انتقاد بازیگر قدیمی از افت کیفیت کارهای تصویری:
از دست دادن سرمایهها جبرانناپذیر است
او در گفتوگو با خبرگزاری فارس توضیح داد: از نظر خودم، درستترین کاری که در طول دوران بازیگریام انجام دادهام، بازی در تئاتر «خانه برناردا آلبا» به کارگردانی دکتر علی رفیعی است که اثری ارزشمند به شمار میآمد و از شأن خوبی برخوردار بود. مابقی کارهایم آثار سینمایی و تلویزیونی است که ذیل صنعت سرگرمی تعریف میشوند و تا حدودی قابل قبول بودند، با وجود این، نمیتوانم از آنها به عنوان کارهایی ماندگار در کارنامهام یاد کنم.
نجومی گفت: کار اصلی من ابتدا کارگردانی در تلویزیون بود، اما از نقطهای به بعد، به دلیل شرایط اقتصادی دیگر قادر نبودم صرفا با یک حقوق زندگی کنم، بنابراین تصمیم گرفتم علاوه بر پشت دوربین، در جلوی دوربین هم حضور داشته باشم و کار بازیگری انجام دهم.
او توضیح داد: بازیگر با حضور خود در یک اثر نمایشی، به نوعی بر آن اثر صحه میگذارد. بنابراین مقوله انتخاب برای بازیگر بسیار مهم و ظریف است. امروز دیگر به زحمت میتوان آثاری را پیدا کرد از استانداردهای لازم برای ایفای نقش برخوردار باشند. البته من مدتی است که به صورت مستمر، آثار تولیدشده را دنبال نمیکنم و شاید دور از انصاف باشد که بخواهم مساله افت کیفی را به همه آثار ساختهشده نسبت دهم.
مهتاج نجومی گفت: سینمای بدنه از این حیث که ذیل صنعت سرگرمی جای میگیرد و میتواند برای افراد زیادی شغل و دستمزد ایجاد کند، عنصر خوبی است، اما ممکن است لزوما برای بازیگران اینگونه نباشد. استانداردهای شخصی یک بازیگر میتواند به نقطهای برسد که تصمیم بگیرد در آثار معینی بازی کند؛ آثاری که حامل ارزش، مفهوم یا بیانی قابل قبول برای مخاطب باشند.
او افزود: مهمترین کارگردانی که با او کار کردم، آربی اوانسیان بود. بعضیها در مسیر حرفهای خود شانس میآورند با چنین افرادی کار میکنند. برخی از فیلمسازان ما بسیار خاص و متفاوتاند و به قول زندهیاد بهرام بیضایی، شبیه این آدمها در هر کوچه و بازاری پیدا نمیشود. اگر بپذیریم که فیلمسازی در تعریفی ساده به معنای تبدیل قصه به تصویر است، به ندرت میتوانید افرادی را پیدا کنید که در این مسیر، صاحب سبک و ایده بوده و در زمینه فرم و محتوا به ابتکار عملهای خاصی رسیده باشند.
این بازیگر گفت: ما در سینما، تئاتر و تلویزیون، چهرههایی را داریم که سالها زحمت کشیدهاند و به پختگیهایی رسیده اند، اما گاهی از این سرمایهها به سادگی چشمپوشی میکنیم. به نظر من مسوولان و تصمیمگیران عرصه فرهنگ و هنر کشور باید شرایط لازم را برای فعالیت چنین افرادی فراهم کنند؛ چرا که زیان از دست دادن این سرمایهها جبرانناپذیر است.
