انصراف مشروط‌ عارف /لاریجانی می پذیرد؟

آرمان نوشت؛

این روزها تعیین ریاست مجلس مهم‌ترین موضوع قابل بحث در محافل سیاسی است البته اصولگرایان بیش از تاثیرگذاری در این موضوع تنها نقش تماشاگر را دارند چرا که مجلس دهم دیگر مجلسی با اکثریت اصولگرا نیست و کرسی‌های این مجلس با حضور اصلاح‌طلبان و اعتدالیون و اقلیتی با گرایش سیاسی اصولگرایی پرخواهد شد. ناگفته پیداست که حامیان برخی اصولگرایان راه نیافته به مجلس دهم به لیدری همان نمایندگان فعلی که با «نه» ملت برای حضور در مجلس دهم مواجه شدند به راحتی ترکیب غیر اصولگرایانه مجلس دهم را بپذیرند پس از هر روشی برای کارشکنی استفاده می‌کنند که یکی از آنها اخلال در مسیر انتخاب رئیس مجلس دهم است.

بهره پایین هوش سیاسی حامیان بازنده

این طیف از بهره هوشی سیاسی زیادی برخوردار نیست چرا که تصور می‌کرد دو طیف اصلاح‌طلب و اعتدال طلب کمتر از آنها می‌دانند که برای بحث اصلی درباره ریاست مجلس دهم باید تا برگزاری و اعلام نتایج دور دوم انتخابات صبر کرد و پس از مشخص شدن ترکیب قطعی مجلس دهم به بررسی گزینه‌های موجود برای ریاست مجلس دهم پرداخت که این شیوه نخ نما شده اینان در کمترین زمان از سوی منتخبان اصلاح‌طلب و اعتدال‌طلب مجلس دهم و حامیان آنان خنثی شد، یعنی آنها اعلام کردند سخن گفتن درباره ریاست مجلس در این مقطع زمانی که هنوز مرحله دوم انتخابات مجلس برگزار نشده است تنها در حد یک گمانه‌زنی غیرواقعی ارزش دارد و لاغیر...

حربه نخ‌نما‌شده ایجاد دو قطبی

یکی دیگر از برنامه‌های این طیف تندرو ایجاد دو قطبی عارف و لاریجانی برای ریاست مجلس است که هدف از این دو قطبی ایجاد اختلاف میان دو طیف اصلاح‌طلب که بخشی از آنها تمایل به ریاست عارف دارند با طیف میانه رو است که ریاست لاریجانی را بهتر از هر گزینه دیگری می‌داند. اما به این مهم توجه ندارند که آگاهی سیاسی مردم نسبت به گذشته افزایش بالایی داشته است و آنها به خوبی می‌دانند عارف و لاریجانی در دو طیف مخالف هم تعریف نمی‌شوند، بلکه وقتی پای منافع ملی به میان می‌آید آنها در یک گروه قرار می‌گیرند و در مسیر تحقق خواست ملت تصمیم‌گیری می‌کنند. اگرچه اصلاح‌طلبان و اصولگرایان برای تعیین ریاست مجلس دارای اختلاف با یکدیگر نیستند اما از سوی دیگر هر دو گروه اصلاحات و اعتدال تمایل دارند که ریاست خانه ملت به نام فردی از میان خودشان باشد که همین تمایل که هیچ گاه انکارپذیر نیست کمی موضوع را دچار سردرگمی می‌کند چرا که اگر لاریجانی و عارف را گزینه‌های قطعی برای جلوس بر کرسی ریاست بدانیم نمایندگان باید میان دو گزینه خوب یکی را انتخاب کنند که امری مشکل است. البته در مسیر خیر و صلاح ملت هیچ گاه بن بستی وجود ندارد و از آنجا که هر دو گزینه از عقلای عالم سیاست هستند به راحتی می‌توانند هر گرهی را بگشایند. با کمی بررسی تاریخ سیاسی معاصر کشور به ویژه در سال‌های اخیر به خوبی مشخص خواهد شد که استفاده از تجارب بزرگان و ریش‌سپیدان نقش بسزایی در پیروزی‌های دو طیف اصلاحات و اعتدال داشته است که نمونه بارز آن همین انتخابات خرداد۹۲ و اسفند۹۴ است. در این دو مقطع اصلاح‌طلبان تمایلات جناحی خود را کمرنگ و به اعتدال روی خوش نشان دادند و اعتدالیون آغوش خود را برای پذیرش اصلاح‌طلبان باز کردند که البته بزرگانی مانند آیت‌ا... هاشمی نقش بسزایی در این میان داشتند. اکنون هم پیشنهاداتی در همین راستا مطرح می‌شود و باز هم شاید شاهد ایفای نقش بزرگان برای کرسی ریاست باشیم.

