا کرده است که رسانه‌ها رقم آن را حدود ۷میلیارد تومان برای دو مبارزه گزارش کرده‌اند. این خبر، پرسش‌های جدی اقتصادی و مدیریتی را برای هواداران باشگاه استقلال و اهالی ورزش ایجاد کرده است.
از منظر اقتصاد ورزش، حضور یزدانی می‌تواند یک فرصت طلایی برای باشگاه باشد. تجربه‌های بین‌المللی نشان می‌دهد حضور ستاره‌ها حتی در کوتاه‌مدت، فروش بلیت، کالاهای تبلیغاتی و جذب اسپانسر را به طور چشم‌گیری افزایش می‌دهد. از این رو برای باشگاه استقلال، این همکاری می‌تواند ارزش برند را ارتقا دهد، جامعه هواداری جدیدی ایجاد کند و حتی رونق اقتصاد محلی برای جویبار به همراه داشته باشد.
با این حال، این تصمیم پرریسک هم هست؛ چرا که جزئیات این قرارداد منتشر نشده و از آن مهم‌تر برنامه مشخصی هم برای درآمدزایی این قرارداد وجود ندارد. منتقدان می‌گویند بدون طراحی کمپین تجاری و رسانه‌ای، مبلغ پرداختی ممکن است صرفا هزینه‌ای کوتاه‌مدت و بدون بازگشت سرمایه باشد. علاوه بر این، احتمال ایجاد نارضایتی میان بازیکنان و افکار عمومی نیز وجود دارد.
اگر استقلال بتواند حضور یزدانی را به یک پروژه تجاری و رسانه‌ای سازمان‌یافته تبدیل کند، از طریق اقداماتی چون جذب اسپانسر اختصاصی، تولید محتوا و پوشش رسانه‌ای و... این سرمایه‌گذاری می‌تواند بازده قابل‌توجهی داشته باشد. اما در غیاب چنین برنامه‌ای، این اقدام بیشتر جنبه نمادین دارد و ارزش اقتصادی واقعی آن محل سوال است. در نهایت، قرارداد یزدانی با استقلال نمونه‌ای از تیغ دولبه بودن تصمیمات اقتصادی در ورزش ایران است؛ فرصتی برای برندینگ و درآمدزایی که بدون مدیریت دقیق، به راحتی می‌تواند به هزینه‌ای پرحاشیه تبدیل شود.
* کارشناس اقتصاد ورزش
