مجلس‌شورای‌اسلامی یا میدان‌بازی‌‌سیاسی؟
در ماه‌های پایانی مجلس نهم، نمی‌توان انتظاری برای اصلاح و بهبود آن داشت. مجالس گذشته نیز که گذشته است.
به دنبال «مجلس شورای اسلامی» در «خانه ملت» » عنوان یادداشت روز روزنامه ابتکار نوشته رضا دهکی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
امروز در تقویم به نام روز مجلس شورای اسلامی نامگذاری شده است. «مجلس در راس امور است»؛ این سخن بنیانگذار انقلاب اسلامی ایران، شاید کلیدی‌ترین کلامی باشد که درباره جایگاه خانه ملت در نظامی که نامش از دو بخش «جمهوری» و «اسلامی» تشکیل شده، مطرح بوده و هست. اگر مجلس را با القابی همچون «خانه ملت»، «اسلامی» بودن و «در راس امور» بودن بسنجیم، عملکرد مجالس اخیر و به ویژه مجلس هشتم و نهم، کمتر نشانی از این ویژگی‌ها را به خود می‌بیند.
در مورد رفتار «اسلامی» که هم در کنار کلمه «جمهوری» نام نظام سیاسی ایران را تشکیل می‌دهد و هم پسوندی برای «مجلس شورای اسلامی» است، می‌توان به موارد متعددی اشاره کرد که رفتار اسلامی در میان برخی نمایندگان مجلس مشاهده نمی‌شود. گذشته از مسائلی مثل هزینه‌های انتخاباتی کاندیداها که مسائلی همچون اظهارات محمدرضا رحیمی - معاون اول زندانی دولت دهم - در مورد پرداخت پول به عنوان کمک‌هزینه انتخاباتی به برخی نمایندگان دوره‌های پیشین مجلس و نیز بروز رسوایی کارت‌های هدیه و امثال آن که بگذریم، برخی رفتارهای متاخر نمایندگان نیز نشانی از اسلامی بودن ندارد. آن هنگام که دو نماینده بر سر لیوان آب نیم‌خورده رئیس‌جمهوری سابق با یکدیگر می‌جنگند، زمانی که محمدجواد ظریف - وزیر امور خارجه و سرتیم مذاکره‌کننده هسته‌ای ایران - در برخورد با نماینده‌ای روایت‌های مخدوشی از گفته‌های رهبر انقلاب را رو می‌کند و زمانی دیگر از نماینده دیگری اتهام‌های غیرواقع می‌شنود، آن هنگام که نماینده‌ای به دنبال وقوع اتفاقی در صحن مجلس استعفایی با تاریخ یک هفته پیش را به مجلس تقدیم می‌کند و سپس در برخورد با نمایندگان رسانه‌ها از ادبیاتی همچون «خفه شو»، «پست‌تر از سگ»، «ضدانقلاب دروغگو» و .... استفاده می‌کند، زمانی که یک نماینده در حال نطق است و نمایندگان دیگر با مشت و فحاشی سعی می‌کنند او را از جایگاه سخنرانی پایین بکشند، ما اثری از اسلامی بودن را در رفتار وکلای ملت نمی‌بینیم.
مجلس را «خانه ملت» می‌نامند. این در حالی است که مجالس اخیر بیشتر به میدان بازی‌های سیاسی تبدیل شده‌اند. هنوز همراهی و استقبال مجالس هشتم و نهم از دولت‌های محمود احمدی‌نژاد از یادها نرفته است. مجلسی که دردهای ملت در زیر بار فشار سیاست‌های اشتباه اقتصادی و سیاسی دولت‌های نهم و دهم را نمی‌دید و گاه به گاه با تقدیر و تحسین و هزار آفرین هم به استقبال آن‌ها می‌رفت. اما همان مجلسی که گلایه‌ای از تورم بالای ۴۰ درصد نداشت، همان مجلسی که اجرای هدفمندی یارانه‌ها را شاهکار دولت قبل می‌دانست، همان مجلسی که در برابر فسادهای فراوان و تخلف‌های مکرر دوران دولت قبل مهر سکوت بر لب زده بود، این روزها در دولت یازدهم هم نرخ تورم کاهش یافته را مورد انتقاد قرار می‌دهد و هم از شیوه اجرای هدفمندی یارانه‌هایی که میراث دولت قبل است انتقادهای تند و تیز می‌کند و هم .... و همین نشان می‌دهد که حرف برخی نمایندگان، حرف ملت نیست و حرف حزب و جناح سیاسی و دار و دسته‌های مشترک‌المنافع است. اوج این رفتار را در ماجرای رفتار مجلس با برجام می‌توان دید؛ در شرایطی که اقبال عمومی مردم ایران به برجام در کنار تایید سایر مقام‌های عالی‌رتبه نظام نشان از موفقیت‌آمیز بودن نتیجه مذاکرات هسته‌ای داشت، عده‌ای از نمایندگان همچنان کمر به تخریب برجام بسته‌اند و این نیز نشان دیگری از «وکیل ملت» نبودن برخی از حاضران در «خانه ملت» است.
شاید نتیجه همین رفتارها و عملکردهای برخی نمایندگان است که این روزها برخی ادعا می کنند که مجلس از «راس امور» بودن خود فاصله گرفته است.
ایران در اسفندماه سال ۹۴، انتخابات مجلس شورای اسلامی را پیش رو دارد. در ماه‌های پایانی مجلس نهم، نمی‌توان انتظاری برای اصلاح و بهبود آن داشت. مجالس گذشته نیز که گذشته است. شاید تنها امید به داشتن «مجلس شورای اسلامی» که «در راس امور» باشد و «وکلای ملت» را به خود ببیند، ساختن مجلسی جدید در انتخابات ۹۴ باشد. موضوعی که از یک سو در گرو توجه نهادهای نظارتی به حضور آرا و عقاید و سلایق مختلف و در عین حال چهره‌های صالح و خبره در عرصه کاندیداتوری بر می‌گردد و از سوی دیگر نیز اجرای خوب انتخابات را از سوی مجریان آن طلب می‌کند. و در نهایت نیز حضور مردم در پای صندوق‌های رای و انتخاب کاندیداهایی که شخصیت و صلاحیت حضور در مجلسی با چنین ویژگی‌هایی را داشته باشند، تعیین کننده خواهد بود.
بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.
