داعشیان وطنی و داعشیان فرنگی

سیدعبدالجواد موسوی در خبرآنلاین نوشت؛

مزدوران خشک مغز سنگدل داعش را می توان با هواپیماهای بمب افکن روسی و دلاور مردی های سرداران ایرانی به خاک و خاکستر بدل کرد اما تفکر داعشی را فقط و فقط می توان با منطق و استدلال و تفکر به زانو در آورد. تفکر خشونت طلبانه نه تنها یارای مقابله با داعش را ندارد که خود برادر تنی داعش است و حتی اگر به ظاهر با داعش به مخالفت برخیزد ضامن بقا و استمرار این عقیده جهنمی است. آن که از کشته شدن چند انسان بی گناه در پاریس آن قدر ذوق زده می شود که شادمانی اش را با تیترِ: بفرمایید شام به نمایش می گذارد با آن سفیهی که در پایتخت فرانسه و به بهانه دفاع از هم وطنانش در پیشانی روزنامه اش می نویسد: اسلامگرایان حرامزاده، هم سرشت است. هر دو منشی واحد دارند و یک غایت را دنبال می کنند. هر دو بذر نفرت و کینه می کارند و هر دو خشونت و وحشت و ترور درو می کنند. هر دو گروه علیرغم اختلافات ظاهری ای که با یکدیگر دارند وجوه مشترک بسیار دارند. مهم ترین وجه اشتراک هر دو گروه ظاهربینی و مطلق انگاری است. ظاهر بینی سبب می شود که نگاهشان جز پیش پا را دید نتواند و مطلق بینی باعث می شود خود را حقیقت محض بپندارند و دیگران را باطل مطلق. یکی خود را مصداق تام و تمام بشر می داند و هرکس را که به شکل او نباشد مستحق توهین و تحقیر و نابودی. طرف مقابل هم خود را مصداق حق و حقیقت می داند و هر عقیده دیگری را باطلِ اباطیل. یکی مبنایش را حقوق بشر قرار می دهد و دیگری فهم خود از امر مقدس را معیار تمیز حق از باطل. ولی به قول شاعر:

تو نوشتی از راست

من نوشتم از چپ

وسط سطر رسیدیم به هم.

آن که به راست متمایل است و آن که چپ روی را مایه سعادت می داند هر دو مقصد و مقصودی مشترک دارند. اما آن که مارا خطاب قرار داد:و کذالک جعلناکم امتا وسطا، از ما خواست نه به راه راست برویم و نه چپ. آخرین پیامبر او نیز خطاب به ما گفت: خیرالامور اوسطها. اگر دعوی دین داریم سخن روشن است و صریح و تکلیف معین. اگر هم دعوی عقلانیت و خردورزی داریم بازهم نمی توانیم نفرت و خشونت را توجیه کنیم و زیرِ آتشی که لشگریانِ جهل و جنون برافروخته اند هیمه حماقت افزون کنیم.