توهین به روحانی به قصد قربت

به گزارش انتخاب، این روزها بساط حمله به رئیس جمهور پهن و گسترده است. مدتی است که این حملات از صفحات مجازی و کانال‌های تلگرامی و گروه‌های دربسته خارج شده و به فضای رسانه‌ای هم کشیده شده است.

دایره این اهانت تا آنجا پیش رفته است که برخی از اعضای دولت و کابینه را وادار به واکنش کرده است. حجم اهانت‌ها به روحانی در گروه‌های مدعی «انقلابی‌گری» آنقدر بالا رفته و البته غیرقابل انتشار است که نمی توان از آن سخن گفت. اینکه در یک کشور آزادی بیان و حتی آزادی پس از بیان وجود داشته باشد بدون شک خواسته همه است. اما همین مدعیان می پسندند که طرف مقابل نه توهین و اهانت، بلکه انتقادی ساده و منطقی را به عملکرد آنها روا دارد؟

اینجا بحث دفاع از روحانی نیست. بحث دفاع از رای میلیون‌ها فردی است که به روحانی رای دادند و اکنون کسی نباید به خود اجازه دهد شخص اول اجرایی کشور با «عمروعاص» و «بنی صدر» مقایسه شود. البته بر همه مردم این واضح است که برخی توان آن را نداشتند و با رای قاطع مردم در اسفند ۹۴ دستشان از مجلس کوتاه شد، در غیر اینصورت اگر کوچکترین توان و جسارتی می یافتند بنی‌صدرسازی از روحانی برایشان غایت و نهایت مطلوب بود. اگر این اتفاق صورت نگرفته به این خاطر بود که توان عملی و پشتوانه مردمی (حتی به صورت حداقلی) آن را نداشتند. اما در مقابل می‌بینیم که متهمی که با تحریک و نقش آفرینی در حمله به سفارت عربستان برای کشور و نظام هزینه می‌آفریند تا کشور را وارد بحرانی کند و از رهگذر این بحران منافع ببرد، به روحانی نامه می نویسد و خواستار محاکمه وی می شود.

عجیب‌تر اینکه این جماعت بعد از آنکه شنیدند قرار است از اهانت کنندگان به رئیس‌جمهور شکایت شود، فریاد «وامظلوما» سر می‌دهند که چرا قرار است با آنها برخورد «قانونی» شود.

روحانی در مقایسه با احمدی‌نژاد از نجابت بسیار بالایی برخوردار است. به یاد بیاوریم که احمدی‌نژاد کوچکترین حرف در مورد نزدیکانش را به شکایت و دادگاه می کشید. حتی اگر این شکایت از مداحان مشهور شهر باشد. تیم رسانه‌ای دولت قبل که با پول و امکانات دولتی تغذیه می شدند در فضای مجازی هیچ کس را از تیغ بی‌رحمانه توهین‌های خود مصون نمی‌داشتند تا آنجا که حتی برخی از آنها دستگیربه خاطر این اهانت‌ها دستگیر و روانه زندان شدند.

به احمدی‌نژاد در سال اول ریاست جمهوری در دانشگاه علم و صنعت توهین شد و توهین کنندگان تاوان آن را پرداختند. اما روحانی در بازگشت از سفر نیویورک مورد توهین و حمله قرار گرفت اما نه تنها برخورد را شاهد نبودیم، بلکه این روزها همان‌ها تیغ نقد و شمشیر را به سوی اصولگرایان نیز کشیدند و آنها را نیز بی نصیب نگذاشتند. نقد و انتقاد، با فضای توهین و اهانت، فرق‌های اساسی دارد. عجیب تر اینکه آنها که به قصد قربت اهانت می‌کنند از برخورد قانونی گلایه هم دارند.