در فضیلت سکوت
دنیای اقتصاد: شجاع خلیلزاده اخیرا در گفت‌وگو با یکی از خبرگزاری‌ها، در خصوص شرایط خودش، تیم ملی و تراکتور توضیح داده است. اما نکته جالب این مصاحبه که تبدیل به تیتر آن هم شده است، این قسمت است: «من هر حرفی می‌زنم علیه من جبهه می‌گیرند که نشان می‌دهد چقدر دشمن دارم!»
همین جمله کافی است که مدافع فیکس تیم ملی و کاپیتان تراکتور که سال‌ها در پرسپولیس و سپاهان و لیگ قطر توپ زده، نشان دهد از ایراد کارش باخبر است، اما فکری برای رفع و رجوع آن نمی‌کند! بحث فعلی اصلا فنی نیست. شاید برخی اعتقاد داشته باشند خلیلزاده اکنون بهترین خط دفاعی لیگ برتر را رهبری می‌کند و با تجربه سال‌های اخیرش می‌تواند عنصر مهمی برای تیم ملی هم باشد. هرچند با توجه به اشتباهات اخیر وی در ترکیب تیم ملی و تراکتور و همچنین حواشی ایجاد شده، عکس این گزاره هم صدق می‌کند. به هر کیفیت، قصد و نیت یادآوری این است که خلیلزاده خودش هم می‌داند صحبت کردنش باعث ایجاد حاشیه و جبهه گرفتن می‌شود، اما دست از آن برنمی‌دارد و آن را گردن دشمنان فرضی می‌اندازد! یعنی با کلی سابقه و در آستانه ۳۶ سالگی، باید از فضایل سکوت برای شجاع سخن گفت آن هم در شرایطی که خودش می‌داند با حرف زدنش حاشیه و جبهه درست می‌شود. این قضیه آن‌قدر عجیب است که حتی در همین مصاحبه اخیر او هم می‌توان ردپایش را دید. جایی که در دفاع از دوست صمیمی‌اش می‌گوید: «علیرضا بیرانوند خیلی ساده است و چوب سادگی‌اش را می‌خورد.» ای کاش چوب سادگی بقیه هم در سال چند ده میلیارد تومان می‌ارزید که این‌گونه همه حاضر بودند آن را با کمال میل بخورند!
