چرا این‌همه پاساژ در تهران ساخته می‌شود؟
ابراهیم درستی، نایب رییس اتاق اصناف می‌گوید: به نظر من مردم آنقدر فهیم شده‌اند که به صورت لیستی رای نمی‌دهند. بس است که سیاسی‌ها از پله ما بالا بروند و هیچ نتیجه‌ای برای ما حاصل نشود. آنها فقط برای ما حرف زدند، شعار دادند، از پله ما که بالا رفتند و رایشان را گرفتند هیچ کاری برای ما انجام ندادند.
به گزارش خبرآنلاین سه روز دیگر، انتخابات پنجمین دوره شورای شهر همزمان با انتخابات دوازدهم ریاست جمهوری برگزار می‌شود. در و دیوار شهر پر از بنر و لیست شده، هرچند که دو سه لیست عمده از اصولگرایان و اصلاح طلبان دست به دست می‌شود، اما اصناف هم یک لیست ۱۲ نفره داده اند. ابراهیم درستی نایب، رییس اتاق اصناف تهران، یکی از اعضای فهرست ۱۲ نفره اصناف تهران برای انتخابات شورای شهر تهران است. با او در کافه خبر درباره دلایل حضورش در انتخابات گفتگو کردیم. اینکه فردی در جایگاه اقتصادی او چرا باید برای راه‌یابی به شورای شهر تهران تلاش کند. دلایل و دغدغه هایی داشت که در مشروح گفتگوی زیر می‌خوانید؛
سوال واضح و صریحی که وجود دارد این است؛ چرا همه مایلند وارد شورای شهر شوند؟
اجازه بدهید من هم رک و صریح جواب شما را بدهم؛ در این با شما موافقم که باید دید بعضی از دوستانی که در شورای شهر حضور پیدا کردند، دارایی‌هایشان قبل و بعد از آن چه بوده است. این یک واقعیت است. اما من برای این موارد در شورای شهر نمی‌خواهم حضور پیدا کنم. به دلیل دینی که احساس کردم در این عرصه وارد شدم. پارلمان شهری مسائلی مانند اشتغال هم را هم باید رسیدگی کند، اما الان بازار و اشتغال کجای شورای شهر قرار دارد؟ هر آنچه تصمیم گرفته می‌شود درباره ما، پشت درهای بسته است. ببینید، یک فاجعه ساختمان پلاسکو اتفاق افتاد. خیلی‌ها رفتند عکس‌های کارت‌پستالی گرفتند بدون این که توجه شود علت آن چه بوده است و همچنین توجه نشد بر سر مغازه‌داری که تمام سرمایه‌اش از دست رفت چه آمد. اینها نشان‌دهنده همان لزوم حضور اصناف در شورای شهر است. در جایی که می‌خواهند درباره ما تصمیم بگیرند باید ما هم حضور داشته باشیم. مغازه یک متری زیر راه‌پله پروانه کسب می‌گیرد، پروانه‌های تجاری می‌دهند، ازدحام پاساژها و ... همه بدون نظر ماست. یک بار در ساختمان پلاسکو بر اثر آتش‌سوزی این اتفاق افتاد. حالا شما فکر کنید یک زلزله اتفاق بیفتد. تکلیف چیست؟ مساله این است که این اتفاق‌ها پیش‌بینی نشده است. این در حالی است که این سابقه وجود دارد که ما در مجالس قانونگذاری نماینده داشته باشیم و نتایج خوبی هم از آن حاصل شده است. اما هرچه جلوتر آمدیم، این حق را از دست دادیم. حالا آمده‌ایم بگوییم این بار حضور در شورای شهر حق ماست. یک ائتلاف ۱۲ نفره هم تشکیل دادیم. تهرانی که ۳۰۰ هزار واحد کسبی دارد و در اتاق اصناف ۱۳۵ اتحادیه تهران، زیر پوشش اتاق اصناف هستند، فکر می‌کنید جای ما در شورای شهر تهران نباید خالی باشد؟ بس است که سیاسی‌ها از پله ما بالا بروند و هیچ نتیجه‌ای برای ما حاصل نشود. آنها فقط برای ما حرف زدند، شعار دادند، از پله ما که بالا رفتند و رایشان را گرفتند هیچ کاری برای ما انجام ندادند چون اصلا کارشناسی اصناف ندارند. ما سیاسی نیستیم، صنفی هستیم و برای منافع اصناف هرکجا باشد وارد می‌شویم و خط قرمزمان هم ولایت است.
