نمایش «اعتراف»,نمایشی ساده و داستان‌گو

میثاق زارع در گفتگو با باشگاه خبرنگاران جوان؛ در خصوص ملاک انتخاب نقش برای حضور در نمایش «اعتراف»گفت:شهاب حسینی بعد از دیدن بازی من در نمایش «مافیا» از بازی من خوششان آمد و از من برای حضور در این پروژه دعوت به کار کردند. بعد از خواندن متن احساس کردم نقش جای کارِ زیادی دارد و می‌تواند وجهی متفاوت از من را نشان بدهد و با توجه به فرم نمایش، چالش خوبی خواهد بود اگر بتوانم نقش را به خوبی ایفا کنم. علاوه بر این مسائل، حضور در کنار علی نصیریان بزرگ و شهاب حسینی می‌تواند قواعد پذیرش یا عدم پذیرش یک نقش را تغییر دهد.

وی پیرامون دیدگاه خود نسبت به نمایش «اعتراف» اظهار داشت: نمایش «اعتراف» از نظر من نمایشی است داستان‌گو و ساده که به مخاطبش احترام می‌گذارد و این مسئله از نگاه هوشمندانه شهاب حسینی و شناختش از مخاطب نشأت می‌گیرد. این نمایش می‌تواند مخاطب تئاتر را افزایش دهد و کسانی که تا به حال تئاتر ندیدند را به سالن تئاتر بیاورد و مجذوب این هنر کند. چیزی که تئاتر ما نیاز دارد، از نظر من نمایش‌هایی است که باید با استانداردهای درست به روی صحنه برود و به شکل کلاسیک و ساده داستان‌گویی کند تا مخاطبینی که تا به حال تئاتر ندیدند هم با آن ارتباط برقرار کنند و جزو مخاطبین ثابتِ تئاتر شوند.

زارع پیرامون تأثیر حضور بازیگران چهره در فروش بلیت تصریح کرد: حضور بازیگران چهره اگر صرفا برای گیشه و فروش باشد به نظرم هم توهین به مخاطب است و هم توهین به همان بازیگر چهره. تئاتر هنری است که نیاز به تمرین و کیفیت دارد. متأسفانه در این سال‌های اخیر گاهی حضور چهر‌‌ه‌ها در تئاتر صرفا برای گیشه بوده و این به نظرم بی‌احترامی به ذاتِ تئاتر و هنرمندانی است که سال‌ها زحمت این کار را کشیده‌اند. گاهی اتفاق می‌افتد دوستانی که این سال‌ها در مواقع بیکاری‌شان در سینما و تلویزیون، به تئاتر آمده‌اند و بعد از مدت کوتاهی تمرین کردن روی صحنه رفته‌اند، با این ذهنیت که مردم می‌آیند من را ببینند کوچکترین کیفیتی در بازی و کوچکترین احترامی به صحنه، تماشاچی و تئاتر قائل نبودند. اگر چهره‌های سینمایی و تئاتری و گاهی ورزشی واقعا ذات تئاتر را درک کنند و برای کار خودشان ارزش قائل باشند و برای کیفیت نقش و کاری که ارائه می‌دهند زحمت بکشند و به مخاطب به چشم طرفدار نگاه نکنند، اتفاق خوبی در تئاتر شکل می‌گیرد که هم به نفع تئاتر، هم فرهنگ و هم سینما می‌تواند باشد.

بازیگر نمایش «اعتراف» در خصوص اهمیت به نمایش‌نامه‌های ایرانی خاطرنشان کرد: ما ادبیات نمایشی غنی و درخشانی داریم اما متأسفانه برای کار کردن بر روی متن‌های ایرانی، مشکلات بسیاری وجود دارد و حتی کافی است یک نگاهی به اسامی نمایش‌نامه نویسان بزرگ‌مان داشته باشیم! بهرام بیضایی، اسماعیل خلج، اکبر رادی، محمد رحمانیان و خیلی از بزرگان دیگری هستند که اکثرا متونی را که می‌نویسند، مجوز اجرا نمی‌گیرد.در سالِ گذشته من دو نمایشنامه ایرانی بازی کردم که یکی از آن‌ها؛ «مافیا» بود که به دلیل اینکه فضا در ایران امروز اتفاق می‌افتاد و حرف‌هایی زده می‌شد به مشکل بازبینی و ممیزی‌های متنی برخورد. در صورتی که اگر فضای همین متن در یک کشور دیگر تصور می‌شد و اسامی ایرانی نبود شاید هیچ مشکلی پیش نمی‌آمد.

وی افزود: نمایش دیگر، نمایش «برای کلاه آهنی‌ها» بود که چون در یک فضای ناکجاآباد بود و برگرفته از سلاح‌های جنگی بود هیچ مشکلی در بازبینی نداشت. در صورتی که کافی بود اسامی ایرانی بودند تا کار به کل توقیف شود. به همین دلایل ساده، معمولا اجرای متونِ خارجی کم دردسرتر و راحت‌تر اتفاق می‌افتد و این در حالی است که می‌توانیم در همان غالب حتی حرف‌های بزرگتری هم مطرح کنیم و اشکالی هم به وجود نیاید.

زارع در پایان گفت: ما تکلیف خودمان را روشن کنیم که طرفدار تئاتریم یا به فکر منافع خودمان؟ ما دلمان به حال تئاتر می‌سوزد یا فقط شعار می‌دهیم؟ ما باید از جذب مخاطب به تئاتر خوشحال باشیم، یا از روی حسادت بیانیه صادر کنیم؟ فکر می‌کنم در سال، شاید حدودِ ٥٠٠ تئاتر بر روی صحنه می‌رود. از این تعداد به جرأت می‌توانم بگویم کمتر از ٢٠ کارِ خوب و قابل دفاع وجود دارد. هر کسی که پول داشته باشد یا بتواند اسپانسر داشته باشد با حداقل کیفیت می‌تواند در یکی از این سالن‌ها اجرا برود. دوستانی که بیانیه صادر می‌کنند که فلانی و فلانی چرا باید بیایند و تئاتر کار کنند، بگویند که سال پیش چند تا کار دیدید؟ من از شما می‌خواهم که تشریف ببرید و ماهی یک کار در یکی از این سالن‌های خصوصی ببینید و اگر هنگامِ تماشای کاری خسته و کلافه شدید شاید درک کنید که مردم از دیدن کارهای شما چه حالی می‌شوند! به نظر من به جای اینکه قضاوت کنید و ندیده در مورد شخص یا کاری بیانیه صادر کنید اول تشریف ببرید کارشان را ببینید.