سه استراتژی پایداری برای انتخابات ۹۶
جریان پایداری برای اینکه از فرمول فراموشی استفاده کرده و به گونه ای رفتار کنند که مردم اقدامات و اظهارات آنها را در چند سال گذشته فراموش کنند، در موضع‌سکوت خود را قرارداده اند تا به گونه‌ای گذشته فراموش شود.
به گزارش نامه‌نیوز، اندک اندک به انتخابات سال ۹۶ نزدیک می‌شویم. انتخاباتی که برای جریان حاکم یعنی اعتدالیون بهترین فرصت است تا برای بار سوم در چند سال اخیر مخالفان و رقبای خود را زمین بزنند. بدون شک روحانی و یارانش که طعم ۸ سال دوری از قدرت‌اجرایی را چشیده بودند، نمی‌خواهند که مجدد به این وضعیت دچار بشوند.البته ناگفته نماند با برخی اقدامات اعضای کابینه روحانی و نیز اطرافیان آن موفقیت شیخ دیپلمات را به هاله‌ای از ابهام برده است و دیگر نمی توان گفت که با حضور رقیبی قوی در عرصه بدون شک روحانی رقابت را در دور اول و بدون هیچ وقفه‌ای به پایان خواهد رساند.
از سوی دیگر جریان‌هایی که مدت‌هاست منتظر فرصت هستند تا روحانی و گفتمانش را زیر سوال ببرند نیز می‌توانند از این موقعیت استفاده کرده تا خود را از مرگ سیاسی نجات داده و به عرصه بازگردند. آنهایی که بدون تعارف‌های معمول در فضای سیاست ایران، حال و روز خوشی ندارند و هر روز نیز اختلافات میان آنها بیش از پیش به چشم می‌آید.
آنها تلاش می‌کنند که خود را تافته جدا بافته از روحانی و یارانش نشان دهند ولی عقلای این جریان بهتر از همه می‌دانند که امروزه عرصه قدرت در دستان جریان اعتدالگرای ایران یعنی آیت‌الله هاشمی،ناطق‌نوری، علی‌لاریجانی، ولایتی و روحانی است؛ مردانی که با وجود اختلافات بارزی که گاهی اوقات در عرصه‌های خرد و موضعی دارند ولی در مسایل کلان و راهبردی با یکدیگر همدل و همزبان هستند و نمی‌گذارند تا ریزگرده‌های آسمان سیاست ایران فضای رفاقت ورقابت را به طوفان دشمنی و کینه‌توزی تبدیل کند.
از سویی جماعتی که در این میان سبب انشقاق جریان‌های اصیل انقلابی شده‌اند، افرادی هستند که سابقه طولانی در عرصه سیاست نداشته و عمره کمتر از یک دهه‌ای آنها به اندازه یک قرن به منافع کشور و نظام ضربه زده‌است.
تندروهای جریان پایداری در این چند وقتی که وارد بازی سیاست کشور شده‌اند، توانستنند به دلیل بستر سازی که توسط احمدی ن‍ژاد برای آنها شکل گرفت میان لایه‌های مختلف حاکمیت نفوذ کنند و به برخی اهداف اصلی خود برسند ولی در این چند سال اخیر، با مقاومتی که مردم در برابر آنها داشتند، از دور قدرت کنار زده شدند و امروز به نظر می‌رسد که برای انتخابات ریاست جمهوری ۹۶ دندان تیز کرده‌اند ولی نظاره‌گر دوران هستند تا با تحلیل اوضاع، مستقیم وارد رقابت شوند.
سکوتی خاص
نکته قابل تامل این روزهای جریان پایداری سکوتی است که هم بدنه این جبهه و هم سران آن اتخاذ کرده‌اند! اتفاقی که بدون شک مربوط به انتخابات سال ۹۶ است؛چرا که این جریان در میان احزاب سیاسی ایران اظهارنظرهای فراوانی داشتند و بر سر هر موضوع به اظهار نظر می‌پرداختند ولی این روزها در مورد مسائل کلان کشور هم که برخی تفکرهای سیاسی همسو با پایداری‌ها آن را بر خلاف منافع خود معرفی می‌کنند نیز روزه سکوت می‌گیرند!
این سکوت خاص را می‌توان برگرفته از سه استراتژی خاص جریان پایداری برای انتخابات پیش رو دانست.
در وهله اول آنها برای اینکه از فرمول فراموشی استفاده کرده و به گونه ای رفتار کنند که مردم اقدامات و اظهارات آنها را در چند سال گذشته فراموش کنند، در موضع‌سکوت خود را قرارداده اند تا به گونه‌ای گذشته خود را پاک کنند. ولی این استراتژی از اساس شکست خورده است. چرا که رسانه‌ها در این برهه از زمان هر روز نمونه ای از اقدامات آنها را برای مردم بازگو می‌کنند تا پایداری‌چی‌ها موفق نشوند.
فرضیه بعدی سکوت پایداری ها در این برهه برای جلوگیری از دلخور کردن سایر اصولگرایان است. بدون شک بیشتر جریان اصولگرای ایران سیاست‌های یاران مصباح یزدی را قبول ندارند و این تضاد دیدگاه بارها عاملی برای درگیری های لفظی و جریانی میان آنها شده‌است. با همین نظر پایداری ها تلاش می‌کنند زبان در کام بگیرند تا در آینده که به انتخابات منتهی می‌شود، این اندک یار خود را نیز از دست ندهند.
تلاش برای مخفی کردن راهبرد
سیاست بعدی که می‌توان در مورد سکوت پایداری ها فرض کرد، به حفظ اطلاعات برمی‌گردد. به نظر می‌رسد اتاق فکری در درون این جریان دستور سکوت را صادر کرده است تا ناگاه استراتژی‌ها و سیاست‌های این جماعت را برای انتخابات و آینده سیاسی آنها فاش نکنند. این سکوت بر هر مبنایی که باشد، بدون ارتباط با انتخابات سال ۹۶ نیست و باید منتظر ماند و دید که این جریان در ادامه مسیر چه راهبردی برای رسیدن به موفقیت در کارزار ۹۶ در ذهن دارند.
بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.
