بخش معدن همواره یکی از ارکان اصلی اقتصاد ملی ایران بوده است و نقش آن در تامین مواد اولیه صنایع، اشتغالزایی و توسعه صادرات غیرنفتی غیرقابل انکار است. از ابتدای انقلاب، کشور شاهد رشد و تنوع چشمگیر فعالیتهای معدنی بوده است، اما این رشد بدون ایجاد چارچوبهای قانونی شفاف و استاندارد، همواره با چالشهایی در زمینه تصمیمگیری استانی، تضییع حقوق ذینفعان و اختلاف در تفسیر قوانین مواجه بوده است. شوراهای معادن استانها به عنوان ارکان تصمیمگیری محلی، مسوولیت سنگینی در مدیریت معادن و حفظ منابع ملی دارند و هرگونه ناهماهنگی یا اعمال سلیقه شخصی میتواند پیامدهای اقتصادی و اجتماعی قابلتوجهی به همراه داشته باشد.