روحانی میانجی عارف و لاریجانی می‌شود؟

روحانی جامه میانجی بر تن می‌کند! تمام حرکات صورتش قابل پیش بینی است و قبل از آغاز سخنانش می‌توان حدس زد که آیا موضوعی سبب رنجش شده است که اینچنین اخم کرده یا لبخند بر لبش و کشیدن کلمه سلام در ابتدای سخنرانی‌اش نشان می‌دهد که یا حامل خبر خوبی برای مردم است یا از وضعیت کشور راضی است. معمولا این شناخت زمانی اتفاق می‌افتد که پرده‌ای میان دو طرف نباشد و رابطه گرمی برقرار است، مانند رابطه ملت با حسن روحانی که رئیس‌جمهور است. رابطه روحانی با گروه‌های سیاسی هم بسیار گرم است. چنانچه اگر درباره موضوعی به توافق نرسند او بهترین گزینه برای میانجیگری در راستای حل اختلافات است، مانند موضوع اخیر که ریاست مجلس است و تا امروز دو نام عارف و لاریجانی بیش از سایرین مطرح است. هر دو شخصیت از افراد شناخته شده هستند که بارها شایستگی‌های خود را در مناصبی که حضور داشتند به اثبات رسانیده‌اند. عارف منتخب نخست تهران با آرای بالاست و لاریجانی هم منتخب نخست قم با رزومه‌ای که در آن سال‌ها ریاست مجلس درج شده است.

پیشنهاداتی در حد حرف!

تا به امروز راه‌های زیادی برای تعیین ریاست مجلس از میان این دو شخصیت مطرح شده که هیچ کدام عملیاتی نشده است، از جمله نشست لاریجانی و عارف و توافق دو طرف برای نشستن یکی بر کرسی ریاست بود که این نشست هنوز برگزار نشده و میلی از طرف طرفین برای برگزاری چنین نشستی هم مشاهده نشده است. پیشنهاد دیگری که مطرح شد چنین بود که هر سال یکی از این دو شخصیت ریاست مجلس را عهده‌دار شوند که این پیشنهاد هم با سرنوشت پیشنهاد نخست مواجه شد. برخی هم اینگونه گفتند که از میان عارف و لاریجانی یکی رئیس و دیگری نایب‌رئیس شود که ظاهرا مورد توجه این دو شخصیت قرار نگرفت. برخی به عارف پیشنهاد کردند فراکسیون امید را سازماندهی کند که ریاست آن را عهده‌دار شود چرا که یک فراکسیون قوی نقش بالایی در تاثیرگذاری در خانه ملت دارد که ظاهرا او که از سوی اطرافیانش ترغیب به ریاست می‌شود تصمیم دارد فراکسیون امید را تشکیل دهد اما در اندیشه ریاست هم باشد. البته باید به این نکته توجه داشت که عارف تاکید کرده بود اصلاح‌طلبان با لاریجانی رقابت نمی‌کنند که برداشت‌ها از این جمله چنین بود که او کاندیدای ریاست نمی‌شود اما اگر اینگونه بود تا امروز باید انصراف خود را اعلام می‌کرد. این مشی حیا و سکوت عارف سبب پیچیده گی‌های زیادی می‌شود.

