میرسلیم؛از نخست‌وزیری تا یک سمت کاملا ورزشی

به گزارش خبرآنلاین حزب موتلفه اسلامی، یکی از قدیمی‌ترین احزاب سیاسی در کشور است. گروهی که با ادغام سه هیات مذهبی در تهران برای مبارزه با رژیم پهلوی آغاز به کار کرد و پس از پیروزی انقلاب به یکی از جریان‌های اصلی قدرت در دهه اول انقلاب بدل شد که نمایندگان متعددی در مجلس و دولت داشت. اکنون نیز تنها نامزد حزبی موجود میان شش نامزد دوازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری از اعضای شورای مرکزی آن‌هاست. ورود موتلفه با نامزد حزبی به عرصه انتخابات، این دوره فعالیت آن‌ها را به یکی از طلایی‌ترین دوره‌ها بدل کرده است.

نامزدی که موتور گازسوز را ساخت

مصطفی میرسلیم را همه با دوران تصدی‌اش بر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت دوم آیت الله اکبر هاشمی رفسنجانی به یاد دارند؛ اما اگر به رزومه کاری او دقت کنیم عناوین و پست‌های بالا و پایین زیادی را در آن خواهیم یافت. او پیش از انقلاب، مدتی مدیریت بهره‌برداری شرکت راه‌آهن شهری تهران و حومه را بر عهده داشت. پس از انقلاب نیز به عضویت شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی در آمد و حتی در دوره‌ای از جانب بنی صدر به عنوان نخست وزیر به مجلس معرفی شد.

عضویت در هیات اجرایی همه پرسی جمهوری اسلامی و ریاست بر ستاد نظارت بر انتخابات خبرگان قانون اساسی از دیگر عناوین او در روزهای نخستین انقلاب اسلامی است. سرپرستی شهربانی، معاون سیاسی وزارت کشور و قائم مقامی وزیر کشور از دیگر مسئولیت‌های میرسلیم به شمار می‎رود. او همچنین در سال ۶۱ و پس از انتخاب آیت‎الله خامنه‌ای به مقام ریاست جمهوری، به عنوان سرپرست نهاد ریاست جمهوری و مشاور عالی رئیس جمهور برگزیده شد و تا سال ۶۸ در این مقام باقی ماند. در دولت دوم ریاست جمهوری آیت الله هاشمی رفسنجانی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی شد و حد فاصل سال‌های ۷۲ تا ۷۵ دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی نیز بود. عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام هم یکی دیگر از مشاغل حکومتی اوست.

با این وجود در بیوگرافی او، غیر از مشاغل دولتی کارهای دیگری نیز به چشم می‌خورد. او مؤسس و رئیس اولین مرکز تحقیقات موتور ایران و ناظر عالی طراحی و ساخت اولین موتور پایه گازسوز (موتور ملی ایران) است. او ریاست فدراسیون نجات غریق و غواصی و عنوان «حامی فدراسیون نجات غریق جهانی ایران» را نیز در کارنامه خود دارد.

مرد تحزب‌گرای جناح راست

اما آنچه که مصطفی میرسلیم را از سایر نامزدهای انتخاباتی این دوره متمایز می‌کند، رزومه‌ی کاری او نیست. بلکه فعالیت‌های حزبی اوست. او پس از انحلال حزب جمهوری اسلامی، فعالیت‌های حزبی‌اش را در چهارچوب حزب موتلفه اسلامی پی گرفت. او از سال ۷۲ عضو شورای مرکزی این حزب است و اکنون هم به نمایندگی از این حزب در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کرده است. این در حالی است که دیگر نامزدهای دوازدهمین انتخابات ریاست جمهوری، فاقد وجهه حزبی هستند. اگرچه حجج اسلام حسن روحانی و ابراهیم رئیسی عضو جامعه روحانیت مبارز هستند اما اولا این تشکل روحانی مجوز فعالیت حزبی ندارد و ثانیا از هیچ یک از این دو نفر اعلام حمایت حزبی نکرده است. سیدمصطفی هاشمی‎طبا و اسحاق جهانگیری نیز اگرچه از اعضای کارگزاران هستند اما نامزد حزبی آن‌ها به شمار نمی‎روند و این حزب در شاکله شورای سیاست گذاری اصلاح طلبان از نامزدی حسن روحانی حمایت می‎کند. محمدباقر قالیباف هم که فاقد وجهه حزبی است و حتی از سوی جمنا نیز که تشکل انتخاباتی این دوره اصولگرایان است به عنوان نامزد نهایی مورد حمایت قرار نگرفته است.