دو گزینه برای یک کرسی

بدون شک عارف و لاریجانی دارای ویژگی‌های خوبی برای مدیریت هستند که به راحتی نمی‌توان از آنها چشم پوشی کرد. عارف سال‌ها در کسوت وزیر و معاون اول دولت اصلاحات حضور داشته و چهره‌ای آرام و آکادمیک است که شرایط زمان را به خوبی برای نیل به اهداف ملت تشخیص می‌دهد و علی لاریجانی هم سال‌ها مدیریت خانه ملت را بر عهده داشته و دارد که کارنامه خوبی از جهات میدان دادن به دو جناح سیاسی کشور، ایستادگی در برابر تندروها، وحدت بخشی در پارلمان و... در کارنامه دارد که بقای او بر کرسی ریاست مجلس دهم را محتمل می‌کند. مسعود پزشکیان نماینده اصلاح طلب مجلس دیروز با بیان این که احتمال ریاست عارف و لاریجانی برای مجلس به صورت پنجاه، پنجاه است، گفت: البته نظر دولت هم نمی‌تواند به ریاست لاریجانی بد یا منفی باشد. مسعود پزشکیان اظهار کرد: آقای لاریجانی در خیلی از بزنگاه‌ها به دولت کمک کرده است. در نتیجه به نظر نمی‌رسد که نظر دولت نسبت به وی سرد باشد. نماینده مردم تهران در مجلس همچنین در مورد این که لایجانی یا عارف می‌توانند ریاست مجلس را به عهده بگیرند گفت: این مساله بستگی دارد به این که کدام یک از این طرفین بتوانند نظرات بیشتری را جذب کنند. البته این گونه نیست که یک طرفه وزنه سنگین و یک طرف سبک باشد. به نظرم حالت پنجاه پنجاه باشد. وی تصریح کرد: این افراد هر کدام مزایا و معایبی دارند و یکی سوابق اداری و دیگری مدیریت مجلس دارد. در مجلس هم نماینگان از صنوف و اقشار مختلفی هستند و نمی‌توان به طور قاطع اظهار نظر کرد. چراکه عده‌ای به شدت طرفدار یکی از این افراد و عده‌ای هم به شدت دیگیری هستند. بنابراین فکر می‌کنم نظر دادن به صورت قطعی کار سختی باشد.

عارف انصراف می‌دهد؟

اگرچه تا مشخص نشدن نتایج دور دوم انتخابات نمی‌توان نظر صریحی درباره آن به طور قاطع اعلام کرد اما اگر فرض بر حضور لاریجانی و عارف باشد آن‌گاه باید میزان رای این دو را بررسی کرد که به اعتقاد برخی لاریجانی شانس بیشتری برای جلوس بر کرسی ریاست دارد و عارف باید بار دیگر برای مصلحت کشور با ریاست خداحافظی کند اما آیا این کنار رفتن برای حامیان عارف و اصلاح‌طلبان خوشایند است؟ به طور طبیعی عارف نشان داده که اهل گذشت و ایثار برای کشور است که نمونه آن را در انتخابات ریاست‌جمهوری شاهد بودیم و عارف به نفع روحانی از رقابت منصرف شد و این‌بار هم انتظار از او چنین است که پس از مشخص شدن ترکیب اصلی مجلس دهم و بالا بودن رای لاریجانی برای ریاست او با این کرسی فعلا خداحافظی کند. اما چه باید کرد تا عارف بدون هزینه عرصه را برای ریاست لاریجانی فراهم کند؟ برخی کارشناسان عرصه سیاست معتقدند که در این مسیر باید بزرگان وارد شوند. بی‌شک تنها در زمانی حامیان عارف راضی به واگذار کردن عرصه ریاست مجلس به لاریجانی هستند که خواسته‌های آنان هم محقق شود که نخستین آن تشکیل فراکسیون اصلاحات در مجلس است که هدف آن انسجام بخشیدن به اصلاح‌طلبان در خانه ملت و تاثیرگذاری آنان در تصمیم‌گیری‌های مجلس است. شاید درخواست بعدی آنان نشاندن یک اصلاح‌طلب بر کرسی نایب‌رئیسی و ریاست چند کمیسیون مجلس باشد که در ازای بقای لاریجانی بر کرسی ریاست، طلب شود و چندین خواسته دیگر که در صورت کنار رفتن مشروط عارف مطرح می‌شود.

تضمین تحقق خواست اصلاح‌طلبان

اما چگونه باید به این امر اعتماد داشت که در صورت کنار رفتن عارف این خواست های اصلاح‌طلبان محقق شود که در اینجا نیاز به حضور بزرگان احساس می‌شود البته بحث اعتماد به لاریجانی مطرح نیست چرا که بارها دو طرف یعنی اصلاح‌طلبان و لاریجانی اعتماد به همدیگر را نشان دادند و تردیدی در این موضوع نیست اما باید توجه داشت که احتمال کارشکنی برخی برای عدم تحقق این وعده‌ها وجود دارد که در این زمان نقش بزرگان روشن می‌شود و درصورت عدم تحقق این وعده‌ها دیگر لازم نیست لاریجانی و عارف با یکدیگر رو به رو شوند بلکه بزرگان هستند که به آنها گوشزد می‌کنند سرنوشت کرسی ریاست چگونه تعیین شده است...