یک جامعهشناس تحلیل کرد؛
چرا اعتراضات مردمی در ایران به آشوب تبدیل میشود؟
او افزود: برای نجات از این آشوبها، اگر یکبار برای همیشه به جامعه مدنی و نیروهای که جامعه مدنی را نمایندگی میکنند، فرصت دهیم مشکلات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی نه به سرعت بلکه در یک فرآیند زماندار حل و فصل میشود. باید در جامعه گشایش سیاسی و اجتماعی ایجاد کنیم و به کنشگران سیاسی امکان دهیم بازی سیاسی خود را اجرا کنند و فقط حکومت و رسانه رسمی عهدهدار همه چیز در کشور نباشند. آنها هم در قالب احزاب اتحادیه، اصناف و سیاستمداران حضور فعال داشته باشند. در این صورت است که جامعه در بحرانها، درگیر شورش و ناآرامی نمیشود. وقتی میگوییم اعتماد به دولت کاهش یافته است، علت این موضوع باید بررسی شود. چرا جامعه مشارکت نمیکند و احساس نمیکند سیاست و حکومت مال خودشان است. این چالشها به واسطه دموکراسی، انتخابات و صندوق رای حل میشود.
او خاطرنشان کرد: وقتی که نظرات کارشناسان، متخصصان و افرادی که دغدغه اصلاح کشور دارند، در امور کشور لحاظ شود، سرمایه اجتماعی در کشور رشد میکند و مردم مدافع نظام سیاسی میشوند. باید رویههای موجود را بازنگری کنند؛ برای مثال در زمینه ساماندهی انتخابات، نظارت استصوابی باید حذف شود. افرادی که صلاحیت دارند و جاسوس نیستند، توانایی اداره و حل مشکلات کشور را دارند. ارمکی با بیان اینکه در مجلس شورای اسلامی صرفا نمایندهای حضور دارد که هر بار یک حرف میزند و یک ایده ارائه میکند، گفت: سوال این است، نمایندگان دانشگاهیان، کارگران، اقوام و گروههای مختلف و معترضان به سیاست خارجی در کجای این مجلس هستند، همه آنها غایباند. وقتی این نمایندگان حضور ندارند، جامعهای درست کردهاند که بسته و نظام کارشناسی آن ناکارآمد است و به همین دلیل وقتی اعتراضاتی هم صورت میگیرد، تبدیل به آشوب میشود.
این جامعهشناس تصریح کرد: وقتی تصور میکنیم که اعتراضات با مداخله نیروهای امنیتی و انتظامی پایان یافته، منطق آن نظامی نبوده است که مداخله نیروهای انتظامی را مطالبه کند، بلکه منطق اعتراضات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی بوده است. او اظهار کرد: برای اینکه تجربه طولانی که از این سده، انقلاب مشروطه و در ادامه انقلاب اسلامی کسب کردیم، حفظ کنیم، باید همت کنیم . باید از این شرایط عبور کنیم و به شرایطی برسیم که قانون به طور کامل حاکم باشد و شاهد توسعه، دموکراسی، مشارکت مردمی و حقوق انسانی و برابری باشیم. در ادامه این مسیر، بازگشت به عقب وجود ندارد، بلکه پیشرفت به سمت آینده است که در آن نظام سیاسی، عدالت، آزادی و توسعه همزمان تحقق مییابد.
آزاد ارمکی در پایان گفت: اما آنچه امروز در مقابل نظام سیاسی جمهوری اسلامی قرار گرفته است، بازگشت به گذشته است که به معنای ارتجاع، بدبختی، فلاکت و از دست دادن است. ضرورت دارد که ملیون، سیاستمداران، روحانیون و رهبران یکبار دیگر بازگردند و جامعه را به سمت جلو هدایت کنند تا اینکه دیگران کشور را به عقب بازگردانند. این کار زحمت دارد و برای آن باید جان و آبرو گذاشت و نمیتوان فقط در یک رقابت کور عمل کرد. امیدوارم این اتفاق رخ دهد.
