اخبار معدن و صنایع معدنی روزنامه شماره ۶۷۰۰

رقابت آمریکا و چین برای دسترسی به معادن آفریقا، بار دیگر این قاره را به کانون منازعه قدرت‌های بزرگ تبدیل کرده است؛ رقابتی که یادآور مسابقه قدرت‌های اروپایی برای تصاحب مستعمرات در قرن نوزدهم است. تفاوت در این است که این بار، مس، کبالت، لیتیوم و دیگر مواد معدنی حیاتی در مرکز رقابت قرار دارند؛ موادی که جهان برای توسعه خودروهای برقی، ذخیره‌سازی انرژی و فناوری‌های کم‌کربن به آنها نیاز دارد. با این حال، در روایت غالب از گذار سبز، آنچه کمتر دیده می‌شود، سرنوشت مردم و محیط‌زیست آفریقا است؛ همان جوامعی که در مجاورت معادن زندگی می‌کنند و ممکن است هزینه تامین مواد اولیه این تحول جهانی را با آب آلوده، زمین تخریب‌شده و تهدید سلامت خود بپردازند. در این رقابت، دولت‌ها و شرکت‌ها درباره امنیت زنجیره تامین، فناوری اکتشاف و دسترسی به ذخایر معدنی مذاکره می‌کنند؛ اما پرسش مهم‌تر آن است که آیا هزینه‌های محیط‌زیستی استخراج نیز در محاسبات آنها جایی دارد؟ پرونده جمهوری دموکراتیک کنگو و زامبیا نشان می‌دهد که فاصله میان وعده جهانی گذار سبز و واقعیت محلی استخراج مواد معدنی، همچنان قابل‌توجه است.

عربستان سعودی با شتاب‌بخشیدن به توسعه بخش معدن، در تلاش است جایگاه خود را در زنجیره جهانی تامین مواد معدنی راهبردی ارتقا دهد. این کشور در چارچوب برنامه چشم‌انداز ۲۰۳۰، افزایش هزینه‌های اکتشاف، اصلاح قوانین و جذب سرمایه‌گذاری خارجی را در دستور کار قرار داده و قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ سهم معدن در تولید ناخالص داخلی خود را به ۶۴‌میلیارد دلار برساند، ۲۰۰ هزار شغل ایجاد کند و ۲۷‌میلیارد دلار سرمایه‌گذاری جدید جذب کند. بر اساس گزارش موسسه S&P Global، ریاض علاوه بر توسعه استخراج، به دنبال تبدیل‌شدن به قطب جهانی ذوب، پالایش، تولید مواد شیمیایی موردنیاز باتری و ساخت خودروهای برقی است.