فکر می‌کنید با لیست‌هایی که وجود دارد، چقدر احتمال رای آوردن دارید؟
الان با چهار سال پیش تفاوت دارد. به نظر من مردم آنقدر فهیم شده‌اند که به صورت لیستی رای نمی‌دهند. لیستی که ما معرفی کرده‌ایم ۱۲نفره است، ما که نیامدیم همه جا را اشغال کنیم. هرکس باید ببیند چه ظرفیتی برای انجام کارها دارد و ما دیدیم معرفی ۱۲ نفر کافی است. با شناختی که ما از مردم داریم و با عملکردی که این افراد در طول سال‌های فعالیتشان انجام داده‌اند امکان ندارد که به شورای شهر راه پیدا نکنیم.
پاساژسازی یکی از بزرگترین انتقادها به آقای قالیباف است. از یک طرف شما به عنوان شخصی که کار تخصصی اصناف می‌کنید می‌گویید این کار غلط است و از طرف دیگر، در کشورهای مختلف این کار در حال انجام است و مراکز خرید متمرکز می‌شوند. فکر می‌کنید پاساژسازی چه لطمه اقتصادی می‌تواند به اصناف بزند که با آن مخالفید؟
در کل دنیا در گذرگاه‌هایی که ورودی شهر باشد این کار انجام می‌شود، امکانات و فرصت‌های رفت و آمد مردم در نظر گرفته می‌شود، اما در ایران می‌بینیم که این کارها در قلب شهر انجام می‌شود. نمی‌توانیم بگوییم فروشگاه‌های زنجیره‌ای به طور کلی وجود نداشته باشند اما باید مدیریت شوند، چرا باید در خیابان جمهوری یا نیاوران مراکز خرید بزرگی افتتاح شود در حالی که می‌دانیم همینطور هم ترافیک‌های زیاد دارند. اینها ناشیگری شهرداری را نشان می‌دهد و این که صرفا به دنبال پول بوده‌اند. ما نمی‌خواهیم بگوییم خودمان را از علم و دانش روز جدا کنیم بلکه می‌گوییم باید ساختارهای آن را در نظر بگیریم.
به بعد اقتصادی اشاره نکردید.
هم از نظر اقتصادی و هم نظارتی، ساختن پاساژها مفید است. وقتی همه مغازه‌ها در یک مجموعه باشند هم برای مصرف کننده و هم برای فروشنده، هزینه‌ها و انرژی کمتری صرف می‌شود و در عین حال شاهد ترافیک کمتری هم خواهیم بود. الان در غرب تهران در آخر اتوبان همت مجتمعی هست که بالغ بر پنج میلیون متر مربع است و قرار است افتتاح شود. از این مجتمع استقبال می‌کنیم چون همه‌چیز در آن کار کارشناسی شده است. برای نمازگزاران ۱۱۰ مسجد در نظر گرفته شده. باید فرهنگمان را در نظر داشت. نمی‌شود در تهران گردشگری اسلامی راه انداخت و از توریسم بهره گرفت؟ چرا ممکن است ولی وقتی فقط به فکر ساخت برج باشیم، یعنی فقط منافع عده‌ای مهم است. شهرداری هزارها میلیارد بدهی دارد، مجوزهایی را داده‌اند که هنوز ساخته نشده است، چه کسی جوابگو است؟ ما متاسفانه تقصیرها را گردن دیگران می‌اندازیم و کسی نمی‌گوید چه باید برای آینده انجام داد.
عده‌ای از اعضای شورای شهر معتقدند تهران الان زمین سوخته است چون شهرداری هرچه بوده را فروخته است. فکر می‌کنید شورای شهر چه کاری می‌تواند برای این موضوع کند؟
افرادی که این حرف را می‌زنند بگویند برای این که چنین اتفاقی نیفتد چه کار کرده‌اند؟ تمام این مصوبات از شورای شهر می‌گذرد، کدامشان آن زمان با این مساله مخالفت کردند؟ کسی که امروز موقع انتخابات نقد می‌کند، قبل از این هم نقد می‌کرد؟ امروز بزرگترین آگاهی را رسانه‌ها می‌دهند، کدامشان این مسائل را رسانه‌ای کردند و با این حرکت‌های غلط مخالفت کردند؟ ما هدفمان این است که در شورای شهر اصناف باید نظرسنجی داشته باشد. حضور نمایندگان اصناف در شورای شهر کمک می‌کند بسیاری از مسائل که به ما مربوط است حل شود، ازجمله صنایع آلاینده.
