بیداری غول خفته تبعیض نژادی در امریکا

روزنامه‌نگاران و روشنفکران امریکایی که اعداد و ارقام انتخابات اخیر امریکا را تحلیل کرده‌اند، عامدانه از پذیرش یک تحلیل که به روشنی ابعاد وجود اعتقاد به تبعیض نژادی را در میان سفیدپوستان امریکایی نشان می‌دهد، طفره رفته‌اند، چراکه به هیچ روی نمی‌خواهند بپذیرند که آقای دونالد ترامپ با دمیدن به کوره تبعیض نژادی این آتش زیر خاکستر را روشن کرد تا بتواند به راحتی ساکن کاخ سفید شود.
اما آمار، اکثریت سفیدپوستان از زن و مرد گرفته تا پیر و جوان در تمامی مقاطع تحصیلی به ترامپ رای ‌دادند. روشن‌تر از این نمی‌توان به تحلیل تبعیض نژادی رسید. در مقابل ترامپ، خانم کلینتون آرای تمامی گروه‌های دیگر جامعه امریکا شامل رنگین‌پوستان، مهاجران آسیایی و امریکای لاتین و... را که در دو دوره قبلی به آقای اوباما رای داده بودند به خود اختصاص داد، با این تفاوت که مجموع آرای او از اوباما اندکی کمتر بود. در واقع شماری از کسانی که به اوباما رای داده بودند، شعارهای آقای ترامپ در مخالفت با جهانی‌سازی را پسندیده و رای خود را از خانم کلینتون دریغ کرده بودند. نقطه روشن دلیل پیروزی ترامپ همین جا بود. این جمعیت اندک که باید به هیلاری کلینتون رای می‌دادند ولی ندادند به اضافه سفیدپوستانی که معمولا در انتخابات شرکت نمی‌کردند، ولی شعارهای ترامپ آنان را به حوزه‌های رای‌گیری کشاند به ترامپ رای دادند و چنین شد که کارت‌های الکترال در ایالت‌هایی که معمولا کاندیدای دموکرات با درصد اندکی بالاتر پیروز می‌شد، این‌بار به آقای ترامپ که کاندیدای جمهوریخواهان بود تعلق گرفت.
اما جان کلام اینجاست که جرقه این حرکت هشت سال پیش با انتخاب آقای اوباما زده شد. سفیدپوستان، مخالف آقای اوبامای سیاهپوست بودند، ولی در دور دوم رقیبی در مقابل او ظاهر نشد که مخالفت بالقوه سفیدپوستان را بالفعل کند ولی در انتخابات اخیر ترامپ توانست بر موج مخالفت‌های بالقوه سوار شود و یک دوقطبی شکننده در جامعه امریکا به وجود آورد.
فراموش نکنیم که اشاره آقای ترامپ به رویای امریکایی در تبلیغات انتخابات یادآور دورانی است که جامعه را سفیدپوستان اداره می‌کردند و این رویا در واقع نوستالژی سفیدپوستان است.