اصفهان در مسیر ‌هاب سرمایه‌گذاری

 پروژه‌های روی میز شهرداری

مسعود حیدری، مدیرعامل سازمان سرمایه‌گذاری و مشارکت‌های مردمی شهرداری اصفهان، طی گفت‌وگویی با «دنیای اقتصاد» از شناسایی ۴۶ فرصت سرمایه‌گذاری شهری خبر داد که ۱۳ مورد آن به‌عنوان طرح‌های شاخص برای عرضه به سرمایه‌گذاران آماده شده‌اند. به گفته او، در انتخاب این فرصت‌ها، علاوه بر توجیه اقتصادی، آثار اجتماعی و زیست‌محیطی نیز مورد توجه قرار گرفته بود. پروژه زباله‌سوز اصفهان یکی از طرح‌های مهم این مجموعه است. حیدری هزینه اجرای آن را حدود ۲۲همت برآورد کرد و گفت مجوز برگزاری فراخوان پروژه آماده شده بود. این طرح می‌تواند علاوه بر تغییر شیوه مدیریت پسماند، به تولید برق و کاهش بخشی از آثار زیست‌محیطی دفن زباله کمک کند. با این حال، آماده‌بودن برای فراخوان با جذب سرمایه یا آغاز عملیات اجرایی یکسان نیست. حیدری یکی از موانع مهم سرمایه‌گذاری را طولانی‌شدن فرایندهای اداری دانست و گفت شهرداری تلاش کرده مجوزهای در حوزه اختیار خود را پیش از عرضه پروژه‌ها دریافت کند یا مسیر اخذ آنها را روشن سازد. پرسش مهم این است که فرصت‌های معرفی‌شده با چه سرعتی از مرحله مذاکره و توافق به تامین مالی و اجرا می‌رسند.

 ریسک سرمایه‌گذاری دانش‌بنیان

در رویداد یادشده، محسن بانک، رئیس صندوق پژوهش و فناوری استان اصفهان، در گفت‌وگو با «دنیای‌اقتصاد» بر ضرورت ارزیابی فنی و اقتصادی طرح‌های دانش‌بنیان تاکید کرد. صندوق در کنار اعطای تسهیلات و صدور ضمانت‌نامه، در حوزه سرمایه‌گذاری خطرپذیر نیز فعالیت دارد؛ حوزه‌ای که پذیرش احتمال شکست بخشی از سرمایه‌گذاری‌ها و انتظار برای بازدهی در افق چندساله، از ویژگی‌های آن است.  به گفته بانک، رویکرد صندوق به سمت طرح‌هایی با آمادگی فناوری بالاتر و مرتبط با نیازهای مشخص صنایع بزرگ نیز حرکت می‌کند و همکاری با مجموعه مرتبط با هلدینگ خلیج فارس و شهرک علمی و تحقیقاتی اصفهان، نمونه‌ای از این مسیر است. در چنین مدلی، برخورداری از فناوری جدید به‌تنهایی برای جذب سرمایه کافی نیست؛ طرح باید بتواند مساله‌ای مشخص را برای صنعت حل کند و از توجیه فنی و اقتصادی برخوردار باشد.

 گردشگری؛ فراتر از ساخت هتل

مسعود فرقدانی، مالک و بنیان‌گذار هتل آیریک، در گفت‌وگو با «دنیای اقتصاد» پیرامون توسعه صنعت گردشگری، علاوه بر زیرساخت‌های فیزیکی، به موانعی اشاره کرد که کمتر در معرفی فرصت‌های سرمایه‌گذاری دیده می‌شوند. پروژه ساخت یک مجموعه بزرگ خدماتی و اقامتی بین‌راهی (در مسیر کاشان به اصفهان)، نمونه‌ای از سرمایه‌گذاری ملموس برای بهبود امکانات استراحت و خدمات سفر است؛ اما از نگاه او، ساخت مجموعه‌های اقامتی به‌تنهایی برای رونق گردشگری کافی نیست.

فرقدانی به کاربرد هوش مصنوعی در گردشگری نیز پرداخت و بر محدودیت برخی مدل‌های موجود در ارتباط با زبان فارسی و وب‌سایت‌های داخلی تاکید کرد. از دیدگاه او، توانایی ابزارهای هوش مصنوعی(AI) در استفاده از محتوای به‌روز منابع ایرانی، می‌تواند بخشی از زیرساخت اطلاعاتی موردنیاز کسب‌وکارهای گردشگری باشد. در کنار این موضوع، دشواری پرداخت و تبدیل ارز برای گردشگران خارجی، یکی دیگر از موانعی است که به گفته او بر تجربه سفر و فعالیت اقتصادی این بخش اثر می‌گذارد. او همچنین قیمت‌گذاری دستوری خدمات اقامتی را عاملی موثر بر محاسبات سرمایه‌گذار دانست؛ به‌ویژه زمانی که هزینه‌های اداره هتل متناسب با محدودیت‌های تعیین نرخ کنترل نمی‌شوند. این دیدگاه نشان می‌دهد که جذابیت گردشگری به ساختمان و تجهیزات محدود نیست؛ امکان درآمدزایی، دسترسی گردشگر به خدمات و شرایط اقتصادی بهره‌برداری نیز باید در محاسبات سرمایه‌گذاری دیده شوند.

 مرز سیاستگذار و سرمایه‌گذار

همچنین در حاشیه این رویداد دکتر شهرام رئیسی دهکردی، مدیرکل دفتر هماهنگی سرمایه‌گذاری و اشتغال استانداری اصفهان، در گفت‌وگو با 

«دنیای اقتصاد»، نقش دولت را در سیاستگذاری، صیانت از منافع عمومی و تسهیل فعالیت بخش خصوصی تعریف کرد؛ درحالی‌که ارزیابی سودآوری و تصمیم نهایی برای ورود به پروژه بر عهده سرمایه‌گذار است. از این منظر، اگر پروژه‌ای با وجود معرفی و عرضه همچنان سرمایه‌گذار جذب نمی‌کند، باید موانعی مانند مکان‌یابی، ساختار هزینه، بازار هدف یا شرایط اجرایی آن بررسی شود. دعوت دوباره از سرمایه‌گذار، بدون اصلاح مشکلات اقتصادی یا اداری پروژه، لزوما به نتیجه نمی‌رسد. معیار سنجش ایزینکس در نهایت شمار فرصت‌های معرفی‌شده نیست؛ بلکه روشن‌شدن وضعیت هر پروژه در مسیر اخذ مجوز، مذاکره، تامین مالی، انعقاد قرارداد و آغاز اجراست. تبدیل اصفهان به ‌هاب سرمایه‌گذاری، به سازوکاری نیاز دارد که این مسیر را شفاف و قابل پیگیری کند.

مشروح گزارش و پنج گفت‌وگوی اختصاصی را در اکوایران بخوانید.