چه تضمینی وجود دارد که همین اتفاقی که درباره سایر اعضای شورا اتفاق افتاد، درباره شما به عنوان نماینده اصناف اتفاق نیفتد؟
این مسائل به طینت افراد برمی‌گردد. من می‌گویم اگر حتی یک نفر در اقلیت بود، باید نسبت به اقدامات غلط مخالفت و درباره آنها اطلاع‌رسانی کند. من معتقدم رسانه می‌تواند موج‌آفرینی کند.
ما نمونه‌های مشابه مانند آقای حافظی را داشتیم که یک‌تنه با اقدامات اشتباه شورا و شهرداری مخالفت کرد اما به جایی نرسید. منظورم این است که نباید قدرت‌هایی که وجود دارد را نادیده گرفت.
بله ولی همین حالا شما اینجا نشسته‌اید و می‌گویید با اقدامات اشتباه مخالفت کرد. این خودش امتیاز بزرگی است و باعث می‌شود این اتفاق در آینده هم بیفتد و باعث دلگرمی برای دیگرانی باشد که می‌خواهند در مقابل اشتباهات ایستادگی کنند.
به ابزارهای نظارت بر شهرداری فکر کرده‌اید؟
هدف اول ما این است که جایگاه اصناف را در شورای شهر تثبیت کنیم، بعد از آن که به حقمان از کرسی پارلمان شهری رسیدیم، به این مسائل هم حتما وارد می‌شویم. مساله مهم الان این است که احزاب تمام شوراها را گرفته‌اند و جایی برای اصناف باقی نگذاشته‌اند.
با این اوصاف باید با حضور هنرمندان و ورزشکاران در شورا هم موافق باشید؟
خیر. من می‌گویم آنها مهم هستند ولی جایشان در شورای شهر نیست. گاهی یکی از هرکدام از آنها را به عنوان نماینده در شورا قرار می‌دهیم اما نه این که مانند دوره قبل شورا را اشغال کنند و چنین نتیجه‌ای که شاهد بودیم به دست بیاید. رصدی که ما کف بازار و منازل کرده‌ایم این بوده که بیشتر مردم با حضور ورزشکارها و هنرمندان در شورای شهر مخالف هستند و می‌گویند اشتباه کرده‌اند که به آنها رای داده‌اند.
مهمترین معضلاتی که اصناف با مدیریت شهری دارند در حال حاضر کدام است؟
مهمترین معضل، پروانه‌های کسب بی‌رویه‌ای است که صادر می‌شود و مجوز ساخت و ساز به پاساژها می‌دهند.
وقتی این همه بیکاری داریم، مجبور نیستند این کار را بکنند؟
چه کسی گفته همه باید در تهران متمرکز شوند؟ چه کسی گفته باید تمام وزارتخانه‌ها و بنکداری‌ها در تهران باشد؟ شهرداری نمی‌تواند خارج از نظام حرکت کند و جایی که قرار باشد به نظام ضربه وارد شود، باید جلوی آن بایستد. این کارها هم به نظام ضربه می‌زند. شما الان ببینید در دنیا برای هر ۳۵۰ نفر یک واحد صنفی داریم ولی در ایران برای هر ۳۵ نفر. اینها باعث می‌شود شخص درآمد نداشته باشد.
باید چه کار کرد؟
این که امسال به نام سال اقتصاد مقاومتی نام گرفت دلیل دارد. اگر تولید را میسر کنیم مشکل بیکاری و مهاجرت هم حل می‌شود. البته برای تولید هم باید با منطق برویم جلو. آن کالا باید تعرفه مناسب داشته باشد نه این که باعث رانت و قاچاق شود.