تخریب حامیان

در چنین فضایی که برای جلوس بر یک کرسی دو نام مطرح است، برخی درصدد ماهی گرفتن ازآب گل الود هستند و می‌خواهند بعضا با درج شایعات بی‌اساس میان لاریجانی و عارف به تفرقه افکنی بپردازند که البته این امر در میان افرادی که خود را حامی عارف می‌دانند بیشتر صورت می‌گیرد. به عنوان مثال در کانالی تحت عنوان فراکسیون امید مطالبی درباره لاریجانی نگاشته می‌شود که آگاهان به غیرواقعی بودن آن واقف هستند ازجمله به همزمانی برگزاری نشست با منتخبان اشاره شده و با تیتر: «تیم لاریجانی وزن کشی را شروع کرد» اینگونه القا کرده که لاریجانی برای اخلال در مراسم عارف در همان روزی که نشست امید برگزار می‌شود اقدام به دعوت از منتخبان مجلس کرده است که ظاهرا نگارنده اطلاع نداشته دعوت منتخبان امری معمول در تمام مجالس بوده و لازم بود عارف با لاریجانی برای برگزاری نشست هماهنگی لازم را داشت. یا اینکه در برخی مواقع که شخصیت‌هایی از لاریجانی در راستای جلوس بر کرسی ریاست حمایت می‌کنند، سعی دارند باتکذیب این حمایت چنین القا کنند که لاریجانی برای ریاست مجلس مورد اقبال قرار ندارد! لاریجانی اما به واسطه تجربیاتش چنین عملکردی را به حامیان خود توصیه نمی‌کند و ترجیح می‌دهد این موضوع در مجلس دهم و نه خارج آن مشخص شود. باید به این نکته هم اشاره داشت که در روز جمعه آیت‌ا... موحدی کرمانی دبیرکل جامعه روحانیت همزمان با مراسم مجلس و عارف ازمنتخبان دعوت کرده تا در مجلس قدیم حضور پیدا کنند که برخی سعی دارند این برنامه را به اسم لاریجانی تمام کنند اماپر واضح است که لاریجانی مدتی است مسیر خود را مستقل معرفی کرده و راهی را می‌رود که برچسب حزبی بودن ندارد. درباره چرایی این اتفاقات باید به برخی افراد در نزدیکی لاریجانی و دفتر او توجه داشت که ناخواسته در مسیر غیرتعاملی گام بر می‌دارند. مثلا بدون کسب پیش بینی کافی دیدارهایی را تنظیم می‌کنند و اقداماتی را انجام می‌دهند که سبب هجمه به لاریجانی می‌شود. بنابراین او باید با دقت بیشتری اعضای دفتر و آنانی که به نام دلسوزی قصد نزدیکی به او را دارند بررسی کند.

روحانی در جامه میانجی

در چنین شرایطی به نظر می‌رسد نیاز به یک میانجی هست که با فراخواندن دو طرف به یک نتیجه برسند. شاید برخی درذهن خود هاشمی را مناسب برای این اقدام می‌دانند اما او می‌داند ورودش به این موضوع فضای تخریب و بر هم زدن آرامشی که مجلس دهم بدان نیاز دارد رقم خواهد خورد و از سویی او در امور دیگر حضور دارد که اهمیتی بالاتر یا شاید همطراز باتعیین رئیس مجلس دارد بنابراین اکنون کلید روحانی می‌تواند گشایشگر قفل ریاست مجلس باشد. روحانی به خوبی راه و رسم میانجیگری را بلد است چنانکه علی شکوری راد در این باره گفته است: « مشکلات اساسی در مقدمه شکل‌گیری گفت‌وگو برای تفاهم و توافق ملی داریم که در ابتدا این مشکلات باید برطرف شود. من فکر می‌کنم که آقای روحانی به عنوان رئیس دولت یازدهم باید به‌این موضوع توجه بیشتری کند. ممکن است برخی از مسائل حاد کشور به وسیله روش‌هایی فیصله پیدا کند یا مسکوت بماند یا حتی وجه چالشی آن از بین برود، اما این اتفاقات پایدار نیست. بلکه برای رسیدن به یک توافق ملی پایدار نیاز به مبانی مشترک فیصله‌بخش داریم.» طیف اصولگرا هم به توانایی روحانی در ایجاد صلح و آرامش اذعان دارد چنانچه حمید رضا ترقی عضو شورای مرکزی موتلفه می‌گوید: « روحانی میانجی‌گر خوبی برای ایجاد انس و صلح و دوستی در کشور است. همین که بتواند تفاهم بین جناح‌ها در داخل کشور فراهم بکند، کار بزرگی است.» به نظر می‌رسد نشست امروز منتخبان مجلس دهم با رئیس‌جمهور فرصت خوبی برای این گفت‌وگو باشد و روحانی هم می‌تواند ازتریبون محل برگزاری مراسم به اقناع نمایندگان برای رای دادن به شخص توافق شده میان عارف و لاریجانی بپردازد.