پوتین واقعیه یا فتوشاپه /طنز
مهم این است که آمریکا الان مثل بید میلرزد. اگر در ماههای آینده اجرای توافق هم آغاز و قراردادهای متعدد ما با کشورهای اروپایی منعقد و اجرایی شود، پازل افزایش قدرت روزافزون ایران در منطقه و جهان با حضور ترامپ در کسوت ریاست جمهوری آمریکا تکمیل میشود.
روزنامه قانون در مطلب طنزی نوشت؛
۳ آذر ۹۴
ساعت ۹:۰۲ صبح
یعنی دیروز من با دو چشم خویشتن دیدم که باراک مثل بید داشت میلرزید. بعد از این همه سال یک مقام عالیرتبه روس به تهران آمده بود. آن هم کی؟ خودِ پوتین. بعضی هموطنان مرا در خیابان میدیدند و میپرسیدند: «خدا وکیلی این پوتین واقعیه یا فتوشاپه؟ مگه میشه پوتین بیاد تهران؟» بندگان خدا آنقدر هشت سال در این مملکت رئیس قبیله گومبا پاپا دیدهاند، پوتین و امثال او را باور نمیکنند. در دوره احمدینژاد گمانم غیر از چاوز که رفیق فابریک محمودِ کابینه بود، مهمترین مقام خارجیای که به ایران آمد، نایب رئیس کمیسیون مبارزه با دزدان دریایی سومالی بود، که او هم احتمالا گفته: «خیلی وقت ندارم. زود جلسات رو برگزار کنید، امتیازها رو بدید من برم. وقت اضافی ندارم با شما تلف کنم!» و محمودِ کابینه هم احتمالا طبق عادت دیرینش (چون خیلی مهماننواز است)، سند احداث یک میلیون مسکن مهر سومالیایی توسط دولت ایران در آن کشور پهناور را که دولت محمود حاضر شده برای توسعه روابط دوجانبه با اثرگذارترین و بزرگترین کشور دنیا (یعنی سومالی) به صورت رایگان انجام دهد بعد از امضا بوسیده، به روی چشمانش گذاشته، روی سینهاش گذارده و فشرده و با چشمانی پر از اشک آن را به نایب رئیس کمیسیون مبارزه با دزدان دریایی سومالی تقدیم کرده است.
البته از نکات جالب حضور پوتین در تهران این جمله جنجالی ایشان بود که گفت: «ما مثل برخیها از پشت به شرکایمان خنجر نمیزنیم.» من در جلسه بودم و داشتم حضار را نگاه میکردم. لحظهای که پوتین این جمله را گفت، حضار پخی زدند زیر خنده و برخی هم به سختی خودشان را کنترل کردند که نخندند. بعدا جواد گفت آن لحظه از لاوروف که کنارش نشسته بود پرسیده: «منظورش از برخیها کیه؟» لاوروف هم زده زیر خنده و گفته: «مدودف و اینها رو میگه احتمالا!»
اما خب اینها مهم نیست. مهم این است که آمریکا الان مثل بید میلرزد. اگر در ماههای آینده اجرای توافق هم آغاز و قراردادهای متعدد ما با کشورهای اروپایی منعقد و اجرایی شود، پازل افزایش قدرت روزافزون ایران در منطقه و جهان با حضور ترامپ در کسوت ریاست جمهوری آمریکا تکمیل میشود. یعنی اگر ترامپ رئیس جمهور آمریکا شود، و جلیلی و احمدینژاد در ایران رئیس جمهور نشوند، و این تندروهای بر موضع مقاومتی خود پافشاریکننده یک سوژه دیگر برای دخالت کردن پیدا کنند و دست از سر سیاست خارجی مملکت بردارند، آن وقت این ایران است که در منطقه و حتی جهان به بازیگری بلامنازع تبدیل میشود. آن وقت ترامپ میماند و عمو بنیامینش. تا دلشان میخواهد با هم جلسه بگذارند و ایران را تحریم کنند. آن زمان است که با واکنش «برو بَ بَ»ی مقامات اروپایی روبهرو خواهند شد. برای آن زمان، لحظه شماری میکنم.
اما از همه مسائل بانمکتر، ذوقزدگی افراطیون از حضور پوتین در ایران است. افراطیونی که اصولا اسم کشورهای بزرگ و ابرقدرت میآمد کهیر میزدند و همیشه میگفتند: «کشور میخوای کومور، گوام، چاد، گینه!»
وقایعنگار ۳ آذر ۹۴
۱. حضور ولادیمیر پوتین در ایران
۲. پوتین در دیدار با رهبر انقلاب: «ما متعهدیم که بر خلاف برخیها به شرکایمان از پشت خنجر نزنیم و هیچوقت در پشت پرده اقدامی بر ضد دوستانمان انجام ندهیم و اگر اختلافی هم داشته باشیم، با صحبت به تفاهم برسیم.»
۳. ذوق زدگی تندروها از حضور پوتین در ایران
بخش سایتخوان، صرفا بازتابدهنده اخبار رسانههای رسمی کشور است.