کسی به او شک دارد؟
دنیای اقتصاد: حرف زدن از «بهترینِ تاریخ فوتبال» خودخواهی یا بی‌خردی خاصی را می‌طلبد! در این دوره که این ورزش از لحاظ فنی و لجستیکی پیشرفت زیادی داشته و برخلاف چندین دهه قبل فیلم همه بازی‌ها موجود است، احتمالا برای انتخاب برترین مربی یا بازیکن تفاهم نظر بیشتری وجود داشته باشد. اما همان‌طور که در سطر نخست اشاره شد، نمی‌توان با قاطعیت عنوان برترین تمام ادوار را به شخص خاصی الصاق کرد؛ حتی اگر پپ گواردیولا باشد!
سال ۲۰۰۸ و پس از رساندن بارسلونای B از دسته سوم به دسته دوم، مدیریت باشگاه در ریسکی بزرگ او را به عنوان سرمربی تیم اصلی انتخاب کردند. پس از دو فصل ناکامی، بلوگرانا در اولین سال حضور پپ موفق به کسب ۶ گانه و افسانه او در شغل جدیدش رسما آغاز شد. حالا که سال‌ها از آن اتفاق می‌گذرد، این سرمربی اسپانیایی یکشنبه شب و در جریان برتری ۳ بر صفر خانگی برابر لیورپول، به رکورد هزار بازی حضور روی نیمکت همه تیم‌هایش (بارسلونا، بایرن‌مونیخ و منچسترسیتی) رسید. او تاکنون ۴۰ جام معتبر در دوران مربیگری خود به دست آورده یعنی به طور میانگین پس از هر ۲۵ مسابقه، یک کاپ کسب کرده! از این بین، ۱۸ عنوان در ۵۴۹ بازی با منچسترسیتی به دست آمده که شامل ۶ قهرمانی در لیگ برتر است.
چهار تا از این شش قهرمانی هم به صورت پیاپی رقم خورده؛ اتفاقی تاریخی که پیش از آن هیچ باشگاهی در فوتبال انگلستان موفق به انجامش نشده بود. حالا که با این آمار حیرت انگیز روبه‌رو هستیم و درباره فردی حرف می‌زنیم که با وسواسش اهمیت پاسکاری و فوتبال زیبا را چند پله بالاتر برد، آیا می‌توان گواردیولا را یکی از برترین مربیان تاریخ - شاید هم بهترین - نامید؟ قطعا بله. او با این پیروزی حساس، رقیب را هم به پرتگاه فرستاد چرا که لیورپول آرنه اسلوت با تحمل چهارمین باخت پیاپی خارج از خانه، به رکورد ۱۴سال قبل کنی دالگلیش رسید.
