نمایشی عروسکی که با نگاه خلاقانه به بار نشست

به گزارش خبرگزاری فارس، حمیدرضا کاظمی‌پور ، منتقد سینما و تئاتر درباره نمایش «حکایت طبیب اجبار مولیر» به نویسندگی سیاوش طالبیان و کارگردانی رضا یزدانی و کاوه توکلی که اکنون در تئاتر باران به صحنه می‌رود، اینگونه نوشت:

باید قبل از هر چیز اعتراف کنم که با اکراه به دیدن نمایش «حکایت طبیب اجباری مولیر» رفتم ! چرا که اصولا پیش زمینه قدرتمندی از تئاتر عروسکی در اجراهای این سال‌های خود در ذهن نداشتم و با معدود آثاری نیز که مواجه بوده‌ام ، آثاری متوسط و بعضاً ضعیف بوده‌اند که نشانی از خلاقیت ، نوآوری و یا حتی تکنیکی قابل قبول در خود نداشته‌اند .

آنچه که در حکایت طبیب اجباری مولیر با آن مواجه شدم اثری کاملا متفاوت، درست و قابل قبول بود که نه تنها رگه هایی از خلاقیت در آن به چشم میخورد بلکه نگاه خلاقانه کار کاملا به بار نشسته و اثری چابک و سر حال را برای مخاطب خود فراهم آورده بود.

اما نکته ای که تعمدا پیرامون این نمایش در این یادداشت تکرار می‌کنم و باور دارم ضعف عمده اکثر آثار نمایشی است ، خلاقیت است که این نمایش به درستی از آن بهره لازم را برده است.

باید اذعان داشت که در اکثر نمایش‌های شیوه عروسکی غالبا هنرمندان آن ، بیشتر از آنچه که به یک نگاه نو ، بدیع و خلاقانه دست یافته باشند درگیر یک روایتِ خشک ، مکانیکی و فاقد طراوت اجرایی می‌شوند که صرفا عروسک‌هایی بر صحنه به روایت قصه‌ای می پردازند که البته ممکن است به مدد جذابیت های قصه ، تنوع عروسک و بعضا موسیقی مخاطب خود را نیز اغنا کنند اما حقیقتا باید گفت در مجموع با اثری بکر و رویکردی خلاقانه در اثر روبرو نمی‌شویم.

آنچه که در نمایش حکایت طبیب اجباری مولیر با آن روبرو می‌شویم خلاقیتی است که در کل اثر کاملا مشهود است .

این نگاهِ خلاقانه را هم در طراحی و ساخت عروسک هم در طراحی حرکات و عروسک گردانی و هم در شیوه اجرایی اثر به خوبی می توان دید.

اما نکته بسیار مهم دیگر که تاکید ویژه بر آن دارم این است که عروسک‌ها در نمایش حکایت طبیب اجباری مولیر کاملا زنده و سر حال هستند و از همان لحظات آغازین اجرا از یک عروسک صرف مکانیکی خارج شده و با حضور موفق صحنه‌ای خود فضا را کاملا برای مخاطب خود شیرین و جذاب می‌کنند.

ارتباط خوب عروسک‌ها با مخاطب ، عروسک گردانی حرفه‌ای و بیان خوب عروسک گردانان متناسب با نقش و فضا سازی روان و بدون تکلف کارگردان در روایت ؛ همسو با شیوه اجرایی اثر سبب شده است تا گذر زمان در اجرا اصلا احساس نشود و مخاطب از دیدن اجرایی یکدست ، توانمند و سرحال لذت ببرد.

شاید تنها نکته‌ای که گروه اجرایی در اجرای اثر خود باید اندکی به آن توجه داشته و سطح اثر خود را نزول نبخشند، این است که در شوخی‌های کلامی که در اجرا به کار می‌برند هوشیاری بیشتری داشته تا اثر در دام لودگی کلامی نیافتاده و انرژی بسیار خوب و مثبت کار درگیر مسائل حاشیه ای نشود.