ایتالیا، پرتغال نیست!
دنياي اقتصاد : مهدی طارمی تنها لژیونر حال حاضر فوتبال ایران است که در یک تیم نامدار و لیگی سطح بالا بازی میکند. قطعا پشتکار او سبب شده همچنان در ۳۲ سالگی فرصت بازی در سری A را داشته باشد و مثل خیلی از همتیمیهای جوانترش در تیم ملی به فکر درآوردن پول در خلیجفارس نباشد، اما واقعیت اینجاست که همین حضور صرف هم آنقدر کفایت نمیکند و نباید با این طرز فکر که طارمی تنها لژیونر موفق فوتبال ایران است، بر ناکامیهای وی سرپوش گذاشت. یازده هفته از سری A سپری شده و مهدی طارمی همچنان در حسرت به ثمر رساندن نخستین گل خود در این رقابتها است.
او این هفته بیش از ۲۰ دقیقه برابر ونزیا رده هجدهمی به میدان رفت، اما ارسال ۵ پاس که تنها ۳ تای آن موفق بود، تنها دستاوردش در جریان پیروزی خانگی اینتر محسوب میشد. خط حمله قدرتمند نراتزوی شاید اجازه بازی مستمر را به مهاجم ایرانی ندهد و به تبع آن او دچار افت شود، اما فراموش نکنید این انتخاب خود طارمی بود به تیمی بیاید که دو گلزن ثابت شده دارد و خودش هم از اول میدانست احتمالا نیمکتنشین لائوتارو مارتینز و مارکوس تورام میشود. البته این را هم در نظر بگیرید که خود مارتینز هم این روزها خیلی در اوج نیست و برابر ونزیا پس از ۲۴۹ روز توانست در یک بازی خانگی سری A موفق به گلزنی شود! یعنی حتی با این شرایط هم قرار نیست اوضاع بر وفق مراد طارمی باشد، چرا که او به هیچوجه نتوانسته خودش را به سیمونه اینزاگی ثابت کند. در ۹ بازی که فوروارد تیم ملی در لیگ ایتالیا به میدان رفته، تنها یک پاس گل ثبت کرده و اوضاع در لیگ قهرمانان برایش کمی بهتر بوده که حداقل یک گل به ثمر رسانده است. طعنهآمیز اینکه جانشین او در پورتو یعنی سامو اومورودین، در ۱۱ بازی، ۱۱ گل وارد دروازه رقبا کرده و در پرتغال هم کسی دلتنگ طارمی نیست! جایی که او در آن خوب گل میزد، اما حالا تفاوت سطح را بهشدت حس میکند.