جولیت نگران رومئو در بیمارستان ایرانمهر تهران

به گزارش خبرآنلاین، دکتر امید رضایى-فوق تخصص خون و سرطان؛ منصور پورحیدری هم امروز کوچ کرد. او در میان ناباوری همگان، دار فانی را وداع گفت.

پرده اول :

در دنیاى بچگى نامهاى ِ دوگانه عجیب و غریبى مدام در تلوزیون و سینما و قصه هاى کودکانه به گوشمان میخورد :
شیرین و فرهاد /خسرو و شیرین /رومئو و ژولیت/مجنون و لیلى
در سالهاى مه آلودِ کودکى این نامها و داستانشان برایمان نادیدنى و نبودنى مینمودند .
معلم میانسال کلاس دوم خانم جمالى
آهى در جواب سوالم کشید و گفت : این عشقا فقط مال قصه هاست رضایى. به جاى این سوالا یکم خوش خط تر بنویس!

پرده دوم :
در دوقطبى جارى دهه شصت ، با کوچ آقاى گل آسیا بهتاش فریبا به تیم آبى بعد از اعلام خبر در کیهان ورزشى ، راس ساعت هشت صبح شنبه سال شصت و صفر با برادرم استقلالى شدیم .
دورانى که اطلاع از نتیجه آنلاین بازى منوط به حوصله تلفن چی خسته کیهان ورزشی و دنیاى
ورزش بود .
همان زمان بود که نام منصور پورحیدرى را
شنیدم .
میگفتند گل قهرمانى آسیا مقابل تیم اسراییلی رو او سانتر کرده و کل امجدیه و تهران رو با سانتر طلاییش به هوا فرستاده .

پرده سوم :
بعد از جلسه کنکور تجربى سال ٧٤
از همان دانشگاه امیر کبیر ، به سمت استادیوم رفتم ، دربی بود و منصور پورحیدرى . نامش به عنوان متخصص برد در این بازی بر سر زبان ها بود .
سه بر یک برنده شد وبا پیشینه عالی قهرمانى و نایب قهرمانى آسیا با استقلال نیمکت تیم ملى او را میطلبید .
سیگار در دست به جدایى فکر میکرد اما بدون او هواداران آبى چه کنند؟

پرده چهارم :
پورحیدرى دست جوانانى چون على کریمى را گرفت و به تیم ملى برد و به راحتى ایران را قهرمان آسیا کرد .
بعد از قهرمانى ایمانِ بى نظیرش به موفقیت ملى چون خیلى ها باعث نشد تا از دیدار هاى سنگین تدارکاتى فرار کند . سه تساوى پی در پى با ژاپن ، دانمارک و آمریکا نوید آن را میداد که او سالها مردِ اول نیمکت ایران خواهد بود ، اما
براى او روز تصمیمِ بزرگ زود فرا رسید .
استقلال ( همان تیمى که سالها عاشقانه مراقبتش کرده بود و تاجِ سر آسیایش کرده بود )
در آستانه دیدار بزرگ بدون مربى در حال وروزى بد گرفتار شده بود .
پورحیدرى بزرگترین ریسک ممکن را انجام داد وآمد .
استقلال بازی را باخت و صفایی فراهانى رییس فدراسیون وقت در همان استادیوم حکم برکناری اورا از مربیگرى تیم ملى پشت بلندگو کمى قبل از بازی اعلام کرد تا او موفق ترین مربى برکنار شده ایران در طول تاریخ شود .
او به راحتى بدون اعتراضى تیم ملى را ترک کرد

پرده آخر :
سیگارهاى دود شده دهه شصت کار خودش را کرده و امروز پورحیدرى با کنسر ریه هم -مثل صفایى فراهانى و آن لجبازى ویرانگرش -کنار آمده است .
نمیدانم در این سالها آیا از آن تصمیمِ عاشقانه اش که مسیر زندگىِ حرفه ایش را به پایان رساند پشیمان شده یا نه ؟ هیچگاه خانواده اش اورا براى این تصمیمِ فرا عاشقانه شماتت کردند ؟
اى کاش میشد به عقب برگشت و جلوى صفایى فراهانى را گرفت
تا شاید بتوانیم در میانِ دوگانه هاى تلخِ فنا شده از شیرین و فرهاد تا رومئو ژولیت
حداقل یک عاشقانه آرامِ با پایانِ خوش داشتیم :
منصور و استقلالِ تهران

پرده آخر :
اى کاش او و یارِ دیرینه اش( ناصر حجازى) در آن غروبِ سرمست کننده برد دربى ١٣٦٢ سیگارى را آتش نمیزدند تا امروز شعله اى همیشگى بر دلِ هواداران آبى پوش زبانه نکشد.

پی نوشت :
خوشحالم که در دورانى زندگى کردم که نمونه واقعى عشق
( آن مفهوم عمیقِ خود نبودن ، او شدن ) را در ارتباط پورحیدرى و تیم استقلال لمس کردم .
حالا اگر دخترم درباره رومئو و ژولیت و وجود عشق از من سوالى بپرسد ، جوابى متفاوت از معلم قدیمى و دلشکسته دوم دبستانم خواهم داشت .