عبدالله نوری: به شهید بهشتی گفتم باید تعداد شهدای میدان ژاله را ۱۰ برابر بیشتر ذکر می کردید

به گزارش عصر ایران سال‌ها بعد که تب و تاب انقلاب فرو نشست، به فکر فرو رفتم که مگر اتهام‌زدن درباره همه انسان‌ها، غیراخلاقی و حرام نیست؟ مگر اتهام‌زدن و نسبت ناروا‌ دادن حتی به ‏رژیم پهلوی و اعوان و انصارش مجاز است؟ بر مبنای کدام مستند دینی می‌توان نسبت ‏به انسان غیر‌مؤمن، نسبت خلاف واقع داد؟

چرا ما جهت تخریب رژیم شاه، گاه احساس ‏وظیفه می‌کردیم که یک شهید را ١٠ برابر کنیم یا آنچه بر زبان و قلم‌مان جاری می‌‏شود، بگوییم و بنویسیم و احساس می‌کردیم چون ما روحانی هستیم یا انقلابی ‏هستیم یا اهل نماز و روزه و به عبارتی ظاهرالصلاح هستیم، خدا هم با ماست و ما ‏مشمول عفو پروردگار خواهیم شد؟ راستی چنانچه در روز حساب و کتاب که «فَمَنْ یَعْمَلْ ‏مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَیْراً یَرَهُ - وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا یَرَهُ» است، حاکمان و منسوبین رژیم پهلوی در ‏دادگاه عدل الهی دادخواهی کنند که ما درباره کارهای خلافی که ‏انجام داده‌ایم، آماده عقوبت هستیم؛ اما نوری و نوری‌ها به ما نسبت‌های کذب و ‏خلاف واقع داده‌اند و به عنوان حق‌الناس، از ما بخواهند جبران کنیم یا مؤاخذه شویم، ‏چه پاسخی داریم و چه می‌توانیم انجام دهیم؟

این داستان اختصاص به دیروز ندارد. امروز هم همه ما در معرض امتحان الهی ‏هستیم و باید سعی کنیم که از جاده انصاف و عدالت خارج نشویم تا در دنیا و آخرت ‏سرفراز باشیم و بر اشتباهات گذشته‌مان، حسرت نخوریم.

امید است که از همین ‏رمضان تصمیم بگیریم در چارچوب معیارهای اخلاقی و معنوی و تزکیه روح و طهارت نفس که هدف روزه نیز همین امر است، گام برداریم، ان‌شاءالله.