اخبار مطالب توصیه شده روزنامه شماره ۶۶۸۸

بازار جهانی سنگ‌آهن در دو دهه گذشته، یکی از پرنوسان‌ترین دوره‌های تاریخ خود را پشت سر گذاشته است. رشد شتابان اقتصاد چین، قیمت این ماده اولیه را به رکوردهای تاریخی رساند و سودهای بی‌سابقه‌ای به شرکت‌های بزرگ معدنی رسانده است. اما سرمایه‌گذاری گسترده برای افزایش تولید، به‌تدریج به مازاد عرضه منجر شده و قیمت‌ها را به‌شدت کاهش داده است. در این میان، شرکت‌های کوچک‌تر از بازار خارج شدند و قدرت تولیدکنندگان بزرگ استرالیا و برزیل افزایش یافته است. اکنون، بازار با مجموعه‌ای از تحولات تازه روبه‌روست. چین می‌کوشد با تجمیع خریدهای خود و گسترش استفاده از یوآن، نفوذ بیشتری بر قیمت‌گذاری سنگ‌آهن به دست آورد. از سوی دیگر، کاهش عیار ذخایر قدیمی، افزایش هزینه استخراج و ورود پروژه عظیم سیماندو در گینه، چشم‌انداز عرضه جهانی را تغییر داده است. همزمان، بحران بخش مسکن چین و افت سودآوری فولادسازان، تقاضا را تحت فشار قرار داده‌اند. حاصل این تحولات، بازاری است که در آن رقابت بر سر قیمت، کیفیت و کنترل زنجیره تامین، به‌اندازه میزان تولید اهمیت یافته است.

از امارات و جمهوری آذربایجان تا برزیل و اکنون ترکیه و استرالیا؛ کشورهایی که قرار است جهان را به مهار بحران اقلیم فرابخوانند، همزمان برای افزایش تولید نفت و گاز برنامه می‌ریزند. آیا اجلاس‌های اقلیمی سازمان ملل به تریبونی برای مهار سوخت‌های فسیلی تبدیل شده‌اند یا به صحنه‌ای برای مدیریت سیاسی تناقض میان تعهدات زیست‌محیطی و منافع انرژی؟ در آستانه اجلاس اقلیمی سال۲۰۲۶ سازمان ملل موسوم به کاپ۳۱ که قرار است از ۹ تا ۲۰ نوامبر در آنتالیا برگزار شود، پرسشی قدیمی بار دیگر با شواهدی تازه روبه‌روست: چرا ریاست اجلاس‌هایی که ماموریتشان مقابله با گرمایش زمین است، پی‌درپی به کشورهایی می‌رسد که برای آینده صنعت نفت و گاز خود برنامه‌های توسعه‌ای بلندپروازانه دارند؟

براساس گزارشی که مدتی پیش موسسه مشاوره «مک‌کنزی» منتشر کرد، حدود ۷ درصد نیروی کار آمریکا - معادل ۱۱‌میلیون نفر - ممکن است طی دهه آینده ناچار شوند شغل خود را تغییر دهند. براساس این گزارش، رونق هوش مصنوعی می‌تواند طی دهه آینده بیش از ۴۰‌میلیون فرصت شغلی جدید در اقتصاد آمریکا ایجاد کند.

بازنشستگی به‌عنوان تصمیمی میان‌مدت مستقیما به مفروضات اقتصادی ما وابسته‌ است. تغییرات مشاهده‌شده امروز به ما نشان می‌دهند که متغیر ترجیحات افراد نیست؛ برآورد آنها از امکان تحقق ترجیحات خود است. سنی که افراد برای بازنشستگی خود مطلوب می‌دانستند ثابت مانده، اما سنی که این افراد انتظار دارند برای بازنشستگی به آن برسند، به‌صورت مستمر دورتر شده است. این فاصله را نمی‌توان صرفا به کمبود پس‌انداز بازنشستگی این افراد نسبت داد؛ بخش مهمی از آن محصول عدم‌قطعیت درباره‌ متغیرهایی همچون تورم، بازدهی دارایی‌ها و پایداری نظام‌های تامین اجتماعی است. تورم پایدار بی‌آنکه برنامه‌ بازنشستگی افراد را یک‌باره باطل کند،