از قریه تُرکمانچای تا پایگاه نوژه همدان!
«حسین دهباشی»، مدیر پروژه ی تاریخ معاصر در یادداشتی تلگرامی نوشت:
به گزارش نامه نیوز، یک: حالا قانون اساسی به کنار، دوستان اگر گمان می‌کنند رفاقت با روسیه در روزمبادای جنگ با آمریکا به قدر ارزنی به دردمان می‌خورد، سخت خوش خیالند!
دو: بغداد در زمان صدام، یکی از پیشرفته ترین سامانه‌های پدافند هوایی را داشت. در جنگ کویت، روس‌ها کدهایش را دو دستی تقدیم آمریکا کردند، به چندغاز!
سه: و کاش یکی از هموطنان همدانی می‌نوشت. وقتی غرش جت های جنگی روسی از پایگاه شکاری شهید نوژه را در خانه ی خود می‌شنود، احساس امنیت می‌کند یا ناامنی؟
چهار: بعد هم خودمانیم دیگر، که هیچ کدام از سه قوه و دیگر قوای نظامی و امنیتی و غیره ما را داخل آدم حساب نکردند در اطلاع رسانی استقرار نظامیان روس. آن وقت امام مدام تذکر می‌داد که مبادا مردم اخبار ایران را از رادیو اسرائیل بشنوند، کجاست که ببیند ما خبر پایگاه همدان را از وزارت دفاع روسیه فهمیدیم؟
پنج: ما مردمِ معمولیِ ایران از روسیه متنفریم. حتی خیلی بیشتر از آمریکا و انگلیس علیرغم همه ی بدیهایشان. قریه ی ترکمانچای از یادمان نرفته، زخم موشک‌های اسکادنیز. حضراتِ از ما بهتران نیز عنایت کنند که از ترسِ مار به عقرب نباید پناه بُرد و این دلبستگی دوستانِ این وری به ارتش روسیه همان قدری بد که دلبستگی عزیزان آن وری به وفای به عهد در آمریکا.
شش: گفتند اگر دمشق و بغداد نجنگیم، باید در تهران و مشهد بجنگیم. حکایت حالا است. وقتی موشک‌هایشان را از خزر پرتاب کردند، باید فکر همدان را می‌کردیم و راستی! این پادگان ولیعصر تهران (عشرت‌آباد سابق) نیز در جنگ جهانی دوم، محل استقرار قوای اشغالگر روس بود. در ادامه اگر لازم داشتند تعارف نکنند احیانا.
هفت: این کلمات را در سالگرد ۲۸ مرداد می‌نویسم. و یادمان باشد که در حدفاصل شکست کودتای نخست در ۲۵ مرداد تا طنین شوم صدای میراشرافی در رادیو ایران و اعلام خبر غارت خانه ی دکتر مصدق، چه چیز باعث شد مردم و مراجعِ پایتخت پُشتِ نهضتِ ملّی نفت را خالی کنند: تظاهرات سازمان افسران حزب توده و میتینگِ طرفدارانِ روسیه در میدانِ بهارستانِ تهران.
بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.
