دولت بزرگ و بخش خصوصی ضعیف
علی میرزاخانی سردبیر روزنامه دنیای اقتصاد در یادداشتی در کانال تلگرامی اش نوشت؛
در تیول‌داری سنتی، گسترش قلمرو دولت جز با توسعه قلمرو سرزمینی میسر نبود و به همین دلیل میل به فتوحات سرزمینی از دیرباز وجود داشت. اما در تیول‌داری مدرن نیازی به توسعه سرزمینی برای افزایش حجم دولت وجود ندارد؛ چراکه نوع تیول از «قطعات سرزمینی» به «بنگاه‌های اقتصادی دولتی» تغییر شکل یافته است. در تیول‌داری مدرن، زایش هرمی بنگاه‌های اقتصادی دولتی، جایگزین توسعه قلمرو سرزمین شده است که به نوبه خود باعث افزایش روزافزون حجم دولت می‌شود.
در تیول‌داری مدرن، این بنگاه‌های اقتصادی دولتی، نیمه‌دولتی و شبه‌دولتی هستند که به‌عنوان تیول، باعث شکل‌گیری مناسبات تیول‌داری می‌شوند. هم تیول‌داران و هم دولتمردان به‌عنوان صاحبان تیول در تداوم این مناسبات، ذی‌نفع هستند و به همین دلیل به بنگاه‌های اقتصادی غیردولتی به چشم رقیب نگریسته می‌شود که می‌تواند تداوم حیات تیول‌داری را تهدید کند. دقیقا به همین دلیل، فضای کسب‌و‌کار در اقتصاد ایران به‌شدت در تضاد با شکل‌گیری یک بخش خصوصی قوی است و در این فضا فقط بنگاه‌های اقتصادی دولتی و نیمه‌دولتی و شبه‌دولتی امکان تنفس دارند. این، راز جدی‌ترین شوخی رئیس‌جمهور در گردهمایی دو روز پس از اجرای برجام با فعالان اقتصادی بود که گفت "وزرا سخت‌شان است بنگاه‌ها را رها کنند و دودستی به بنگاه‌ها چسبیده‌اند"!
*بخشی از گفت‌وگویی که با تجارت فردا داشتم.
بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.
