ترفند جدید نواصولگرایان برای انتخابات ۹۶

به گزارش نامه‌نیوز، این اقدام بیشتر در سیاست های انگلیس جا داشت. در آن زمانی که سعی می‌شد کشورها وملت های جهان را به استعمار خود در بیاورد، از این روش استفاده می کرد. ولی این روزها، روش ایجاد تفرقه در میان گروه های سیاسی نیز فراوان مشاهده می شود. گروه هایی که برای زمین زدن جناح مخالف خود، تلاش می کنند تا در میان شخصیت ها و اعضای آن اختلاف ایجاد کنند و به نتیجه ای که می خواهند برسند.

چندسالی است که در انتخابات کشورمان شاهد به وجود آمدن ائتلاف هایی هستیم که شاید بدنه آنها و سرانش با یکدیگر چندان تشابه رویکرد نداشته باشند ولی برای رسیدن به یک هدف والاتر اشتراکات را محور قرار داده و از اختلافات می گذرند. این روند در کشور سبب شد تا برخی جریان های قدرت طلب و آنهایی که بدنه رای مردمی را در میان خود نداشتند، شکست بخورند. نمونه بارز این شکست ها را می توانیم در انتخابات های سال ۹۲ و ۹۴ مشاهده کنیم ولی به نظر این ائتلاف ها و همبستگی ها به کام برخی خوش نیامده و قصد دارند آن را از میان بردارند.

حال با توجه به آنکه جریان‌های ائتلافی سال‌های گذشته به صراحت اعلام کرده اند که در انتخابات سال ۹۶ یعنی کارزار ریاست‌جمهوری سال ۹۶ نیز قصد دارند با همان سیاست وارد عرصه شوند، برخی از آن دسته طیف‌های شکست خورده سال‌های قبل به تکاپو افتاده‌اند تا نگذارند این وحدت و ائتلاف برای بار سوم به نمایش دربیاید. در همین راستا شاهد آن هستیم که برخی طیف‌های جریان اصولگرایی با اظهار‌نظر‌هایی قابل تامل در تلاش هستند تا شخصیت‌های اصلی ائتلاف را از هم دور کنند.

برای مثال اعلام شده بود که ممکن است‌ محمد رضا‌ عارف (رییس‌شورای عالی سیاست‌گذاری اطلاح‌طلبان) نیز زیر چتر تشکل اصولگرای جامعه‌روحانیت نیز گنجانده شود. این سخنان در حالی بیان می‌شود که همگان از منش و رویکرد محمدرضا‌عارف با خبر هستند و می‌دانند که به هیچ وجه مواضع این اصلاح‌طلب سنتی در چارچوب ایدئولوژیکی جریان اصولگرایی تعریف نخواهد شد. عارف به عنوان معاون دولت اصلاحات و فردی که ریاست شورای سیاست‌گذاری اطلاح‌طلبان را در اختیار دارد، بدون شک با این افراد در یک قالب نخواهد ماند. ولی اینکه چرا برخی در این برهه از زمان که تمام اصلاح‌طلبان با اتحاد و وحدت بر حمایت از حسن‌روحانی تاکید می‌کنند، طیف‌هایی از اصولگرایی عارف را زیر مجموعه خود تعریف می‌کنند، جای سوال است.این اتفاق در حالی صورت گرفته است که جریان‌های محافظه‌کار خود معتقد هستند که به هیچ وجه اصولگرایی و اصلاح‌طلبی در یک قاب نمی‌گنجند و بدون توجه به صحت اصل این اعتقاد، آنها نمی‌توانند به این راحتی بر روی گفتمان خود پا بگذارند.

بدون شک اصولگرایان با توجه به مشکلاتی که این روزها در میان خود دارند و همگان شاهد آن هستند، خودشان در زیر یک چتر نمی‌توانند فعالیت‌ کنند و امور را پیش ببرند ولی با چه هدفی عارف را به زیر چتر خود تعریف می‌کنند. نو اصولگرایان در این روزگار به شدت نیازمند طرح و برنامه‌ای هستند تا خود را از وضعیتی که در آن گرفتار شده‌اند نجات دهند و به نظر اگر به جای ایجاد تفرقه در میان طرف‌های مقابل به فکر فعالیت‌های خود باشند، بهتر پیشرفت می‌کنند.