آلمان از جنگ جهانی تا معجزه اقتصادی
آلمان به‌عنوان قوی‌ترین اقتصاد حوزه کشورهای اروپایی که لقب «لوکوموتیو اروپا» را یدک می‌کشد، اکنون یکی ازهفت کشور قدرتمند صنعتی و اقتصادی جهان به شمار می‌رود و شرایط آن به طوربارز با یک کشور شکست خوره و ویران در پایان جنگ جهانی دوم (سپتامبر ۱۹۴۵) کاملاً متفاوت می‌باشد.
به گزارش ایرنا پس از پایان جنگ جهانی دوم، ویرانی‌های ناشی از جنگ در آلمان به‌قدری زیاد بود که نیروهای متحدین فاتح جنگ یعنی آمریکا، انگلیس و فرانسه تصور می‌کردند که این کشور برای سال‌های طولانی به کمک‌های مالی آنها نیازمند خواهد بود. پس ازجنگ جهانی دوم اقتصاد آلمان به‌وضع بسیار وحشتناکی دچار شده بود. جنگ ۲۰ درصد از کل ساختارهای مسکونی کشور را نابود کرده بود. تولیدات صنعتی در سال ۱۹۴۷ تنها برابر یک سوم میزان آن در ۱۹۳۸ بود. علاوه بر آن درصد زیادی از مردان آلمانی که در سن کار قرار داشتند، کشته شده بودند.
ریشه موفقیت فعلی اقتصادی آلمان که آن را «معجزه اقتصادی آلمان» نامیده‌اند، می توان در دو فاکتور اصلی دانست : اصلاحات پولی دولت آلمان درسال ۱۹۴۸ و کمک‌های مالی طرح مارشال ایالات متحده آمریکا به کشورهای اروپای غربی. اینها دو فاکتور مهمی بودند که رونق اقتصاد و صادرات آلمان را رقم زدند. از سوی دیگر رونق اقتصادی آمریکا و پایین بودن هزینه تولید در آلمان را می‌توان از دیگر عوامل موفقیت اقتصادی آلمان بعد از جنگ به شمار آورد.
مقایسه صادرات آلمان در سال ۱۹۶۰ یعنی ۱۵ سال پس از پایان جنگ جهانی دوم، نسبت به سال ۱۹۵۰ میلادی حکایت از یک افزایش ۴/۵ درصدی دارد. بر اساس آمار موجود، طی ده سال یادشده تولید ناخالص داخلی آلمان نیز به سه برابر افزایش یافت. این افزایش سرمایه شرکت‌های آلمانی، افزایش سرمایه‌گذاری را که بخش‌های مهم صنعتی کشور از کمبود آن رنج می‌بردند در برداشت.
طی ۱۰ سال یادشده، سهم شرکت‌های آلمان در صادرات جهانی از ۶ درصد به ۱۰ درصد افزایش یافت. در سال‌های یادشده بخش‌های مختلف صنایع آلمان از جمله خودروسازی، ماشین‌آلات، صنعت برق و داروسازی که تا به امروز جزو صنایع پیشرو درسطح جهان محسوب می‌شوند، رشد قابل توجهی به ثبت رساندند.
از سوی دیگر همگام با رشد اقتصادی، درآمد خانواده‌های کارگری نیز رشد قابل توجهی پیدا کرد و در این ده سال یادشده، موجب رشد قدرت خرید و افزایش مصرف بیشتر کالاها از سوی مصرف کنندگان آلمانی و افزایش رفاه عمومی شد.
رونق اقتصادی آلمان کاهش میزان بیکاری را نیز در پی داشت و با اینکه صدها هزار آلمانی از جنگ و اسارت بازگشته بودند و میلیون‌ها تن نیز از مناطق شرق اروپا به آلمان بازگشته و جذب بازار کار آلمان شده بودند، اما دولت این کشور با مشکل تامین نیروی کار مواجه بود و بنابراین مجبور شد تا نیروی کار مورد نیاز خود را از طریق جذب مهاجران فراهم سازد.
براساس آمار موجود، نرخ سرمایه‌گذاری در آلمان در بین سال‌های پنجاه تا شصت میلادی یک رشد ۱۲۰ درصدی داشته و تولید ناخالص داخی آن نیز۸۰ درصد افزایش داشته است. سرعت بازسازی آلمان فراتر از تمامی پیش‌بینی‌ها و انتظارات بود. در واقع آلمان توانست از پایان جنگ جهانی دوم تا سال ۱۹۶۰ میلادی، اقتصاد خود را در یک دوره ۱۵ ساله بازسازی و ترمیم کند. این درحالی است که کارشناسان پس از اتمام جنگ جهانی دوم پیش‌بینی کرده بودند که بازسازی شهرهای جنگ‌زده آلمان بین۴۰ تا ۵۰ سال طول بکشد. نمونه دیگری ازموفقیت و شکوفایی تولیدات صنعتی آلمان این بود که این کشور پس از ده سال از پایان جنگ جهانی دوم توانست یک میلیون خودروی فولکس‌واگن تولید کند، محصولاتی که یکی از کالاهای ممتاز صادراتی آلمان به خارج از کشور محسوب می‌شدند.
یکی از نکات جالب توجه در اقتصاد آلمان این است که در سال ۱۹۵۵ یعنی ۱۰ سال بعد از پایان جنگ جهانی دوم، بالاترین نرخ رشد اقتصادی در تاریخ این کشور به ثبت رسیده است. در سال یادشده اقتصاد آلمان برابر با ۱۰/۵ درصد رشد کرده و کارمزدها با احتساب تورم ۱۰ درصد افزایش یافتند. با چنین رشد اقتصادی، دولت آلمان توانست ذخایر ارزی و طلای خود را افزایش داده و بدهی خارجی خود را کاهش دهد.
در آلمان تا سال ۱۹۴۹ حدود ۲۱ درصد از نیروی کار در بخش کشاورزی مشغول به کار بودند که این میزان با رونق اقتصادی و گسترش بخش‌های صنایع در سال ۱۹۷۰ به زیر ۱۰ درصد کاهش پیدا کرد و بدین ترتیب بخش اعظمی از نیروی کار در بخش صنایع و خدمات جذب شد.
علاوه بر این در سال‌های یادشده، سیاست‌های اقتصادی موفقیت‌آمیز، افزایش رفاه و تاکید بر برابری اجتماعی با اینکه تا سال ۱۹۴۹ کشور تحت اشغال نیروهای متفقین قرار داشت اما موجب شد که مردم این وضعیت را بپذیرند.
معمار معجزه اقتصادی آلمان که نقش برجسته‌ای را در بازسازی اقتصاد این کشور پس از جنگ جهانی دوم ایفا کرد، « لودویگ ویلهلم ارهارد» وزیر اقتصاد دهه پنجاه میلادی در دوران صدراعظمی «کنراد آدناور» بود. شعار وی، که بعدا به‌عنوان دومین صدراعظم از حزب دمکرات مسیحی آلمان بین سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۶ انتخاب شد، «رفاه برای همه» بود.
وی که معتقد به اقتصاد بازار آزاد بود استراتژی خود را در مرحله اول با اصلاح و ثبات پولی، کنترل تورم و سپس در پایان سال ۱۹۴۹ احیای تولید صنعتی و ورود درعرصه تجارت جهانی به مرحله اجرا گذاشت.
در حال حاضر برندهایی مانند فولکس واگن، ب ام و، اوپل و شرکت‌های دیگر آلمانی مانند زیمنس، بوش و بایر جزو شرکت های بزرگ و معتبر در سطح جهان به شمار می‌روند.
بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.