شورای شهر چقدر در اشتغال سهم دارد؟
خیلی می‌تواند نقش داشته باشد. احتیاج داریم ببینیم دنیا چه کار کرده، از مشاوران درست استفاده کنیم، درصورت لزوم در قوانین بازنگری کنیم و به جایی برسیم که درست عمل کنیم. نباید در برابر مشکلات سکوت کرد.
راهکار شما چیست؟
حداقل کاری که ما می‌توانیم انجام دهیم اعلام موجودیت است. ما این ریل را گذاشتیم که وارد شویم و بعد به فکر نابسامانی‌هایی باشیم که به ما هم ربط دارد. برنامه و عملکرد هم داریم ولی مهمترین هدف این است که در درجه اول جایگاه خودمان را ثابت کنیم. شهرک‌های صنفی یکی از این راهکارهاست که می‌شود ارائه داد. باید ببینیم ظرفیت‌هایمان چیست و باید چه ظرفیت‌هایی را ایجاد کنیم.
امسال شما اعلام موجودیت کردید، فکر کرده‌اید که برای چهارسال بعد می‌خواهید چه کار کنید و این کار را ادامه دهید یا خیر؟
ما اصلا این ریل‌گذاری را کردیم که بگوییم برای دوره بعدی مجلس هم آماده‌ایم. دو قرن قبل در مجلس نماینده داشتیم اما چه دلیلی دارد که حالا نداشته باشیم؟
نگاهی که مردم به کاسب‌ها دارند چندان مثبت نیست. فکر نمی‌کنید ممکن است باعث شود که رای نیاورید؟
می‌گفتند کاسب حبیب‌الله است. پدر من همیشه می‌گفت وقتی قرار است مسافرت باشیم کلید را بدهید دست کاسب که بیاید به گلدان‌ها آب دهد. این فرهنگی بود که وجود داشت. حاجی‌بازاری مانند کدخدا بود. حالا باید ببینیم چه شده این فرهنگ از بین رفته؟ این فرهنگ باز هم باید برگردد و نهادینه شود.
منظورم این است که در شرایط موجود چرا فکر می‌کنید مردم به شما رای می‌دهند؟
بعد از مشروطه و انقلاب ائتلافی به نام اصناف وجود نداشت. ما می‌خواهیم یک کار تشکیلاتی موفق بابرنامه انجام دهیم.
س: جایی به نام شورایاری داریم.
چند نفر از اعضای شورایاری عضو اصناف هستند؟
در مناطق ۲۲ گانه ما شورایاری‌ها فعال هستند و از اصناف در بین آنها زیادند. افرادی را داریم که مسئول شورایاری محله‌شان هستند و نقش موثری ایفا می‌کنند. در شورایاری اختیارات کافی ندارند اما همین که باعث شده ارتباط رودررو با مردم داشته باشند اتفاق خوبی بوده است. در کنار شورایاری‌ها، معتقدیم باید وارد شورای شهر شویم و اصناف باید از حالت بی‌تفاوتی بیایند بیرون.
چطور این اتفاق می‌افتد؟
من الان تنها نماینده اصناف تهران و کشور در سازمان مالیاتی کشور هستم. اگر دقت کنید در این دو سه سال اخیر با بودن ما در آنجا توانسته‌ایم برای صنف‌ها امتیاز بگیریم. ممیزسالاری را کاهش دادیم، درباره افزایش مالیات‌ها مخالفت کردیم، گفتیم باید به جای حضور رودرروی ممیزهای مالیاتی، این کار را سیستماتیک کنید.
با همه اینها فکر می‌کنید چقدر رای بیاورید؟
بستگی به مسائل مختلفی دارد. من از همینجا اعلام می‌کنم که به عنوان نماینده اصناف وارد این عرصه شده‌ام و اگر نیایند و به عنوان ائتلاف رای ندهند، دیگر نمی‌توانیم درباره مسائلی مانند مالیات کاری کنیم. این دوازده نفری را که در لیست گذاشته‌ایم کمترین سطح سواد آنها فوق لیسانس است، همه تحصیلکرده و کاسب هستند. جیب‌هایشان خالی نیست که بخواهند بروند آن را پر کنند. آنها از کف بازار بلند شده‌اند و می‌خواهند کاری کنند، ما دکترای میدانی داریم و تجربه در دنیای امروز بزرگترین مدرک است.
بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.
