خاطره جالب صباغیان از مهندس بازرگان

روزنامه شرق به مناسبت سالروز تشکیل دولت موقت با مهندس هاشم صباغیان که از ابتدای تشکیل دولت موقت به‌ عنوان معاون نخست‌وزیر و سپس وزیر کشور حضور داشت، به گفت‌وگو نشست.

وی در این گفت و گو در خاطره ای می گوید:« مهندس بازرگان بسیار مرتب بود و در کار خود برنامه‌ریزی دقیق داشت. بخشی از موفقیت‌های او مربوط به همین برنامه‌ریزی‌ دقیق بود. یکی از برنامه‌هایش ورزش صبحگاهی بود که باید حتما ورزش صبحگاهی‌اش را انجام می‌داد. منزل ایشان آپارتمانی در خیابان غزالی بود. نخست‌وزیری نیز که در خیابان پاستور بود. مهندس بازرگان خیلی با گروه محافظ موافق نبود اما من می‌گفتم باید از ایشان محافظت شود، زیرا گروه فرقان در آن زمان دست به ترور می‌زد. همیشه یک ماشین با چند محافظ ایشان را به ساختمان نخست‌وزیری در پاستور اسکورت می‌کرد. یک‌ بار سرهنگی که ریاست اسکورت نخست‌وزیری را بر عهده داشت به من گفت من به این شکل نمی‌توانم مسئولیتم را انجام دهم، خطرناک است. پرسیدم چرا؟ گفت هر روز صبح که می‌آییم مهندس بازرگان می‌گوید جلوی پارک دانشجو نگه‌ دارید ما باید ٣٠ دقیقه آنجا بایستیم تا مهندس ورزش و دوندگی روزانه خود را انجام دهد و بعد به دفتر بیاییم و اگر دورتادور پارک را بخواهیم محاصره کنیم مهندس بازرگان نمی‌پذیرد. من گفتم چند روز به من فرصت بده، فکری برای این کار می‌کنم. در مشورتی که با دوستان کردیم روبه‌روی کاخ نخست‌وزیری در همان خیابان پاستور کاخ شاپور غلامرضا بود که جلوی آن، ‌یک‌ سری ساختمان سه‌ طبقه ساخته بودند و مخصوص مأموران آن کاخ بود. آنجا را تخلیه کرده بودیم. گفتیم بهتر از همه این است که از آقای مهندس بخواهیم خانه را رها کند و به این مکان بیاید که اولا مشکلات را حل می‌کند، زیرا حفاظت‌ شده است دوم این که هر روز صبح مهندس بازرگان می‌تواند ورزش خود را در همان کاخ نخست‌وزیری که جنب ساختمان اداری نخست‌وزیری بود، انجام دهد، زیرا فضای بزرگی داشت و مهندس می‌توانست از آن فضا استفاده کند که به این شکل مسائل امنیتی حل می‌شد. وقتی این فکر را با مهندس مطرح کردیم، فوق‌العاده خوشحال شد، چون در وقت صرفه‌جویی می‌شد. بنا بر این به همراه همسرش به کاخ آمد. آن موقع تنها فرزند در خانه مهندس دکتر نوید بود که گاهی آنجا می‌آمد و گاهی نیز به خانه خواهرانش می‌رفت و آنجا می‌ماند. در آن زمان مرحوم افجه‌ای را مسئول مالی نخست‌وزیری کرده بودیم که خیلی خوب دستگاه عریض‌وطویل دوره هویدا و به‌ خصوص آشپزخانه را مدیریت کرد و سروسامان داد. روزی مهندس بازرگان به من گفت بررسی کنید که هزینه یک پرس غذا چقدر می‌شود؟ من تعجب کردم که با مشکلات امنیتی زیادی که داشتیم و در نخست‌وزیری برای مسائل امنیتی جلسه می‌گذاشتیم، چرا مهندس بازرگان این مسئله کوچک را می‌پرسد. کمی تند برخورد کردم که آقای مهندس این‌ همه کار داریم، مطمئن باشید آقای افجه‌ای شخص مرتبی است و غذای نخست‌وزیری کنترل‌ شده است اما یک هفته بعد از این ماجرا دوباره از من پرسید. بنابراین برای انجام دستور مهندس بازرگان به آقای افجه‌ای گفتم سه یا چهار روز میزان غذا را حساب کن و متوسط هزینه یک غذا را دربیاور که چه مقدار است؟ این گزارش را به مهندس بازرگان دادم ایشان هم یادداشت کرد. چند مدتی گذشت که مهندس یک چک شخصی خود را به من داد و گفت این را بدهید که به خزانه بگذارند. مهندس در تمام مدت از دولت حقوق نگرفت و می‌گفت فقط یک حقوق حق من است آن‌ هم حقوق بازنشستگی دانشگاه است و در زمان تصدی دستگاه‌های دولتی هیچ حقوقی بابت کار دولتی خود قبول نکرد. من از مهندس پرسیدم چک‌ پول شخصی شما را چرا باید به خزانه بدهم؟ اما ایشان از روزی که همسرشان را به کاخ آورده بود پول غذا را محاسبه کرده و می‌گفتند من چون در نخست‌وزیری کار می‌کنم، حقم ‌است که از این غذا بخورم اما همسرم که در اینجا کار نمی‌کند. این غذای بیت‌المال است و در بیت‌المال باید نهایت دقت شود. حتی دیناری از آن را باید در آن دنیا پس بدهیم. روزی یک وعده ‌غذا می‌گرفتند و شب نیز حاضری می‌خوردند.»