چرا کاندیداتوری قالیباف در انتخابات محتمل تر از گذشته است؟

به گزارش انتخاب از سال ۸۴ تاکنون که سایه پرونده جدیدی بر انتخابات سال آینده افتاده است، محمدباقر قالیباف مرد ناکام انتخابات‌های ریاست جمهوری بوده است.

تفاوت سیاستمداران در جایی مشخص می شود که آنها درگیر موقعیتی می شوند که باید در «لحظه» تصمیم بگیرند. قالیباف اما نشان داده است که در بحران‌ها، و «لحظه‌ها» تصمیم‌گیرنده خوبی نیست. البته از انصاف به دور از است که نگوییم قالیباف مردی منضبط است که تلاش می‌کند امور را با برنامه‌ریزی انجام دهد.

قالیباف در مناظره انتخاباتی سال ۹۲ تلاش کرد با حمله به روحانی او را در گوشه رینگ قرار دهد و بار فشاری که رسانه‌ها به دنبال انتشار فایل صوتی بر او وارد کرده بودند به روحانی منتقل کند. اما روحانی نشان داد سیاستمداری است که توانایی تصمیم گیری در «لحظه» را دارد. او با یک جمله به موقع توانست، «حمله» قالیباف را به یک «ضدحمله» تبدیل و یکی از مهمترین نقاط اعتماد افکار‌عمومی به خود را خلق کند.

قالیباف این روزها با بحران مهمی روبه روست. او در شرایطی درگیر پرونده واگذاری املاک شد که زمزمه‌های از قطعی شدن حضور در انتخابات آینده به گوش می رسید. اگرچه نمی‌توان این موضوع را با آن زمزمه‌ها مرتبط دانست، اما این یک آزمون مهمی در پیش روی فردی است که حداقل دوبار خود را شایسته اداره امور کشور دانسته و از مردم خواسته است تا به او رای بدهند.

قرار است این پرونده را قوه قضائیه بدون هیچ چشم‌پوشی بررسی کند. لذا در مورد خود پرونده نمی‌توان قضاوت و داوری کرد. اما تاثیرات این پرونده را از سه جنبه سیاسی می توان بررسی کرد:

اول: انتخابات شورای شهر پایتخت

به طور حتم سرنوشت این پرونده هر چه باشد، باتوجه به نتیجه‌ انتخابات اسفندماه در تهران، قالیباف نمی‌تواند به کسب مجدد کرسی شهرداری پایتخت در دور آینده امیدوار باشد. اصلاح‌طلبان انتخابات تهران را چنان از اصولگرایان بردند که نگرانی از تکرار آن در مورد شورای شهر وجود دارد. این نگرانی موجب شده تا قالیباف نتواند به کسب اکثریت شورای شهر توسط اصولگرایان در دور آینده فکر کند و خود را بار دیگر در قامت شهردار پایتخت ببیند. لذا این پرونده می‌تواند در نتایج انتخابات شورای شهر آینده نیز تاثیرگذار باشد.

دوم: رقابت قالیباف با روحانی و اصلاح طلبان

گفتیم که قالیباف حضورش در انتخابات را تقریبا قطعیت بخشیده بود. همانطور که بررسی نتیجه انتخابات ۹۴ به او هم می‌فهماند نباید به شهردار شدن دوباره بیاندیشد، لذا چاره‌ای جز این نیست که یکبار دیگر بخت خود را در انتخابات ریاست‌جمهوری بیازماید. نتیجه این پرونده هر چه باشد، این مهم است که قالیباف بتواند افکارعمومی را «اقناع» کند. اما رویه‌ای که از او و تیم حمایت کننده رسانه‌ایش دیده می شود، به هیچ وجه نمی‌تواند کمک کننده به این اوضاع باشد. تنها راه مقابله با این پرونده اتفاقا «شفافیت‌» بیشتر و مهمتر از همه «اقناع» افکارعمومی است.

روحانی از پرونده فیش‌های حقوقی برای خود یک روزمه خوب برای انتخابات ۹۶ ترتیب داد. او در پاسخ مخالفان حتما خواهد گفت که با همه آنها که این حقوق‌ها را دریافت کردند و رسانه‌های مخالف نام آنها را بردند برخورد کرده و اموال را به دولت بازگردانده است. در عین حال بدون لکنت زبان از مردم بابت این موضوع عذرخواهی کرده و رویه‌های قانونی که محل چنین سوءاستفاده‌هایی بود را بسته است.

سوم: رقابت قالیباف با اصولگرایان

اما قالیباف قبل از آنکه به عنوان گزینه اصولگرایان پا به رقابت انتخاباتی بگذارد، ناچار است در جبهه اصولگرایی با رقبای سرسخت خود مبارزه کند. از آن جمله می‌توان به جناح محمود احمدی‌نژاد اشاره کرد. آنها به شدت منتظر تلافی اقدامات و مخالفت های قالیباف با احمدی‌نژاد هستند. هنوز به یاد دارند که قالیباف در سال ۸۸ چگونه در جمع اعضای ستاد انتخاباتی خود کابینه محمود احمدی‌ن‍ژاد را به نقد کشید و یا در مورد پرونده‌های او در شهرداری تهران سخن گفته بود. رقبای دیگر او نیز تمایل دارند که از این ماجرا دستاویزی ایجاد کنند تا او را از ورود به انتخابات منصرف کنند. به طور مشخص هواداران جلیلی خواهان این هستند که او با توجه به این پرونده، به جای حضور در انتخابات، امکانات و رای خودش را در اختیار کاندیدای آنها قرار دهد. اما ماجرای هواداران احمدی‌نژاد کمی متفاوت تر است. حتی اگر اصلاح‌طلبان و حامیان دولت نیز ماجرای این پرونده را رها کنند، به طور حتم هواداران احمدی‌نژاد آن را رها نمی‌کنند.

با توجه به جمیع جهات؛ قالیباف با شرایط بسیار سختی روبه‌روست. شرایطی که البته برای هر فردی که در عالم سیاست وارد می شود کاملا طبیعی است و اتفاقا تصمیمات و عملکردی که در این شرایط اتخاذ می‌کند به جامعه و نخبگان نشان می‌دهد تا چه اندازه توانایی اداره امور کشور را داراست.