پیام دلجویی عارف از مردم ایران

 اخیرا هنگام مطالعه‌ تاریخ، پایه‌های خلوص نیتم با خواندن چندین مطلب، به ناحق، متزلزل شد و در یکی از اجراهای زنده به‌اشتباه مطالبی را بیان کردم که تا به امروز در ضمیر ناخودآگاهم طبلی محکم می‌کوبد که ای عارف نکند یادت رفته باشد مرید عرفان که بوده‌ای! فهمیدم که باور و ایمان من کامل نیست. به تحقیق و جست‌و‌جو، با چندی از استادان دانشگاه گفت‌وگو کردم و آگاه شدم که این مطالب تاریخی حدود ۱۵۰ سال بعد از شهادت امیرالمومنین نوشته شده و خدا را شکر که نادرستی و سستی این مطالب نیز بر من آشکار شد. اگر خدایی ناکرده دلی را رنجانده‌ام اول از همه شرمنده خودم هستم و شما را قسم می‌دهم به ۶۰ سال تلاش هنری عاشقانه من، که برای غصه‌هایتان گریسته‌ام و برای شادی‌هایتان خوانده‌ام که ثوابی بالاتر از این  نمی‌دانم.