نه تنها ورود میرسلیم با حمایت حزبی مشخص به عرصه انتخابات؛ پدیده این دوره رقابت‏‎ها به شمار می‎رود بلکه حزب موتلفه اسلامی نیز در جایگاه حزبی واقعی خود ظاهر شده است. همواره فقدان تحزب و ریشه نگرفتن فعالیت‎های حزبی در ایران مورد انتقاد فعالان این عرصه بوده است. حزب موتلفه تنها حزبی است که علاوه بر همنوایی با انتقادهایی از این دست، کوشیده است تا رفتار حزبی مشخصی داشته باشد و خودش مصداق چنین نقدی نباشد. کما اینکه در تمامی ادوار گذشته انتخابات ریاست جمهوری و مجلس، نامزد حزبی مشخص داشته و یا از نامزدی و یا لیست انتخاباتی معینی اعلام حمایت کرده است. البته گاهی نیز نامزد حزبی این تشکل به نفع دیگر نامزدها انصراف داده است. همچنانکه در انتخابات ریاست جمهوری گذشته نیز که یحیی آل‎اسحاق به عنوان نامزد این حزب ثبت نام کرد، اما از پیش از انتخابات بنا داشت که انصراف بدهد ( ایـــنــــجـــا را بخوانید). این دوره اما حزب موتلفه به نفع هیچ جریانی کنار نرفت و حتی در جرگه جمنا نیز قرار نگرفت.

اشتباهی که موتلفه مرتکب نشد

نمایندگان حزب موتلفه اسلامی اگرچه در اجلاسیه‎های جمنا شرکت کردند اما در نهایت از نامزد مستقل خود که در رای گیری جمنا نتوانسته بود پیروز شود، حمایت کردند. آنها از بدو ورود اعلام کرده بودند که نامزد حزبی خودشان را خواهند داشت. دیگر نامزدهای اصولگرایان نیز به نظر جمنا پایبند نبودند. کما اینکه بیش از ۵ نفر نامزد منتخب آن‌ها، در انتخابات ثبت نام کردند. از میان آن پنج نفر تنها صلاحیت رئیسی و قالیباف تایید شد. در شرایطی که به نظر نمی‎رسد هیچ یک از آنها به نفع دیگری قصد کناره گیری داشته باشد؛ جمنا نیز ناگزیر شد شکستش را پذیرفته و اعلام کند که از هر دو نفر حمایت می‎کند. به این ترتیب پیش بینی‎های حزب موتلفه درست از آب درآمد و درستی تصمیمشان در جدا کردن خط رقابت‎های انتخاباتی از این تشکل نوظهور، بر همگان اثبات شد. چرا که جمنا با وجود سر و صداهای فراوانش نتوانست نقش تعیین کننده ای در انتخابات بازی کند.

هویتی میان بی هویت‌ها

در شرایطی که اعضای جمنا سعی می‌کنند خود را به ابراهیم رئیسی و بعضا به محمدباقر قالیباف نزدیک کنند و همچنین در حالی که جبهه پایداری به حمایت تمام قد ازابراهیم رئیسی پرداخته است، حزب موتلفه اسلامی با حمایت از نامزد حزبی خود، گام بلندی را در جریان اصولگرایی برداشته است. شاید به گواه نظرسنجی‌ها بخت میرسلیم برای پیروزی در انتخابات پایین باشد، اما نکته حائز اهمیت تاکید او بر هویت حزبی اش است. حزبی که با سابقه‌ترین تشکل سیاسی جناح راست به شمار می‌رود، هویت حزبی را جانشین فرصت‌طلبی سیاسی کرده و خود را تابع قواعد مردمسالاری و تحزب نشان می‌دهد. چیزی که کمتر در میان سایر گروه‌های اصولگرا شاهد آن بوده‌ایم. نگاهی به جریان‌های سیاسی اصولگرا نشان می‌دهد حضور میرسلیم ولو اینکه پیروز انتخابات هم نشود، خود نوعی پیروزی برای حزب موتلفه اسلامی است، چرا که هویتی مشخص را میان انبوه جماعت بی هویتی که خود را اصولگرا می دانند، به معرض رای عمومی گذاشته‌اند.

موتلفه در ادوار انتخابات ریاست جمهوری

نگاهی به ادوار گذشته انتخابات ریاست جمهوری نشان می‌دهد که نگاه هویتی و حزبی در موتلفه اسلامی نگاهی ریشه‌دار است که به سال‌های دهه نخست انقلاب باز می‌گردد. در دهه اول انقلاب موتلفه یک پای ثابت انتخابات ریاست جمهوری بود. چیزی که پس از جنگ کمرنگ شده بود و در این دوره یک بار دیگر به منصه ظهور رسید: